حضرت رضا علیه السلام سند امان و وسیله نجات امت اسلامی است

امان بخشی حضرت رضا علیه السلام

امان بخشی حضرت رضا علیه السلام

از برکات و عنایات خداوند تبارک و تعالی بر مردم جهان و به ویژه مسلمانان، وجود ائمه علیهم السلام است که سبب خیرهای فراوان و واسطه برکات و الطاف خداوند می باشند. یکی از این لطف ها، امان بخشی است که از ناحیه توسل، زیارت و ولایت ائمه علیهم السلام در دسترس اهل زمین قرار می گیرد. سرزمین ایران و خراسان به دلیل میزبانی امام رضا علیه السلام و وجود قبر مبارک آن حضرت از حفاظت و امان بخشی ویژه ای برخوردارند حفاظت و امان بخشی ای که دارای ابعاد و جهات گوناگون است، در اینجا به این ابعاد به همراه سندهای روایی آن اشاره می شود:

1- امان از آتش

پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرموده اند: «به زودى پاره‏ اى از تن من در سرزمين خراسان به خاك سپرده مى ‏شود و هيچ مؤمنى او را زيارت نمى ‏كند مگر اينكه خداى عزوجل بهشت‏ را براى او واجب و جسدش را بر آتش حرام مى ‏فرمايد».[1]

داود بن قاسم جعفری نیز می گوید: از حضرت جواد عليه السّلام شنيدم که مي فرمود: «به راستى كه در ميان دو كوه شهر طوس، مشتى خاك بهشت است، هر كس در آن دشت وارد شود، روز رستاخيز در امان خدا خواهد بود».[2]

2- امان از هراسها:

در زیارت نامه ای که علامه مجلسی از حضرت جواد علیه السلام روایت کرده است؛ چنین می خوانیم: «السَّلَامُ عَلَى غَوْثِ اللَّهْفَانِ وَ مَنْ صَارَتْ بِهِ أَرْضُ خُرَاسَانَ خُرَاسَان‏[3]؛ سلام بر فریاد رس اندوهگینان و آن کسی که زمین خراسان پس از پذیرا شدن او، خراسان (آفتاب شرقی زمین) گردید».

3- وسیله امان معنوی و روحانی بندگان مخلص الهی:

عبدالله محمد العابد می گوید: از امام عسکری علیه السلام درخواست صلوات کردم، فرمود: «بگو... اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا الَّذِي ارْتَضَيْتَهُ وَ رَضِيتَ بِهِ مَنْ شِئْتَ مِنْ خَلْقِكَ[4]؛ خدایا درود فرست بر علی بن موسی الرضا علیه السلام که او را برای خدمت به خود پسندیدی و برگزیدی و از او خشنود شدی و او را وسیله رضایت خود از بندگانت قرار داده ای».

4- امان سرزمین ایران و اسلام:

حضرت رضا علیه السلام قبر خود را نماد برکات الهی و مانند قبر پدرش، سبب دفع بلا معرفی کرده آنجا که به جعفر نوفلىّ فرموده است: «بر تو باد پس از مرگ من به فرزندم محمّد، امّا من خواهم رفت و بازگشتى براى من نيست، مبارك باد قبرى كه در طوس است، با دو قبر در بغداد».[5]

5- نجات بخش بودن ولایت برای اهل زمین:

پیامبر صلی الله علیه و آله درباره رسالت بخش بودن عموم اهل بیت علیهم السلام چنین فرموده اند: «اهل بيت من مانند كشتى نوح مى‏ باشند. هر که بر این كشتى سوار شود نجات يافت و هر که از اين كشتى روى بر گرداند در آتش جهنم افتاد».[6]

همچنین حضرت رضا علیه السلام در باب امان بخشی فراگیر اهل بیت علیهم السلام در پاسخ نامه عبدالله بن جندب چنین نوشت: «خداوند به واسطه ما دریاها را آرام کرده است تا مسافران آن غرق نشوند و زمین را آرام نمود تا اهل زمین فرو نروند».[7]

6- امان بخش بودن معرفت حضرت رضا علیه السلام:

چنان که در حدیث معروف سلسله الذهب تصریح شده حضرت رضا علیه السلام معرفت خود را شرط داخل شدن گویندگان «لا اله الا الله» به قلعه حفاظت کننده الهی معرفی کرد.[8] در روایات بسیار دیگری اقرار به ولایت، شرط لازم برای پذیرفته شدن عبادت و ایمن ماندن از خطر نابودی اعمال است. حضرت رضا علیه السلام در جواب نامه بزنطی کوفی نوشت: «زمانی حجت الهی بر مردم تمام می شود که امام منصوب او را بشناسند».[9]

نکته بسیار ظریف در فلسفه دعوت به زیارت و ثواب بسیار زیارت ائمه طاهرین علیهم السلام، در همین امام شناسی زائرین قبور آنهاست زیرا هزینه کردن مال و اختصاص عمر و تحمل رنج سفر و اقرار به معارف موجود در متون فرهنگ نامه های ولایی (زیارت نامه های آنان) نشانه ایمان زائر و اعتراف به جایگاه امام زیارت شونده است و همه اینها سندهای معرفت و برائت اند و ره آورد آن ایمنی معنوی و روحانی جاودانه زائرین است.

7- امان الهی برای خاتمه سختی ها و خروج از بلا:

در زیارت نامه ای که از طریق سید بن طاووس روایت شده خطاب به حضرت رضا علیه السلام آمده است: «السَّلَامُ عَلَيْكُمْ يَا مَنْ بِهِمْ تُمْنَعُ الثُّغُورُ وَ الْأَطْرَاف‏[10]؛ سلام بر شما که به وسیله شما بلاهای سخت و شرایط طاقت فرسا برطرف می شود».

منبع:

هجرت امام رضا علیه السلام به ایران و دستاوردهای جاودانه آن، میثم میرزایی عطا آبادی، احیاء امر ولایت، مشهد، 1396ش، ص 169 – 167.

--------

پی نوشت ها:

[1] روضة الواعظين و بصيرة المتعظين، فتال نيشابورى، محمد بن احمد، انتشارات رضى‏، قم‏، 1375ش،‏ ج ‏1، ص 233.

[2] عيون أخبار الرضا عليه السلام، شیخ صدوق، نشر جهان‏، تهران‏، 1378 ق،‏ ج ‏2، ص 256.

[3] بحار الأنوار، محمد باقر مجلسى، دار إحياء التراث العربي‏، بيروت‏، 1403 ق‏، ج ‏99، ص 53.

[4] مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، شیخ طوسی، مؤسسة فقه الشيعة، بيروت‏، 1411ق،‏ ج ‏1، ص 404.

[5] عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج ‏2، ص 216.

[6][7] صحيفة الإمام الرضا عليه السلام، به تحقیق محمد مهدى نجف، ‏كنگره جهانى امام رضا عليه السلام‏، ‏مشهد، 1406ق‏، ص 57.

[8]الأمالي، شیخ صدوق، كتابچى‏، تهران‏، 1376ش‏، ص 235.

[9] بحار الأنوار، ج‏ 49، ص 267.

[10] همان، ج‏ 99، ص 187.


مطالب مرتبط