برای ازدواج، عشق و علاقه به تنهایی کافی نیست!

باورهای نابارور

باورهای نابارور

برای داشتن یک باغ زیبا و پرمحصول، باید که درباره گیاه و خاک و آب و هوا اطلاعات کافی داشت و قوانین حاکم بر آن ها و ارتباط شان را دانست. برای داشتن یک زندگی موفق و مفید و همراه با آرامش نیز دانستن اسلوب زندگی، ضروری است. قوانین زیستن را باید خواند و شناخت و مثل زدودن علف های هرز از باغ زیبا باید که باورهای اشتباه را نیز از ذهن و زندگی زدود. در این نوشتار چند باور نادرست را مرور می کنیم:

تا عاشق نشدی ازدواج نکن!

غلط می باشد! درست این است که بگوییم تا عاقل نشدی ازدواج نکن! ابتدا باید بین عشق و علاقه تفاوت قائل شد. عشق، به معنای علاقه شدید و خواستن بی اندازه، تؤام با شیفتگی نسبت به طرف مقابل است. توجه بیش از حد به عشق، مانع دیدن واقعیت ها می شود. افراد عاشق اغلب تحت تأثیر عواطف مثبت و شدید و خطاهای شناختی، دچار تحریف اطلاعات می شوند. در چنین وضعیتی برخی اطلاعات مربوط به معشوق رنگ می بازند، برخی پررنگ تر و برخی کم رنگ تر می شوند. در نتیجه می توان گفت عشق قبل از ازدواج می تواند تا اندازه بسیاری مشکل آفرین باشد.

توجه بیش از حد به عشق، مانع دیدن واقعیت ها می شود.

عشق کافی است

نیست! برای ازدواج، عشق و علاقه به تنهایی کافی نیست! وقتی که از افرادی با این باور می پرسیم «چرا عاشق فلانی شده اید؟» معمولاً یا دلیلی برای آن ندارند و یا دلیل می آورند که «عیبی در او ندیده ام!» (دروغ نمی گوید، خشن نیست و...) جالب اینجاست که این افراد گاهی ویژگی های مثبتی را به طرف نسبت می دهند که قطعاً نادرست و غیرمنطقی است؛ مثلاً می گویند «خیلی فهیم، مسئولیت پذیر و با پشتکار است!» در حالی که طرف در 28 سالگی نه تحصیلات مناسب دارد، نه شغل و نه حتی هدف مشخصی برای زندگی!

انسان سالم کسی است که با عقل، جاده و مسیر را انتخاب و با دل و احساس، انرژی رفتن را کسب می کند.

دنبال یک آدم کامل و بی نقصم

می گوید «تا وقتی که یک آدم کامل و همه چیز تمام پیدا نکرده ام، ازدواج نمی کنم.»

این کمال طلبی، توانایی فرد را برای یافتن راه حل ها کاهش می دهد. ما در دنیای احتمالات زندگی می کنیم. میل به حقیقت کامل، فقط منجر به بزرگ شدن بیش از حد انتظاراتی می شود که نمی تواند رضایت بخش باشد و همیشه تردیدزا و اضطراب آور است. این گونه افراد اغلب درگیر روابط کوتاه مدت می شوند؛ یعنی به جای شناخت درست فرد مقابل شان، آن ها را با معیارهای نادرست خود ارزیابی می کنند.

هنوز شرایطش را ندارم

سی سالش شده است اما می گوید «من هنوز به پختگی لازم برای ازدواج نرسیده ام. برای ازدواج باید کلی مباحث روان شناختی آموخت و من هنوز این اطلاعات را ندارم. باید امکانات مادی مدنظرم کامل فراهم شود تا...»

این نوع تفکر چند عیب عمده دارد:

1. انتخاب هایش محدود می شود.

2. مناسب ترین دوران سنی برای فرزنددار شدن را از دست می دهد.

3. به مرور زمان، انگیزه اش برای ازدواج کمتر و تردیدهایش بیشتر می شود.

متفاوت از من باشد

دنبال همسری است که ویژگی های شخصیتی اش متضاد با او باشد. این باور، افراد را تشویق می کند تا به جای افراد مشابه، در جست و جوی افراد متفاوت از خودشان باشند. برای مثال، شخص فکر می کند که به جای تغییر خود به دنبال کسی باشد که متضاد با او باشد و ضعف های او را بپوشاند.

باید به این آدم ها گفت: اگرچه در برخی موارد، متضادها جذاب اند اما معمولاً ازدواج با کسی که صفاتش به شکل چشم گیری متفاوت است، منجر به نارضایتی می شود.

شانس یا تقدیر!

«سخت نگیر! هرچی قسمتت باشه همونه!»

