خانه کودک، اولین کلاس تربیتی او و پدر و مادر اولین مربیان او هستند.

بچه ها دروغگو به دنیا نمی آیند

بچه ها دروغگو به دنیا نمی آیند

معنای واژه دروغگویی، پوشیده داشتن واقعیت است. فرد دروغگو با دروغ گفتن ضعف های خود را می پوشاند و خویشتن را از تنبیه نجات می دهد و به این وسیله توجه دیگران را به خود جلب می کند. یکی از عوامل دروغگویی در کودکان، ترس است. اگر کودک به سبب راستگویی تنبیه شود، در آینده برای نجات و رهایی از مجازات به دروغگویی دست می زند.

پدران و مادران باید از هر کودکی انتظاراتی داشته باشند که با واقعیات و امکانات او هماهنگ است. در غیر این صورت دروغگویی کودک تقویت و شدید خواهد شد. همه انسان ها در محدوده برابر پا به عرصه وجود می گذارند. هیچ کس از کودکی دروغگو به دنیا نیامده است. همه انسان ها راه فکر کردن و توجیه اعمال خویش را از دیگران آموخته و تکامل یافته اند. درستی و نادرستی از راه کلمات و اعمال دیگران به ما و کودکان القا می شود.[1]

اگر کودک به سبب راستگویی تنبیه شود در آینده برای نجات و رهایی از مجازات به دروغگویی دست می زند.

از آنجا که کودک در خانواده و در کنار والدین رشد می یابد، خانه او اولین کلاس تربیتی کودک و پدر و مادر اولین مربیان او هستند. چراکه کودک در ایام کودکی کاملاً مقلد پدر و مادر است و اعمال والدین بر روی جسم و جان کودک تأثیر مستقیم دارد.

5d78a0c3dde1f.jpg

حال اگر این اولین کلاس تربیتی، محیطی ناسالم و آلوده به گناه از جمله دروغگویی باشد، مسلماً کودک به خاطر حالت انعطافی که دارد، خودبه خود دروغگویی را فراگرفته و پایه های درویی و تضاد در شخصیت او گذاشته می شود. پدر و مادری که از صبح تا شام در محیط خانه بارها و بارها به یکدیگر دروغ می گویند و یا با فرزند خود صادقانه برخورد نمی کنند هرگز نباید انتظار داشته باشند که کودک خردسال آنان در آینده فردی صادق و راستگو چه در خانه و چه در اجتماع باشد. چون اگر این فرزندی که به دروغگویی عادت کرده وارد اجتماع شود حتی نمی تواند دوستان خوبی را برای خود پیدا کند و هیچ یک از دوستان و اطرافیانش به او اعتماد نخواهند داشت.

5d78a0d55b10d.jpg

والدین هم نباید حتی به دروغ فرزندان خود را تهدید کنند. مثلاً بگویند که اگر این کار را انجام ندهی تو را می کشم و... چون شما آنچه را که گفته اید حتی اگر فرزند شما آن را انجام ندهد، شما عمل نمی کنید. فرزند شما خودبه خود یاد می گیرد که چگونه می توان دیگران را به دروغ، تهدید و یا تشویق کرد و تهدیدهای دروغین شما هیچ اثری روی فرزند شما ندارد.[2]

کودک در ایام کودکی کاملاً مقلد پدر و مادر است و اعمال والدین بر روی جسم و جان کودک تأثیر مستقیم دارد.

خانواده مهم ترین و مؤثرترین نهاد در جامعه و والدین، اصلی ترین منبع تربیت برای فرزندان هستند. اسلام تأکیدات زیادی برای تربیت فرزند از سوی والدین دارد، چون پدر و مادر در سرنوشت کودک، جوان و نوجوان، خود دخالت دارند و از نظر اسلام و قرآن و روایات اهل بیت تربیت فرزند واجب است آن هم واجب مؤکد است و بی تفاوتی در برابر این امر مهم، گناهش بزرگ است. چون پدر و مادر در سرنوشت کودک دخالت دارند و باید به این دخالت اهمیت بدهند. واجب است بر پدر و مادر بچه را در راه راست قرار داده و زمینه سعادت او را فراهم کند.

فهرست منابع:

* قرآن کریم.

  • ارگانی بهبهانی حایری، محمود(1385)، تربیت فرزند، قم: پیام مهدی.
  • پاینده، ابوالقاسم(1324)، نهج الفصاحه، تهران: فرهنگ جاوید.
  • حسینی، داوود(1385)، روابط سالم در خانواده، تهران: مرکز پژوهش های اسلامی.
  • ستایش، نسرین(1390)، چگونگی رفتار با کودک، شیراز: تخت جمشید قشقایی.
  • غرویان، محسن(1395)، تربیت فرزند، تهران: نسیم تحول.
  • یوسفیان، نعمت الله(1386)، تربیت دینی فرزندان، قم: زمزم هدایت.

منبع: نشریه شمیم هدی، ش 47، ص 50 و 51.



[1]. ستایش، چگونگی رفتار با کودک، ص 149.

[2]. غرویان، تربیت فرزند، ص 40 و 41.


مطالب مرتبط