برند خاص خودت باش!

بهار با همه زیبایی و خاص بودنش دل از همه برده. تو هم بدجوری دلت لک زده مثل بهار شاد باشی و ما خاص بودنت را بنویسیم تا...

برند خاص خودت باش!

بهار با همه زیبایی و خاص بودنش دل از همه برده. تو هم بدجوری دلت لک زده مثل بهار شاد باشی و ما خاص بودنت را بنویسیم تا مثل خودمان معروف شوی. چشمانت که باز می شود یک گوشی جلوی صورتت می گیری اندازه دماغت، یا چشم می دوزی به تلویزیون یا گیم می زنی یا جشن صبح بخیر با دوستای مجازی ات می گیری یا نه مثل اینکه انتخاب های لاکچری تری داری؛ چون می خواهی کپی پارسالت باشی، درست مثل بهار امسال که اصلا شبیه پارسال نیست. خدا را شکر زمین و آسمان هنوز نرفتن تو فاز فضای مجازی وگرنه، زمین به جای گل یک استیکر گل روی چشم هایش می گذاشت و آسمان هم به جای رنگین کمان، انیمیشنش را پخش می کرد.
از حوض ماهی های ذهنت، چند تا فکر خوب به قلاب می زنی و افتخار گزارشش را به ما می دهی. چشم هایت را باز می کنی این بار به جای اینکه بدوی سراغ گوشی ات، نمازت را می خوانی و بعد اول صبح خواننده می شوی. صدای خش خشی ات را مهربان و نازک می کنی و شعری برای خدا می خوانی: «خدایا دوستت دارم...»
فکر خوبی بود. خوشمان آمد. ولی یک لبخندِ از ته دل، کم داری. لبخندی شبیه به قناری می زنی و عینک خوش بینی را مثل جغد روی چشم هایت می گذاری. برگرد ببینمت خیلی جغدی شدی. عینک قاصدکی بیشتر بهت می آید.
بعد هم به جای اینکه صبحانه ای دورهمی با دوستان مجازی ات بزنی، یا اینکه تا لنگ ظهر بخوابی یا به روابط صمیمانه خانواده های توی فیلم ها حسرت بخوری، از این زندان انفرادی که برای خودت درست کرده ای بیرون می آیی و سراغ آدم های دیگری که در خانه با تو زندگی می کنند، می روی. سلام شاد و پر انرژی ای به مامان و بابا و یا اگر دردانه نیستی به دیگر خواهر و بردارهایت هم می دهی.
فیس تو فیس مادر و پدرت از آنها برای فراهم کردن این زندگی آسوده تشکر می کنی و می گویی که چقدر دوستشان داری. قبلا هم می گفتی ولی با صورتک و فیس تو فیس پروفایلشان. گارد ضدفضای مجازی نگرفته ای. استیکرها هم قشنگی خاص خودشان را دارند، ولی هیچ صورتکی برای پدر و مادر دلچسب تر از استیکر صورت بچه شان نیست.
دلت می خواهد احساس مفید بودن داشته باشی. حس کدبانوگری ات گل می کند و صبحانه ای لاکچری درست می کنی و اول از همه قبل از اینکه کسی مشغول شود یک عکس از تخم مرغ هایی که توی قاب فلفل دلمه ای پخته ای و پنیرهایی که با قالب قلب بریدی، می گیری. همین که می خواهی تو گروه بذاری، یادت می افتد امروز می خواستی خاص باشی.
لقمه ای که می گیری، ذوق شعرت گل می کند و می خواهی مثل شاعران درجه یک شعر بخوانی. ولی هر چه آلارم بیدارباش به حافظه ات می دهی، پیام نوفایل برایت می فرستد و تو به زور یک بیت شعر دست و پا شکسته سرهم می کنی.
به دست و پایت که نگاه می کنی همه استخوان هایت (البته به جز انگشت های دستت) هوارینگ به راه می اندازند که از بس ورزش نکرده ای دارند خشک می شوند.
به گلدان توی اتاقت هم که نگاه می کنی آن هم دارد خشک می شود. با لیوانی آب گلویش را تر می کنی، دستی به پوست لطیفش می کشی، موسیقی آرامی می گذاری و شروع می کنی به ورزش.
ورزشت که تمام می شود حافظه ات گل می کند و می گوید: «بگو دوست تو کیست تا من بگویم آینده تو چیست؟»
