«تقرّب به خدا»، «تحوّل روحی» و «توبه و گناه زدایی» از آثار تربیتی و نقش سازنده زیارت اولیای خدا است

زیارت، عاملِ تحول و توبه زائر
۲ آذر ۱۳۹۹ 25 139.1 KB 0 0

زیارت، عاملِ تحول و توبه زائر

«زیارت»، چون پیوند و تجدید عهد با بندگان خالص خداوند است، زمینه کسب صفات شایسته و عامل رشد معنوی و در نتیجه تقرّب به خدا می گردد. وقتی انسان ناقص، در برابر انسان کامل قرار می گیرد و به آن مدل و الگو توجّه می کند، انگیزه کمال یابی، او را به قرب معنوی به خدا می کشد و مایه تقرّب می گردد.

تقرّب به اولیای خدا، راهی است برای تقرّب به خداوند؛ چراکه اینان، وسیله و صراط و راهنما و مشعل هدایت اند. آشنایی و انس با اینان، زائر را با خداوند مأنوس و آشنا می سازد. تا انسان نخواهد که تقرّب بجوید، نزدیک هم نمی شود.

در کنار مسأله «تقرب» زائر هنگام برگشت از زیارت، باید حالتی همراه با تحوّل و تغییر و توبه و انابت در او باشد. باید فرقی کرده باشد. وگرنه از زیارت بهره نگرفته است. گنهکار، از محیط پاک زیارتگاه اثر می پذیرد و در فضای دیگری قرار می گیرد. این تحوّل، چه بسا از دور فراهم نگردد. باید بیاید، رنج سفر ببیند، پای به راه نهد، با شوق و درد، وادیها را بپیماید، تا در کنار مرقد، «قرار» گیرد. آنگاه این «حضور»، تأثیر تربیتی دارد.

در عتبات ائمّه حضور یافتن و به «حساب» خود رسیدن، به گذشته خویش و اعمال خود توجّه کردن و تصمیم به «پاک بودن» و «خوب زیستن» گرفتن، از آثار دیگر زیارت است.

انسان را به خطاهایش «متوجّه» و «معترف» می کند و در راه او، بارقه «امید» و «مغفرت» می آفریند. زائر، باید خود را در چنین جایگاه و مقامی احساس کند. مزار ائمّه، بهترین جا برای «محاسبه نفس» و رسیدگی به پرونده اعمال خویش است.

من که هستم؟ چه کرده ام؟ کجا آمده ام؟ به زیارت که شرفیاب شده ام؟ چرا آمده ام؟ چه می خواهم؟ چه آورده ام؟ با چه رویی حاجت بطلبم؟ با کدام عمل صالح، خود را «اینجایی» معرّفی کنم؟ گذشته ام چه بوده است؟ اکنون چه کاره ام؟ آیا گناهانم اجازه می دهد که چهره بر آستان این مرقد بسایم؟ آیا قطرات اشکم، شایسته آن هست که بر ضریح و رواق و خاک مرقد حجّت خدا بچکد؟ تا پاک نشوم که نمی توانم چشم به پاکان بیفکنم! تا لایق نباشم که نمی توانم مدعی دوستی و محبّت و ولایت باشم! پس باید #توبه کنم، عوض شوم، به برکت حضور در این محضر، از آلودگیها دست بشویم.

اینجاست که عامل توبه و زمینه ساز گناه زدائی می شود.

#استغفار و توبه از گناهان و توجّه به خدا و امید مغفرت، در زائر رسول اللَّه لازم است. بدینگونه، عامل تزکیه نفس و خودسازی و تربیت است. وقتی که زیارت ائمّه و پیوند با آنان در تطهیر جانها و اصلاح اخلاق و تربیت نفوس مؤثّر است، این خود، نوعی هدایت و امامت و رهبری ائمّه را می رساند. این هم نوعی شفاعت است که در همین دنیا اثرش روشن می شود. مزارهای معصومین، کانون های جاذبه دار، برای کشش فطرتها و دلهای مستعدّ، به خیر و صلاح است.

«تقرّب به خدا»، «تحوّل روحی» و «توبه و گناه زدایی» از آثار تربیتی و نقش سازنده زیارت اولیای خدا است. به شرط آنکه زائر، عارف به حقّ ائمّه و مقام و شخصیتشان باشد، عارف به وظیفه خود در مقابل امامان.

منبع: کتاب زیارت، جواد محدثی، ص 77-81.


مطالب مرتبط