برخی اوصاف و اخلاق حضرت رسول (ص) در حدیث امام رضا (ع)

برخی اوصاف و اخلاق حضرت رسول (ص) در حدیث امام رضا (ع)

حضرت رضا علیه السلام از پدران بزرگوار خود، از امام حسن علیه السلام (و ایشان از هند بن ابي هاله) و امام حسين عليه السّلام (از پدر بزرگوارشان علی عليه السّلام) اوصاف و اخلاق حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله را اینگونه نقل کرده اند:

1- وقتى به منزل مي رفتند وقت خود را سه قسمت مي كردند: براى خداوند، براى خانواده و براى خود، سپس قسمت خود را بين خود و مردم تقسيم مي كردند و چيزى از آن را نسبت به ايشان دريغ نمى ‏فرمود.

2- اهل فضل را با اجازه دادن به آنها به اندازه فضلشان در دين، بر ديگران ترجيح مى ‏دادند. به حاجات آنها مى ‏پرداختند و آنان را با جويا شدن از احوالشان و نيز گفتن مطالب لازم مشغول مي كردند و مي فرمودند: هر كس به من‏ دسترسى ندارد، حاجتش را به من برسانيد.

3- زبان خود را، جز در مواردى كه به ايشان مربوط مي شد، حفظ مي كردند.

4- قلب های مردم را متوجه خود می کردند و آنان را از خود نمى ‏راندند.

5- كريم و بزرگ هر قومى را رئيس آنان قرار مي دادند.

6- از مردم بر حذر بودند بدون اينكه خوشرويى خود را از آنان دريغ كنند.

7- از اصحاب خود سراغ مي گرفتند و جویای احوال ایشان بودند.

8- از مردم در مورد مسائلى كه بين خود مردم بود سؤال مي كردند.

9- بدون افراط و تفريط، نيكى را تحسين و تأييد، و بدى را تقبيح و بى ‏ارزش مي كردند. ميانه ‏رو و يكسان بودند.

10- هيچ گاه غفلت نمي كردند، مبادا كه مردم غفلت كنند يا خسته‏ شوند.

11- در حقّ، كوتاهى و از آن تجاوز نمي كردند.

12- برتر و بالاتر از همه نزد آن حضرت آن بود كه خيرش به همه مي رسيد و هر كس نسبت به ديگران بهتر همدردى و كمك مي كرد نزد آن حضرت منزلتى بزرگتر داشت.

13- در نشستن و برخاستن به ذكر مشغول بودند.

14- در اماكن عمومى اقامت نمي كردند و از اين كار نهى مي فرمودند.

15- هر وقت به مجلسى وارد مى‏ شدند، در آخر مجلس مى ‏نشستند و همواره به اين كار دستور مى ‏دادند.

16- با همنشينان خود يكسان برخورد مي فرمود تا كسى گمان نبرد كه ديگرى نزد آن حضرت گرامى ‏تر است.

17- هر كس با آن حضرت همنشين مى ‏شد حضرت در مقابل او آن قدر صبر مي كردند كه اوّل خود او بلند شود و مجلس را ترك كند.

18- هر كس از آن حضرت حاجتى مي خواست يا با دست پر برمي گشت يا در جواب، گفتارى نرم و ملايم دريافت مي كرد.

19- خلق و خوى ايشان شامل حال همه بود، براى مردم همچون پدرى مهربان بودند.

20- در مورد حقّ، همه در مقابل ايشان يكسان بودند.

21- در مجلس ايشان، حلم، حياء، صداقت و امانت برقرار بود، صدا در آنجا بلند نمي شد و از كسى هتك حرمت نمى‏ گرديد و لغزش كسى بازگو نمي شد، همه از روى تقوا با هم برابر و به هم پيوسته و متواضع بودند.

22- افراد بزرگتر را احترام مى ‏كردند و به اطفال مهربانى مى ‏نمودند.

23- افراد حاجتمند را بر خود ترجيح داده و افراد غريب را پناه مى‏ دادند.