یادت می افتد قبل از عید دوست تکانی نکرده ای. اول از همه تمام فکرهای منفی را که مثل دوست صمیمی ات بهت چسبیده اند را از ذهنت دیلیت می زنی و فکرهای مثبت ها را جایگزینشان می کنی و بعد همه دوست منفی اندیش و ناسالم را از اطرافت فاکتور می گیری.
آفرین برودیگه برنگردی. نه با شما نبودم. با منفی ها بودم. ذوق می کنم کلا فن مثبت بی نهایت شده ای. من هم پیشنهاد می کنم مثبت بنویسی. مثبت بخونی. مثبت بخوری. چرا اینطور نگام می کنید باز چه سوتی اتی دادم. خوب شما که همتون یه پا ابرنویسینده اید مثل خودم. من باورتان دارم. البته فقط به خاطر نوشته های زیبا و مثبتتان. مثبت خواندن هم که کاری ندارد. مثبت خوردن. نکند می گویید که مثبت خوردن نداریم. کی گفته؟ من کاملا درست گفتم. کل روز سه وعده است شما هفت وعده فست فود می خورید و منفی و بد اخلاق می شوید و افسرده. پس دیگر منفی نخورید.
هدف هایت را در موتور جستجوی آرزوهایت سرچ می کنی. نگرانی هایت را برای رسیدن به هدف هایت کنار می گذاری و فقط به خدا توکل کنی و از او می خواهی به تو کمک کند تا با برنامه ریزی، پشتکار، و ... به آنها برسی. حالا دست روی هدف هایت گذاشتی من نبینم. زیر دستت سوسک دارد می رود. خخخخخخ. شوخی کردم. دیدم، هدف اول: قبولی در رشته ....
می خواهی خودت باشی نه تقلیدکار فلان بازیگر. خودت هم دیگر خوشت نمی آید که در حرف زدن و راه رفتن شبیه خودت نباشی. برند خودت از همه برندها درجه یک تر است.
تصمیم می گیری از امروز، خودت، خودت را شاد کنی نه اینکه منتظر دوستت باشی تا به اندازه یک لبخند ظاهری شادت کند.
دیگر نمی خواهی برای سختی های زندگی غر بزنی. به خودت قول می دهی: «از امروز تا همیشه، می خوام خاص باشم از این خاص های خوبی که الان گفتم ها، نه از آن خاص هایی که تو اینترنت پر شده و از لحظه به لحظه زندگیم درس بگیرم تا تو امتحان هایی که روزگار ازم می گیره نمره ام بیست بشه.»
لایک، دوست خوب خودم. از صفحه سردبیر اشاره می کنند تا همین جا بس است. دیگر صفحه جا ندارد. فرمول شاد و خاص بودنت را هم بنویس و خداحافظی کن:
برند شاد و خاص من در بهار جدید= خدا + خانواده - انرژی منفی + انرژی مثبت + گیاه - تنبلی + لبخند + دوستان مثبت و سالم + ورزش


سیده طاهره موسوی

مطالب مرتبط
دیدگاه خود را ارسال کنید
تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ویژه ها
عید در حرم امام رئوف

عید در حرم امام رئوف

9224

عید در حرم امام رئوف


عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

8634

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز حرم مطهرامام رضا علیه السلام


زائر حرم امام رضا علیه السلام

زائر حرم امام رضا علیه السلام

7963

دولت دراین سرا و گشایش دراین در است ... السلام علیک یا انیس النفوس یا علی بن موسی الرضا(ع) #امام_رضا_علیه_السلام #حرم_امام_رضا_علیه_السلام #حرم_مطهر_رضوی


ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

8911

قلب مرا به پای ضریح ات گره بزن بیمارم و دخیل شفای تو می شوم


دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

9693

از رهگذر خاک سر کوی شما بود؛ هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد


بیشتر