زیارت»، یادآوری پیوندهای معنوی و خویشاوندی فکری و فرهنگی یک «مؤمن»، با اولیای خدا و پیشوایان دینی خود است

زیارت؛ خویشاوندیِ معنوی و فرهنگی با معصوم (ع)
۲۳ مهر ۱۳۹۹ 246 143 KB 6 0

زیارت؛ خویشاوندیِ معنوی و فرهنگی با معصوم (ع)

احساس وابستگی به یک مجموعه آبرومند، یا فامیل بودن با یک خانواده شریف، نقش کنترل از بدی ها را دارد و انسان کارهایی را که در شأن این روابط و خویشاوندی ها نیست، ترک می کند. پیوند و خویشاوندی هم تنها سببی و نسبی نیست. فرزندان روحیِ بزرگان دین هم خود را مرتبط با آن اولیا می دانند... .

زیارت، عاملی در جهت پیوندزدن با صالحان، یا تقویت رابطه معنوی با وارستگان است. ایجاد رابطه (اگر نیست) و تحکیم پیوند (اگر هست).

هرکس، در یک جامعه و امت، ریشه های عقیدتی، فرهنگی و معنوی دارد. برای ما مسلمانان این ریشه ها، همان «عترت» پیامبر (ص) است.

زیارت، عاملی برای تحکیم این پیوند است. احساسِ معیّت با اهل بیت سازنده است، تقوا هم سبب می شود ما هم از خانواده عظیم اهل بیت(ع) شویم (مَنِ اتّقی فهو منّا اهل البیت).

زائری که به دیدار یک ولیّ از اولیای خدا می رود، یا بر مزار امامی از ائمه یا پیامبری از انبیا حاضر می شود، یا بوسه بر آستان پاک پیشوای شهیدی می زند، و «سلام» می دهد، یا به ادب و احترام، در پیش روی مرقد معصومین و صالحین و صدیقین و شهدا می ایستد، به یاد گذشته فرهنگی و میراث فکری و ریشه های معنوی خویش می افتد و اهل صلاح و سداد می شود... .

حال، زائری که به زیارت امامی از ائمه می رود، این «صله رحم» و تجدید دیدار با یک خویشاوند معنوی و با نیاکان مکتبی است.

زائر، مدعی است که به خاندان پیامبر، عشق می ورزد، با آنان رابطه و آشنایی دارد، از آنان است، با آنان است، آنان را می شناسد، با آنان هم ریشه و هم خانواده است، اهل یک مملکت و آبادی و خاک و خونند.

نشانه این پیوند هم، همین «زیارت» است.

«زیارت»، یادآوری پیوندهای معنوی و خویشاوندی فکری و فرهنگی یک «مؤمن»، با اولیای خدا و پیشوایان دینی خود است و سازنده است، چرا که «یادآور» است.

و بسیاری از «تقوا»ها در سایه «تذکر»ها پدید می آید.

در زیارت نامه ها هم جز درخواست ها، تداوم این رابطه و تکرار این دیدار و تقویت این پیوند در دنیا و آخرت، می باشد. به عنوان نمونه، زائر امام رضا علیه السلام از خداوند در لحظه وداع با آن حضرت چنین می طلبد: «خدایا! این زیارت را آخرین زیارت من، از قبر فرزند پیامبر و حجت خودت، قرار مده! خدایا! در بهشت کنار او باشم. مرا با او محشور ساز، مرا در «حزب» او قرار بده، مرا با شهیدان و صالحان قرار بده، که اینان رفقای شایسته و نیکویند...».

علاقه به دیدار مجدد، و قول و قرار با خدا و حجت خدا برای «زیارتی دیگر» هم، در اصلاح نفس مؤثر است.

منبع: کتاب فرهنگ و آداب زیارت، رضا باقریان موحد.


مطالب مرتبط