انسان همیشه در محضر خداست

انسان باید بداند که هميشه، در همه حال و همه جا در محضر خداست و همیشه بايد حرمت حضور را حفظ کند

انسان همیشه در محضر خداست

هر محضرى شرايطى دارد. بين ما انسان‏ ها هم همين ‏طور است. انسان به حضور هر كسى به هر صورت حاضر نمى ‏شود وقتى در خانه نشسته و استراحت مى‏ كند يك وضعى دارد، در محل كار وضعيتى و در كلاس وضعيت ديگرى، بين رفقاى خود، پيش بزرگان و پيش استاد حالات فرق مى ‏كند، وقتى انسان به محضر بزرگى مى ‏خواهد برسد قبلاً خودش را آماده مى‏كند؛ از حيث ادب، وضعيت صحبت، وضعيت گوش كردن، حتى وضعيت نگاه كردن كه مؤدب باشد، طورى نباشد كه خلاف ادب محضر از او سرزند. شما مى ‏خواهيد يك لحظه ‏اى در محضر يك عالم بزرگوار باشيد از محضر وى استفاده كنيد، چگونه خود را آماده مى‏ كنيد، تا از آن لحظات بسيار كم حد اكثر استفاده را بكنيد، تمام توجه‏ تان به آن شخص بزرگ است و لحظه ‏لحظه آن شخص براى شما مهم است.

ما هميشه در محضر خدا هستيم، قرآن می فرماید: «هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ‏[1]؛ هر كجا باشيد او با شماست‏». در جایی دیگر نیز به رسول گرامی اسلام می فرماید: «در هيچ حال و موقعيتى نيستى و هيچ قسمتى از قرآن را تلاوت نمى‏ كنى، و هيچ عملى را انجام نمى‏ دهيد، مگر اينكه ما ناظر بر شما هستيم، در آن هنگام كه وارد آن كار مى ‏شويد؛ و هيچ چيز در زمين و آسمان از پروردگار تو مخفى نمى ‏ماند، به اندازه سنگينى ذره‏ اى و نه كوچكتر از آن ونه بزرگتر از آن، مگر اينكه (همه آنها) در كتاب آشكار (و لوح محفوظ علم خداوند) ثبت است».[2] آری خداوند همیشه ناظر است و همه اعمال انسا را می بیند و به وسیله فرشتگان ثبت می شود، برای انسان باید این حالت پيدا شود، اين فهم را اين درك را اين احساس را اين توجه را پيدا كند كه هميشه در محضر خداست، و هميشه بايد مراقب حال خودش باشد و هميشه بايد ادب اين محضر را حفظ كند.

مثلا، وقتى انسان به مكه مشرف مى ‏شود، آنجا اعمالى دارد، اول محرم مى ‏شود و بعد اعمالش شروع مى ‏شود، مدتى هم كه محرم است اعمالى بر او حرام است و اعمالى هم بر او واجب است؛ ولى عمده اين است كه انسان هميشه بايد محرم باشد، مگر فقط در حج در محضر خداست؟ آن تمرين است، آن يادآورى و تذكر است كه بداند انسان بايد مراقب حال خودش باشد و ادب محضر الاهى را حفظ كند.

نماز هم همين‏طور است، در نماز با تكبيرة الاحرام «اللّه اكبر» محرم مى ‏شويم؛ يعنى در مدتى كه در حال نماز هستيم اعمالى از ما نهى شده كه نبايد انجام دهيم: خوردن، آشاميدن، گفتن، ترك‏ ظواهر دنيا و توجه به باطن عالم، و قرب درگاه الاهى، و از سوئى اعمالى هم مثل قرائت و ركوع و سجده و غير اينها لازم و واجب است و اين اعمال يعنى سير در معنويّت و عبور به سوى حق سبحانه، تا السلام عليكم، كه از احرام خارج مى ‏شويم، آيا ما فقط در حال نماز در محضر خدا هستيم يا فقط در مكه و در اثناء اعمال حجّ و عمره ادب حضور را بايد مراعات كنيم، يا اينكه اينها همه تذكر و تمرين بوده و ما بايد بدانيم كه هميشه و در همه حال و همه جا در محضر خداييم و دائماً بايد حرمت حضور را حفظ كنيم. قرآن در سوره طه می فرماید: «أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي‏[3]؛ و نماز را برپاى دار، تا هميشه به ياد من باشى‏».

