ارزش اجتماعی بازی برای کودکان

ارزش اجتماعی بازی

ارزش اجتماعی بازی

کودک در بازی یاد می گیرد که چطور با افراد غریبه و خارج از واحد خانواده روابط اجتماعی برقرار کند و چگونه مشکلات و مسائل ناشی از این نوع روابط را حل کند و مطابقت اجتماعی را فرا گیرد .

کودک به عنوان یک موجود زنده باید راه خود را به سوی بلوغ پیدا کند. بازی های مناسب، کودک را قادر می سازد تا نقش خود را در زندگی بیابد و با شجاعت و اعتماد به نفس با آن برخورد کند . احساس کفایت را در خود رشد دهد و این گونه به بلوغ اجتماعی برسد .

در بازی ها ، همه جنبه های روابط اجتماعی ، آشکار و قابل بررسی می شود و موفق ترین روش برای اصلاح رفتارهایی است که با تار و پود الگوهای رفتاری کودکان آمیخته شده است .

برخی بازی ها فرصت های نامحدودی را برای رشد تقلید در کودک فراهم می کنند . کودک از طریق بازی با هم سالان و تقلید از بزرگسالان و همانند سازی با آن ها به تمرین رفتارهای اجتماعی می پردازد . دختر بچه ای که از قابلمه اسباب بازی برای پخت غذا استفاده می کند یا پسر بچه ای با کامیون اسباب بازی ، خاک حمل می کند ، نشان می دهند که کودکان در بازی ، کارکردن به شیوه بزرگ ترها را الگوبرداری می کنند .

اندیشمندی در این باره گفته است :

" بازی راه کودکان به سوی جهان ادراک است ؛ راهی که در آن زندگی می کنند ، راهی که در آن تغییر می کنند ، بازی به کودک کمک می کند که آداب معاشرت را فراگیرد . کودک در بازی آنچه را که دیده و آنچه را که می داند منعکس می کند و این احساس او را عمیق تر می سازد و تصورات او را دقیق تر می کند . کودکان خانه می سازند ، کارخانه درست می کنند ، به فضا می روند ، از مرزهای کشورشان دفاع می کنند " .[1]

کودک در حین بازی ، در قالب نقش های مختلف اجتماعی رفته و همکاری در خانواده و اجتماع را به خوبی درک می کند .

یک مربی برجسته روسی نیز می گوید :

" کودک در بازی هر طور باشد ، وقتی بزرگ شد در کارهای زندگی همان طور عمل خواهد کرد زیرا در هر بازی خوب ، قبل از هر چیز ، کار و کوشش فکری وجود دارد . بازی خوب شبیه کار خوب است . در بازی احساسات و آرزوهای کودک آشکارا ظاهر می شود . به کودکانی که بازی می کنند بنگرید ، ببینید چگونه در نقشی که برای خود انتخاب کرده اند واقعی هستند . احساسات کودک در بازی ، احساساتی واقعی و اصیل است و بزرگ ترها نباید به آن بی اعتنا باشند.[2]

بنابراین در بازی این امکان فراهم می آید تا کودک چگونگی زندگی در یک نظم اجتماعی و دنیای فرهنگی را بیاموزد . کودکان با انتخاب نوع بازی و سازماندهی آن و ملزم ساختن خود به رعایت اصول و مقررات در بازی ، زندگی اجتماعی را یاد می گیرند . از طریق بازی به آن ها کمک کنیم تا از خود تصویری هماهنگ با انتظارات و مسئولیت ها و نظم اجتماعی را بسازند ، نظمی که در آن هر عضو یاد بگیرد تا به عنوان یک شخصیت مستقل در دنیای هدفمند با ارزش های مشترک زندگی کند .

بسیاری از بازی ها، اغلب توسط ذهن های خلاقی طراحی می شوند که ارزش های رهبری و پیروی را می دانند . در این نوع بازی ها ، رهبر بازی ، دائما در حال عوض شدن است . کودکان با این نوع بازی ها ، هم تجربه رهبری و هم تجربه پیروی کردن را پیدا می کنند .

در برخی بازی ها انواع داد و ستد وجود دارد که یک آمادگی عالی برای تجارت و دنیای شغلی کودک محسوب می شود .

بسیاری از بازی های کودکانه ، از انواع برنده-بازنده است . تکرار بازی هایی از این نوع به کودک آموزش می دهد که در زمان لازم چطور عکس العمل نشان دهد . کودک در این بازی ها رقابت را می آموزد و شکست را به طور واقعی تجربه می کند .

موجب ارتباط کودک با محیط بیرون شده و دنیای اجتماعی او را گسترش می دهد و موجب شکوفایی استعدادهای نهفته و بروز خلاقیت او می شود .

کودک در بازی با مفهوم سلسله مراتب آشنا شده و آن را رعایت می کند . قدرت ابراز وجود پیدا می کند و از ترس کمرویی و خجالت بیهوده رها می شود و حمایت از افراد ضعیف را می آموزد .

منبع : کتاب بازی هنر و خلاقیت کودک


[1] .تربیت، ابراهیم امینی ، ص121 ، به نقل از آلکسی " اکسیموویچ گورکی .

[2] .تربیت، ابراهیم امینی ، ص121. به نقل از آنتون سمیونوویچ ماکارنو .


مطالب مرتبط