این بزرگواران حتی در برابر توهین های دشمنان خود با مهربانی و ادب برخورد می کردند. آنگونه که قرآن کریم در وصف آنان می فرماید: «وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا»: هنگامی که جاهلان آنها را مخاطب قرار می دهند [و به جهل و جدال و سخنان زشت می پردازند]، در پاسخ آنها سلام می گویند [و درمی گذرند].

باید در رفتار تولی به اهل بیت «ع» را اثبات کرد

باید در رفتار تولی به اهل بیت «ع» را اثبات کرد

امامان بزرگوار ما در نهایت ادب سخن می گفتند و هیچ گاه اهل فحش و ناسزا نبودند. چرا که ناسزاگویی خصوصیت اهل باطل بوده و ائمه «ع» خود بزرگترین تبری کنندگان از اهل باطل بوده اند. مولای متقیان می فرماید: «الفُحشُ و التَّفَحُّش لیسَا مِنَ الاِسلَامِ فِی شَیءٍ»[1]: دشنام دادن و بددهنی [یا دشنام شنیدن] در هیچ صورتی در اسلام نیست.
این بزرگواران حتی در برابر توهین های دشمنان خود با مهربانی و ادب برخورد می کردند. آنگونه که قرآن کریم در وصف آنان می فرماید:
«وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا»: هنگامی که جاهلان آنها را مخاطب قرار می دهند [و به جهل و جدال و سخنان زشت می پردازند]، در پاسخ آنها سلام می گویند [و درمی گذرند].
مردى از اهل شام، که تحت تأثیر تبلیغات معاویه قرار گرفته بود، به مدینه آمد و با امام حسن مجتبى «ع» برخورد کرد و تا آن جا که توانست به آن حضرت ناسزا گفت. هنگامى که ساکت شد امام رو به او کرد و پس از سلام و تبسم فرمود: «اى پیرمرد! گمان مى کنم در شهر ما غریبى و در مورد ما به اشتباه افتاده اى. هر نیاز و حاجتى که در این جا دارى ما برایت برآورده مى کنیم، از خوراک و پوشاک گرفته تا جا و مکان. تا در این شهر هستى مهمان ما باش». آن مرد وقتى چنین رفتار بزرگوارانه اى از امام مشاهده کرد، با شرمندگى گفت: گواهى مى دهم که تو شایسته امامتى و خدا آگاه است که نمایندگى اش را در کجا قرار دهد. تا این ساعت تو و پدرت نزد من از همه مبغوض تر بودید و اینک کسى از شما نزد من محبوب تر نیست» [2]


________________________________________
[1] - لیثی واسطی، عیون الحکم و المواعظ، ص 27 – ورام بن ابی فراس، تنبیه الخواطر و نزهة النواظر، ج1، ص 110 – تمیمی آمُدی، تصنیف غررالحکم و دررالکلم، ص 223
[2] - بحار الانوار، ج43، ص344


مطالب مرتبط