24- همیشه خوشرو، ملايم و خوش برخورد بودند.

25- سخت ‏گير و خشن، داد و فرياد كن و بد زبان نبودند، نه #عيبجوئى مى ‏كردند و نه حمد و ثناى كسى را مى ‏گفتند.

26- در مقابل آنچه كه دوست نمى‏ داشتند، خود را به غفلت مي زدند و به روى خود نمى‏ آوردند.

27- كسى از ايشان نااميد نمي شد و آرزومندانشان محروم نمى‏ شدند.

28- سه كار را كنار گذاشته بودند: بحث و جدل، زياده روى و آنچه كه به ايشان مربوط نمى ‏شد.

29- سه كار را در مورد مردم انجام نمى‏ دادند: كسى را مذمّت و تقبيح نمي كردند، لغزش ها و مسائل پنهانى افراد را دنبال نمى ‏كردند و در موردى صحبت می کردند كه اميد ثواب داشتند.

30- وقتى صحبت مي كردند همه ساكت بودند و كسى كوچكترين حركتى نمي كرد و هر گاه سكوت مي فرمود، ديگران صحبت‏ مي كردند.

31- در حضور ايشان، مجال سخن گفتن را از يكديگر نمي گرفتند، اگر كسى در خدمت آن حضرت صحبت مي كرد، بقيه سكوت مي كردند تا سخن او تمام شود بعد به كلام اوّلشان بر مي گشتند.

32- به هر چه ديگران را مي خندانيد حضرت مي خنديد، و از هر چيز كه ديگران تعجّب مي كردند تعجّب مي فرمود.

33- در مقابل افراد غريب كه در گفتار و درخواست، رفتار درستى نداشتند صبر مي كرد و به اصحاب مي فرمودند: وقتى حاجتمندى را ديديد كه در پى برآوردن نياز خويش است او را كمك كنيد.

34- حمد و ثناى افراد ضعيف الايمان و منافق را نمى ‏پذيرفتند.

35- كلام كسي را قطع نمي كردند مگر زمانى كه خود قطع كند يا وقت بگذرد كه در اين صورت كلامش را يا با نهى كردن يا برخاستن از مجلس قطع مي كردند.

36- سكوت آن حضرت در چهار مورد بود:

- سنجش و اندازه‏ گيرى در يكسان نگاه كردن به مردم و يكسان گوش دادن به سخن هاى آنان.

- تفكّر در امور باقى و امور فانى.

- حلم و بردبارى را در عين #شكيبایى و صبر دارا بودند چيزى آن حضرت را عصبانى نمي كرد و از كوره به در نمي برد.

- دقّت و احتياط که در چهار مورد با دقّت و احتياط رفتار مي كردند: انجام كارهاى نيك، تا ديگران به آن حضرت تأسّى كنند، ترك كارهاى قبيح، تا ديگران نيز ترك كنند، كوشش و دقّت نظر در اصلاح امّت خويش و اقدام به كارى كه براى همه داراى خير دنيا و آخرت بود.

مهدی سیدمرادی

منبع: عيون أخبار الرضا عليه السلام، شیخ صدوق، نشر جهان‏، تهران‏، 1378 ق،‏ ج 1، ص 319 – 316.

مطالب مرتبط
دیدگاه خود را ارسال کنید
تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ویژه ها
عید در حرم امام رئوف

عید در حرم امام رئوف

8888

عید در حرم امام رئوف


عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

8316

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز حرم مطهرامام رضا علیه السلام


زائر حرم امام رضا علیه السلام

زائر حرم امام رضا علیه السلام

7648

دولت دراین سرا و گشایش دراین در است ... السلام علیک یا انیس النفوس یا علی بن موسی الرضا(ع) #امام_رضا_علیه_السلام #حرم_امام_رضا_علیه_السلام #حرم_مطهر_رضوی


ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

8596

قلب مرا به پای ضریح ات گره بزن بیمارم و دخیل شفای تو می شوم


دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

9348

از رهگذر خاک سر کوی شما بود؛ هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد


بیشتر