خانه شادی

در بهشت خانه‌ای است که به آن خانۀ شادی گفته می‌شود. جز کسی‌که کودکان را شاد کرده باشد، وارد آن خانه نمی‌‌شود.

خانه شادی

یکی از رفتارهای برجسته در سیرۀ پیامبر خدا (ص) مهر ورزیدن و ملاطفت با کودکان و خوش‌ حال کردن آنان بود. پیامبر کودکان را بسیار دوست می‌داشت و می فرمود: «در بهشت خانه‌ای است که به آن خانۀ شادی گفته می‌شود. جز کسی ‌که کودکان را شاد کرده باشد، وارد آن خانه نمی‌‌شود!»[1]

روزی امام ‌حسن و امام‌ حسین (علیهما السلام) نزد پیامبر آمدند و فرمودند: «مردم مکه شتر دارند. ما هم شتر می‌خواهیم.» پیامبر (ص) فرمودند: «من شتر شما می‌شوم!»

یکی را روی شانۀ راست نشاندند و دیگری را روی شانۀ چپ. آن دو بزرگوار گفتند: «شترهای عرب دهنه و افسار دارند. ما افسار نداریم!» حضرت رسول (ص) موهای مبارکشان را دو قسمت کردند و یک قسمت را به امام‌ حسن دادند و قسمت دیگر را به امام‌ حسین (ع) آن گاه فرمودند: «این هم افسار.»

دوباره گفتند: «شترهای عرب صدا هم دارند.» پیامبر شروع کردند به صدا درآوردن مثل شتر و فرمودند: «شتر شما خوب شتری است!»2i]

پیامبر نه‌ تنها به کودکانِ خود، بلکه به همۀ کودکان مهر ‌ورزیده و بمحبت می‌کرده‌اند چنان که از انس‌بن‌مالک نقل شده «پیامبر به دیدار انصار می‌رفت و به کودکانشان سلام می‌کرد و بر سرِ آنان دست می‌کشید.»[3] پیامبر تاکید داشتند «کسی‌که کودکی نزد اوست، باید با او کودکی کند.»[4]

انسان باید خودش را در موقعیت کودکان قرار دهد و با آنان بازی کند و اسباب سرور و شادمانی‌شان را فراهم آورَد.

انسان باید خودش را در موقعیت کودکان قرار دهد و با آنان بازی کند.

در سیره امیر المومنین (ع) نیز این امر وجود داشته چنان که قنبر، غلام ایشان این‌طور نقل کرده است که روزی امام (ع) از وضعیت نامناسب چند یتیم آگاه شدند، به خانه آمدند. مقداری برنج و خرما فراهم کردند. به من اجازه ندادند مواد غذایی را حمل کنم و خودشان آن را بر دوش گرفتند.

هنگامی که به خانۀ یتیمان رسیدیم، غذاهای خوش‌طعمی درست کردند و به آن‌ یتیم‌ها خوراندند تا سیر شدند؛ بعد هم با بچه‌ها مشغول بازی شدند. امیرالمؤمنین (ع) را دیدم که همانند گوسفندان، چهاردست ‌و پا راه می‌رفتند و صدای گوسفند درمی‌آوردند و بچه‌ها را شاد می‌کردند! بچه‌ها هم همین کار را کردند و بسیار خندیدند.

زمانی که از خانه خارج شدیم، پرسیدم: «سَرورم، امروز دو پرسش برایم پیش آمد: یکی آنکه چرا غذایشان را خودتان به دوش کشیدید و به من ندادید که حملش کنم و دیگر آنکه چرا با تقلید از گوسفندان بچه‌ها را خنداندید؟»

امیرالمؤمنین (ع) فرمودند: «کار اول را برای رسیدن به پاداش کردم و کار دوم را به ‌خاطر آنکه وقتی وارد خانۀ یتیم ‌ها شدم، ‌آن ‌ها گریه می‌کردند. خواستم زمانی که خارج می‌شوم، هم سیر شده باشند و هم خندان.»[5]

5aaf4f1ab4599.jpg

شاد کردن کودکان نه ‌تنها به زندگی نشاط می‌بخشد و آنان را سرشار از فرح و شادمانی می‌کند، در آخرت هم آثار بسیار به ‌جا می‌گذارد؛ یعنی با یک بار نوازش، با یک بوسه، با یک هدیه و گاهی با یک ساعت بازی ‌کردن، می‌توان کودکی را خوشحال کرد و این شاد کردن، چنان انعکاسی پیدا می‌کند که آخرت انسان را هم فرا می‌گیرد.

