هر بار صدا زدن، یک فرصت برای ابراز محبت است.

در انتخاب واژه ها، هنرمند باشیم

در انتخاب واژه ها، هنرمند باشیم

در طول روز بارها و بارها فرزندمان را صدا می زنیم. هر اندازه حضور ما و فرزندمان در کنار هم بیشتر باشد این صدا زدن هم بیشتر خواهد بود. هر بار صدا زدن، یک فرصت برای ابراز محبت است.[1] کیفیت این ابراز محبت به میزان هنرمندی ما در انتخاب لحن و واژه ای بستگی دارد که برای صدا زدن برمی گزینیم.

به صدا زدن های زیر توجه کنید:

علی! فاطمه!

علی آقا! فاطمه خانم!

علی جان! فاطمه جان!

پسر! دختر!

پسرم! دخترم!

پسر عزیزم! دختر عزیزم!

5cbedd3e9335c.jpg

هر کدام از این صدا زدن ها پیام خاصی دارند. بااضافه کردن یک َ"م" به آخر دختر یا پسر می توانید دنیایی از تفاوت را تولید کنید. البته اگر چاشنی َ"م" یک لحن مهربان باشد، این تفاوت به اوج خود می­رسد.

همان اندازه که خوب صدا زدن در انتقال پیام محبت آمیز و استحکام رابطه ی عاطفی موثر است، صدا ­زدن­هایی که بار خشونت و بی مهری را باخود حمل می کنند، در دور شدن دل فرزند از پدر و مادر بسیار موثر است. پس مراقب باشیم.

منبع: کتاب من دیگر ما، محسن عباسی ولدی


پی نوشت ها:

[1]. رسول خدا (ص) فرمود. «سه چیز است که محبت انسان نسبت به برادر مسلمان خود را صفا داده، یک رنگ می کند. اول آن که هرگاه او را می بیند با رویی گشاده با او برخورد کند. دوم آنکه وقتی برادرش خواست نزد او بنشیند، برای او جا بازکند. سوم آنکه با اسمی که بیش از همه دوستش می دارد او را صدا بزند.» الکافی، ج2، ص643.


مطالب مرتبط