زمانى نيست كه در محضر خدا نباشيم؛ حج همين ‏طور، نماز همين ‏طور، انسان بايد بفهمد، بلكه بالاتر از فهميدن، بايد آن را با تمام وجود لمس كند كه در محضر خداست وقتى اين را لمس كرد، هميشه ادب را رعايت خواهد كرد هميشه در حال نماز خواهد بود، يعنى هميشه در حال ذكر خواهد بود، بايد اين طور باشيم، ولى در عين حال خداوند عنايت كرده نمازى، حجى، ماه رجبى و دعايى به جهت يادآورى قرار داده است؛ چرا كه انسان تمام وجودش غفلت است، با اين كارها از غفلت بيرون بيايد و متوجه بشود كه، بايد توجه به خدا داشته باشد، در ماه رجب بايد انسان خودش را آماده كند، نفس را قوى كند، تا توجهاتش به خدا زياد بشود. اين از طريق دعا خواندن، نماز خواندن و روزه گرفتن امكان ‏پذير است، اينها همه مقدّمه هستند، اينها انسان را آماده مى ‏كنند، عمده توجه است.[4]

اگر انسان توجه نداشته باشد و خود را در محضر خدا نبیند، شرم و حیا نکرده و مرتکب گناه، ظلم و جرم می شود. در حدیثی می خوانیم شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد: برنامه زندگى شما چيست؟ حضرت امورى را بيان فرمود، از جمله اينكه: «عَلِمْتُ أَنَّ اللَّهَ مُطَّلِعٌ عَلَيَّ فَاسْتَحْيَيْتُ مِنْه‏[5]؛ دانستم كه خداوند از تمام كارهاى من آگاه و با خبر است، سپس از نافرمانى او حيا و شرم كردم».

بنابر اين رمز آلوده نشدن به گناهان و حركت در مسير بندگى خدا اين است كه خدا را ناظر بر تمام كارها بدانيم. در دعاى عرفه امام حسين عليه السلام مى ‏خوانيم كه: «عَمِيَتْ عَيْنٌ لا تَراكَ عَلَيْها رَقيباً؛ كور باد چشمى كه ترا نگهبان خود نبيند».

امام خمينى رضوان اللَّه عليه نیز در اين مورد چنین سفارش می کند: «عالم محضر خداست‏، در محضر خدا معصيت نكنيد».

پی نوشت ها:

[1] حديد، 4.

[2] یونس، 61.

[3] طه، 14.

[4] تقوى و اخلاق قرآنى، موسوى تبريزى، سيد محسن‏، نور علي نور، قم‏، 1388ش‏، ص 127 – 125.

[5] مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل، محدث ‏نورى، مؤسسة آل البيت عليهم السلام‏، قم‏، 1408ق‏، ج ‏12، ص 172.

مطالب مرتبط
دیدگاه خود را ارسال کنید
تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ویژه ها
عید در حرم امام رئوف

عید در حرم امام رئوف

9224

عید در حرم امام رئوف


عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

8634

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز حرم مطهرامام رضا علیه السلام


زائر حرم امام رضا علیه السلام

زائر حرم امام رضا علیه السلام

7963

دولت دراین سرا و گشایش دراین در است ... السلام علیک یا انیس النفوس یا علی بن موسی الرضا(ع) #امام_رضا_علیه_السلام #حرم_امام_رضا_علیه_السلام #حرم_مطهر_رضوی


ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

8911

قلب مرا به پای ضریح ات گره بزن بیمارم و دخیل شفای تو می شوم


دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

9693

از رهگذر خاک سر کوی شما بود؛ هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد


بیشتر