سفارش شده كسى كه از چهار چيز مى ‏هراسد به این آیات و اذکار قرآنی پناهنده شود.

خاصیت چهار ذکر قرآنی

خاصیت چهار ذکر قرآنی

امام صادق علیه السلام در روایتی فوائد و خواص برخی آیات و اذکار قرآنی را بیان کرده است. انسان اگر به این اذکار دقت کافی و اعتقاد قلبی داشته باشد بدون تردید این اذکار گره گشای کارها و مشکلات اوست و او ا نجات خواهد داد.

امام صادق عليه السّلام فرموده اند: در شگفتم از كسى كه از چهار چيز مى ‏هراسد چرا به چهار چيز پناهنده نمي شود:

اول: شگفتم از آنكه مي ترسد به این فرموده خداى عزوجل چرا پناه نمى‏ برد‏ «حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ‏» زيرا شنيدم خداى جل جلاله به دنبال آن مي فرمايد: به واسطه نعمت و فضلى كه از طرف خداوند شامل حالشان گرديد بازگشتند و هيچ بدى به آنان نرسيد. [1]

بدون تردید قدرت خداوند بالاترين قدرتهاست و اگر خداوند به حمايت هر كس اقدام كند هيچ كس نمي تواند بر او پيروز شود، همانطور كه اگر خداوند حمايت خود را از كسى برگيرد هيچ كس قادر به حمايت او نيست، پس اگر همه پيروزيها از خداوند سرچشمه مي گيرد، بايد به او تكيه كرد و از او كمك خواست. قرآن در آیات فراوانی افراد با ايمان را ترغيب مى‏كند، كه علاوه بر تهيه همه گونه وسائل ظاهرى باز به قدرت شكست‏ناپذير خدا تكيه كنند.

دوم: و شگفتم در كسى كه اندوهناك است چرا به فرموده خداى عزوجل پناه نمى ‏برد «لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ‏» زيرا شنيدم خداى عزوجل به دنبال آن مي فرمايد «فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ» در خواستش را برآورديم و از اندوه نجاتش داديم و مؤمنين را هم چنين مي رهانيم.[2]

اين ذكر شريف در بردارنده سه نكته مهم است كه اگر كسى صادقانه به آنها اعتراف كند، خداوند او را از بلا و گرفتارى نجات مى‏دهد: اول، اعتراف به توحيد و تنها خدا را مؤثر دانستن. دوم، اعتراف به پاك و منزه بودن خداوند از هر عيب، ظلم و ستم و هر چه با مقام كبريايى ‏اش منافات داشته باشد. سوم، اعتراف به گناه و تقصير خويش.[3]

شاهد اين سخن، حديثى از پيامبر اسلام صلی الله علیه و آله است كه فرمود: «يكى از نامهاى خدا كه هر كس او را با آن بخواند به اجابت مى ‏رسد و هر گاه با آن چيزى را طلب كند به او مى‏ دهد، دعاى «يونس» است».[4]

سوم: و در شگفتم از كسى كه حيله‏ اى در باره او به كار رفته چرا به فرموده خداى تعالى پناه نمى ‏برد «وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ» زيرا شنيدم خداى بزرگ و پاك به دنبالش مى‏ فرمايد: خداوند او را از بديهایى كه در باره او به حيله انجام داده بودند نگه داشت.[5]

در روایت دیگری امام صادق عليه السّلام فرموده اند: «كسى كه امرش را به خداى تعالى واگذار كند، در آسايش دائمى به سر مى‏ برد و زندگى او هميشه خوش و فراخ و وسيع است و كسى كه حقيقتا واگذارنده امر به خدا باشد، هر عزم و اراده ‏اى را به‏ جز خداى تعالى در حكم عدم مى ‏داند؛ همچنان كه اميرالمؤمنين، على عليه السّلام، فرمود: به آنچه خداى تعالى قسمت من نموده است، راضى هستم؛ كارم را به آفريدگار واگذار كرده ‏ام، همان‏ طور كه خداى تعالى در آنچه بر من گذشته، به نيكوترين وجه گذارنده و در ما بقى نيز اين ‏چنين نيكو خواهد گذراند».[6]

چهارم: و در شگفتم از كسى كه خواستار دنيا و آرايش آن است چرا به فرمايش خداى تبارك و تعالى پناهنده نمي شود «ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ‏» زيرا شنيدم خداوند به دنبال آن مي فرمايد: اگر چه مرا در مال و فرزند از خودت كمتر مى‏ بينى ولى اميد هست كه پروردگار من بهتر از باغ تو مرا نصيب فرمايد.[7]

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرموده اند: «هر نعمتى كه خداوند از مال و فرزند به بنده‏ اش مى ‏بخشد، اگر بگويد: «ما شاء الله و لا قوة الا بالله»، خداوند آفات و ناراحتى ‏هاى او را دفع مى ‏كند تا به آرزويش برسد. سپس اين آيه را تلاوت فرمود».[8]

این حدیث علاوه بر اثر بخشی این چهار امر در رفع مشکلات و گرفتاری های انسان، اهمیت و نقش توکل، اعتراف به گناه و تقصير، تفویض امور به خداوند و تسلیم شدن در برابر اراده و خواست خداوند را به خوبی نشان می دهد.

#خدا #قرآن #ذکر

مهدی سیدمرادی

منابع:

[1] آل عمران، 174.

[2] انبیاء، 87.

[3] معارف قرآن، پژوهشكده تحقيقات اسلامى سپاه پاسداران انقلاب اسلامى‏، تهران‏، 1387ش‏، ج ‏4، ص 80.

[4] الدر المنثور فى تفسير المأثور، سيوطى، كتابخانه آية الله مرعشى نجفى، قم‏، 1404ق‏، ج ‏‏4، ص 334.

[5] غافر، 44.

[6] مصباح الشريعة، منسوب به امام جعفر صادق علیه السلام، اعلمى‏، بيروت‏، 1400ق، ‏ص 175.

[7] کهف، 39.

[8] الدر المنثور فى تفسير المأثور، ج ‏4، ص 223.


مطالب مرتبط