برخى از دراويش‏ از طرفى دعوى دوستى خدا دارند و از طرف ديگر از هر گناهكارى گناهكارترند، اينان مدّعيان دروغگو هستند.

اشتباه بزرگ برخی دراویش
۱۰ اسفند ۱۳۹۶ 525 335.3 KB 36 0

اشتباه بزرگ برخی دراویش

فرق بين شيعه و غير شيعه وقتى آشكار مى ‏گردد كه شيعه به برنامه ‏اى كه رهبرانش به او داده‏اند عمل بكند و غير شيعه هم به برنامه دينى خودش عمل كند، آن وقت تقدّم شيعه بر غير شيعه، هم در دنيا و هم در آخرت روشن مى ‏گردد. فرق را در جانب مثبت بايد جستجو كرد نه در جانب منفى. نبايد گفت اگر شيعه و غير شيعه برنامه ‏هاى مذهبى خود را زير پا بگذارند بايد تفاوت داشته باشند، و اگر تفاوتى نباشد پس چه فرقى ميان شيعه و غير شيعه هست؟

اين درست مثل آن است كه دو بيمار به طبيب مراجعه كنند، يكى به طبيب حاذق مراجعه كند و دومى به طبيب غير حاذق، ولى وقتى كه نسخه را از طبيب دريافت داشتند هيچ‏كدام عمل نكنند؛ آنگاه بيمار اول گلايه كند كه فرق بين من و بيمارى كه به طبيب غير حاذق مراجعه كرده چيست؟ چرا بايد من مريض بمانم همان طورى كه او مريض مانده است در حالى كه من به طبيب حاذق مراجعه كرده‏ ام و او به طبيب غير حاذق. همچنين صحيح نيست كه ما فرق على (ع) را با ديگران به اين بگذاريم كه اگر ما به دستورهاى آن حضرت عمل نكنيم ضرر نبينيم ولى آنها چه به حرف پيشواى خويش عمل كنند و چه عمل نكنند زيان ببينند.

يك تن از اصحاب حضرت صادق (ع) خدمت حضرت عرضه داشت كه برخى از شيعيان شما منحرف شده‏ اند و حرامها را حلال شمرده مى ‏گويند دين تنها معرفت امام است و بس؛ پس چون امام را شناختى هر كارى كه مى ‏خواهى بكن. حضرت صادق (ع) فرمود: إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‏. اين كافران آنچه را كه نمى ‏دانند به انديشه خويشتن تأويل كرده‏ اند.

سخن اين است كه معرفت پيدا كن و هر چه مى ‏خواهى از طاعات عمل كن كه از تو پذيرفته خواهد شد، زيرا خدا قبول نمى ‏فرمايد عمل بدون معرفت را محمد بن مارد از امام صادق (ع) پرسيد: آيا راست است كه شما فرموده‏ايد: اذا عرفت فاعمل ما شئت. «همين كه به امام معرفت پيدا كردى هر چه مى ‏خواهى عمل كن.» فرمود: بلى صحيح است. گفت: هر عملى و لو زنا، سرقت، شرب خمر؟! امام فرمود: انّا للّه و انّا اليه راجعون به خدا قسم كه درباره ما بى ‏انصافى كردند. ما خودمان مسئول اعمالمانيم، چگونه ممكن است از شيعيان ما رفع تكليف بشود؟! من گفتم وقتى كه امام را شناختى هر چه مى ‏خواهى كار خير كن كه از تو مقبول است.

اما روايت «حبّ علىّ بن ابى طالب حسنة لا تضرّ معها سيّئة» بايد ديد چه تفسيرى دارد؟ يكى از علماى بزرگ اين حديث را به گونه‏اى خاص تفسير كرده است؛ ايشان مى ‏فرمايند معناى حديث اين است كه اگر محبت على (ع)، راستين باشد هيچ گناهى به انسان صدمه نمى ‏زند؛ يعنى اگر محبت على كه نمونه كامل انسانيّت و طاعت و عبوديّت و اخلاق است از روى صدق باشد و به خودبندى نباشد مانع ارتكاب گناه مى‏ گردد؛ مانند واكسنى است كه مصونيّت ايجاد مى ‏كند و نمى‏ گذارد بيمارى در شخص «واكسينه شده» راه يابد. محبت پيشوايى‏ مانند على كه مجسّمه عمل و تقوا و پرهيزكارى است آدمى را شيفته رفتار على مى ‏كند، فكر گناه را از سر او بدر مى ‏برد، البته به شرطى كه محبتش صادقانه باشد.

پس معنى حديث «حبّ علىّ بن ابى طالب حسنة لا تضرّ معها سيّئة» اين است كه محبت على حسنه ‏اى است كه مانع ضرر زدن گناه مى ‏شود، يعنى مانع راه يافتن گناه مى ‏شود؛ معنايش آن نيست كه جاهلان پنداشته ‏اند و آن اينكه محبت على چيزى است كه هر گناهى كه مرتكب شوى بلا اثر است.

برخى از دراويش‏ از طرفى دعوى دوستى خدا دارند و از طرف ديگر از هر گناهكارى گناهكارترند، اينان نيز مدّعيان دروغگو هستند.

امام صادق (عليه السّلام) مى‏فرمايد:

تعصى الإله و انت تظهر حبّه‏ هذا لعمرى فى الفعال بديع‏

لو كان حبّك صادقا لاطعته‏ انّ المحبّ لمن يحبّ مطيع

«خدا را معصيت مى‏ كنى در حالى كه مدّعى محبت او هستى! به جانم قسم كه اين كار، در ميان كارها، شگفت ‏آور است.

اگر محبت تو راستين مى ‏بود او را اطاعت مى‏ كردى، زيرا طبيعى است كه هر دوستى مطيع دوست خويشتن است».

دوستان واقعى امير المؤمنين (ع) همواره از گناهان دورى مى‏ گزيده‏ اند؛ ولايت آن حضرت نگاهدارنده از گناه بوده است نه تشويق كننده به آن.

امام باقر (ع) مى‏فرمايد: ما تنال و لا يتنا الّا بالعمل و الورع «به ولايت ما نتوان رسيد جز با عمل نيك و پرهيزكارى و دورى از گناه.

رسول اكرم (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) پس از فتح مكه بالاى تپه صفا رفته فرياد كرد: «اى پسران هاشم! اى پسران عبد المطلّب!» فرزندان هاشم و عبد المطّلب‏ گرد آمدند، وقتى جمع شدند آنان را مخاطب ساخته فرمود: «من فرستاده خدا به سوى شما هستم، من دلسوز شمايم. نگوييد كه محمد از ماست. به خدا از ميان شما يا غير شما تنها پرهيزكاران، دوستان من ‏اند و بس. مبادا روز قيامت بياييد در حالى كه شما دنيا را بر دوش بكشيد و ديگران آخرت را. هان كه من عذرى بين خودم و شما و بين شما و خدا باقى نگذاشتم، براى هر كس از من و شما عملش خواهد بود».

منبع: مرتضی مطهری، عدل الهی ص 308 و 309

تهیه کننده: محمدرضا هادیزاده


مطالب مرتبط