به تقدیر الهی معتقدیم، اما با این تصور رایج هم که انتخاب همسر و ازدواج را شانسی می داند، مخالفیم. این باور غلط باعث می شود که افراد از پذیرش مسئولیت شکست در روابط و همچنین در کمک به رشد رابطه، شانه خالی کنند. ضمناً این باور باعث امتناع افراد از حضور در جلسات مشاوره پیش از ازدواج می شود.

عوضش می کنم

می گوید: «این عیب ها را دارد، اما خودم درستش می کنم!» اصرار به تغییر شخصیت طرف مقابل یکی از باورهای نادرست است. برخی فکر می کنند قبل از شروع زندگی باید به اصطلاح گربه را دم حجله گشت؛ پس تلاش می کنند که همسر آینده شان را با دعوا، قهر، خواهش و هر راه دیگری که می دانند عوض کرده و شبیه تصویر ذهنی خود کنند. آن ها فکر می کنند هم شکل بودن و هم رنگ بودن، تضمینی برای ازدواج موفق است. اما اشتباه می کنند. اگر شما این چنین فکری در سر دارید، نباید فراموش کنید که شما و همسرتان، از دو جنس، دو خانواده و دو فرهنگ متفاوت هستید و هرگز نمی توانید دنیا را از یک دریچه ببینید.

شما و همسرتان، از دو جنس، دو خانواده و دو فرهنگ متفاوت هستید و هرگز نمی توانید دنیا را از یک دریچه ببینید.

ازدواج کند، خوب می شود!

منشأ شکل گیری این باور اشتباه، تصور نادرستی است که «مشکلات جنسی» را علت بروز بسیاری از بیماری های روان پزشکی می دانند؛ بنابراین گمان می کنند اگر فرد از نظر جنسی ارضا و خلأ ناشی از نیاز جنسیِ او پر شود، مشکل حل خواهد شد! معمولاً خانواده هایی که چنین باور نادرستی دارند، فرزندان بیمار خود را به ازدواج تشویق می کنند و اگر در این کار موفق نگردند، به زور و اجبار متوسل می شوند؛ در حالی که بروز این ناهنجاری ها علت های متعددی دارند؛ از جمله عوامل ژنتیکی، تجربه های زندگی، یادگیری، عوامل اجتماعی و... .

روان درمانی و دارودرمانی بهترین گزینه هاست، نه ازدواج! ازدواج نوعی تغییر است و هر تغییری چه مثبت و چه منفی، استرس زاست. ازدواج به عنوان تغییری مثبت و مهم، فشار روانی بسیاری به همراه می آورد و می تواند این بیماری ها را تشدید کنند؛ بنابراین بهترین زمان برای ازدواج، پس از درمان بیماری روانی فرد و بعد از تأیید پزشک است.

بچه همه چیز را حل می کند!

این باور نادرست است که «بچه دار شدن زوجی که دچار اختلاف هستند، رضایت آن ها از ازدواج شان را خواهد افزود و مانع طلاق خواهد شد» حقیقت این است که طبق تحقیقات، پراسترس ترین زمان زندگی زناشویی، پس از تولد بچه اول است؛ البته در مقایسه با زوج های بدون فرزند، زوج هایی که فرزند دارند اندکی کمتر در معرض خطر طلاق قرار می گیرند اما این کاهش خطر آن قدر نیست که باعث شود والدینی که مشکلات زناشویی دارند به خاطر بچه هایشان با احتمال بیشتری در کنار هم باقی بمانند.

خوشبختی بدون بحث

بسیاری از زوج ها، بحث و دعوا را نقطه پایانی خوشبختی می دانند. خیلی از آن ها به دلیل چنین تفکری اختلاف نظرها را در دل شان نگه می دارند و می خواهند با سکوت شان جلوی بحث را بگیرند، اما نباید فراموش کنید که ترس از دعوا، نشانه خوشبختی شما نیست. یک زوج خوشبخت می توانند اختلاف شان را به راحتی با هم در میان بگذارند و حتی برای موضوعاتی که برای شان ارزش حیاتی دارد، بجنگند و پیروز شوند؛ البته در فضای احترام، منطق و سازندگی. یک زوج ایده آل روی یک خط صاف بر لبخند زندگی نمی کنند. آن ها به اختلاف نظر هم بر می خورند و گاهی از هم دلخور می شوند، اما تفاوت شان با دیگران این است که با هوشمندی از پس چنین مسائلی بر می آیند و به جای دلخوری های بی مورد، از این بحث ها درس می گیرند.

منبع: نشریه خانه خوبان، ش 94، به کوشش ابراهیم عابدی.


مطالب مرتبط