پیامبر (ص) فرموده‌اند: «خداوند برای کسی‌که فرزندش را ببوسد، حسنه‌ای می‌نویسد و کسی را که فرزندش را شادمان کند، در روز قیامت شادمان می‌کند.»[6]

با یک بار نوازش، با یک بوسه، با یک هدیه و گاهی با یک ساعت بازی ‌کردن، می‌توان کودکی را خوشحال کرد و این شاد کردن، چنان انعکاسی پیدا می‌کند که آخرت انسان را هم فرا می‌گیرد.

ابراز مهر و محبت به دیگران، به ‌ویژه کودکان یتیم که پدر و مادر خود را از دست داده‌اند و از مهر و عطوفت آنان بی‌نصیب‌اند و نیز تفقد و دلجویی از بی‌کسان و نیازمندان، شادمانی آنان را فراهم می‌کند و بازتابی مسرّت ‌بخش در دنیا و آخرت دارد. این عمل پسندیده، انسان را در زندگی به وجدانی آسوده و خاطری آرام می‌رساند و در آخرت موجب خشنودی و سرور و شادمانی او می‌شود.

خداوند در شب معراج بهشت و جهنم را به پیامبر گرامی اسلام (ص) نشان داد. بر در یکی از درهای بهشت چنین نوشته شده بود: «برای دستیابی به هر چیزی، باید تدبیری اندیشید و برای دستیابی به شادمانی در آخرت، چهار ویژگی لازم است: دست محبت کشیدن بر سر یتیمان، رسیدگی به بی‌سرپرستان و عطوفت در مواجهه با آنان، تلاش برای برآوردن نیازهای اهل‌ا یمان و تفقّد و دلجویی از فقرا و نیازمندان.»[7]

منبع: دین، نشاط، زندگی؛ حبیب الله فرحزاد؛ اداره تولیدات فرهنگی


پی نوشت ها:

1-محمد محمدی ری‌شهری، حکمت‌نامۀ کودک، ص232، به‌نقل از: کنز العمال، ج3، ص170، حدیث 6009.

2-نک: محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج43، ص28۵و۲۸۶ و ج37، ص87.

3-محمد محمدی ری‌شهری، حکمت‌نامۀ کودک، ص214.

4-محمدبن‌علی‌بن‌بابویه قمی (شیخ صدوق)، من لایحضره الفقیه، ج3، ص483.

5-حسین سیدی، امیر گل‌ها، ص205.

6-محمدبن‌یعقوب کلینی، الکافی، ج6، ص49؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج101، ص99.

7-ابوالفضل شاذان‌بن‌جبرئیل ‏قمی، الفضائل لابن شاذان، ص15۲؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج8، ص144

مطالب مرتبط
دیدگاه خود را ارسال کنید
تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ویژه ها
عید در حرم امام رئوف

عید در حرم امام رئوف

9224

عید در حرم امام رئوف


عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

8634

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز حرم مطهرامام رضا علیه السلام


زائر حرم امام رضا علیه السلام

زائر حرم امام رضا علیه السلام

7963

دولت دراین سرا و گشایش دراین در است ... السلام علیک یا انیس النفوس یا علی بن موسی الرضا(ع) #امام_رضا_علیه_السلام #حرم_امام_رضا_علیه_السلام #حرم_مطهر_رضوی


ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

8911

قلب مرا به پای ضریح ات گره بزن بیمارم و دخیل شفای تو می شوم


دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

9693

از رهگذر خاک سر کوی شما بود؛ هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد


بیشتر