خداوند تنها به این دلیل ابراهیم ( ع) را رفیق و شفیق خود گرفت که دست هیچ نیازمندی را رد نمی کرد

ابراهیمی که خلیل الله شد

ابراهیمی که خلیل الله شد

امام علی بن موسی الرضا علیه السلام: شنیدم که پدرم از پدرشان روایت می کردند: «خداوند تنها به این دلیل ابراهیم علیه السلام را رفیق و شفیق خود گرفت که او دست هیچ نیازمندی را رد نمی کرد و جز از خدای متعال چیزی نمی خواست.»

علی بن موسی الرضا علیه السلام: خدای تعالی به ابراهیم علیه السلام دستور داد به جای فرزندش، اسماعیل، قوچی را که برایش فرستاده بود، ذبح کند. ابراهیم آرزو کرد که ای کاش اسماعیل را به دست خود سر می برید و به کشتن قوچ به جای او مأمور نمی شد تا در قلب خود درد و رنج پدری را احساس می کرد که عزیزترین فرزندش را به دست خود ذبح کرده است و بدین وسیله سزاوار بالاترین مرتبه پاداش صبر بر مصائب می شد. پس خداوند به او وحی فرستاد: «ای ابراهیم! محبوب ترین مردم نزد تو کیست؟» گفت: «پروردگارا! هنوز کسی را نیافریده ای که از حبیبت محمد صلی الله علیه و آله نزد من محبوب تر باشد.»

خداوند تنها به این دلیل ابراهیم علیه السلام را رفیق و شفیق خود گرفت که او دست هیچ نیازمندی را رد نمی کرد و جز از خدای متعال چیزی نمی خواست.

5d4aac2026301.jpg

خداوند به او وحی کرد: «ای ابراهیم! او را بیشتر دوست می داری یا خودت را؟»

گفت: «بلکه او را بیش از خودم دوست می دارم.»

فرمود: «فرزند او نزد تو محبوب تر است یا فرزند خودت؟»

گفت: «فرزند او.»

فرمود: «ذبح شدن فرزند او به ظلم و ستم دشمنانش، بیشتر قلب تو را به درد می آورد یا اینکه فرزندت را در راه اطاعت من به دست خود ذبح کنی؟»

گفت: «پروردگارا! ذبح شدن او به دست دشمنانش، برای من دردناک تر است.»

فرمود: «ای ابراهیم! گروهی که می پندارند از امت محمد صلی الله علیه و آله هستند، فرزند او، حسین علیه السلام را به ظلم و دشمنی، همچون قوچ می کشند و ذبح می کنند و با این کارشان، سزاوار خشم و غضب من می شوند.»

پس ابراهیم بی تابی کرد و قلبش به درد آمد و شروع به گریستن کرد و خداوند به او وحی فرستاد: «ای ابراهیم! با این بی تابی و جزع که بر حسین و کشته شدن او کردی، ناراحتی و اندوهت بر اسماعیل را، در صورتی که او را به دست خود ذبح می کردی، پذیرا شدم و والاترین مراتب پاداش بر مصائب را بر تو لازم کردم.» این همان سخن خدای تعالی است که فرمود: «وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظيمٍ؛ و ما او را به ذبحی بزرگ بازخریدیم».[1]

منبع: چشمه معارف رضوی (گزیده عیون الاخبار)، محمدباقر پور امینی.


پی نوشت ها:

[1]. صافات: 107.


مطالب مرتبط