کسی که به حرام، مال مؤمنی را بخورد، هرگز دوستدار من نیست.

عشق بی تبعیت، ارزش ندارد!

عشق بی تبعیت، ارزش ندارد!

پدرها همیشه جایگاه خاص خودشان را دارند؛ برای اهل خانه تکیه گاه امن هستند و مایه دلخوشی و آرامش. بودنشان به زندگی آرامش می دهد و به بچه ها امنیت. حالا اگر این پدر، وجود آسمانی و الهی امیرالمؤمنین (ع) باشد، دیگر خودت می دانی نور علی نور می شود. دیگر خیالت راحت است که امنیت کامل داری، آرامش محض مهمان وجودت می شود؛ دیگر نه دغدغه ای، نه اضطرابی و نه هیچ.... آرامش و امنیت محض در پرتو وجود مقدس امیرالمؤمنین (ع) ... حالا فکرش را بکن این آرامش و امنیت را از من و تو بگیرند. بیایند بگویند امیرالمؤمنین (ع) من و تو را نمی پذیرد. تصورش هم آدم را ویران می کند. نمی کند؟

آی رفیق! عشق بی تبعیت، ارزش ندارد. پدرت را دوست داری، باید در عملت نشان دهی. لقمه حرام در شکم اندوختن چیزی نیست که این پدر آسمانی و الهی تأییدش کند که هیچ؛ دورمان هم می کند. ایشان خودشان فرمودند: «به خدا سوگند، به خدا سوگند، به خدا سوگند! کسی که ذره ای مال حرام بخورد، در قیامت از رسول خدا (ص) دور می افتد و از حوض کوثر نمی نوشد و مشمول شفاعت آن حضرت نمی گردد.»[1] همچنین فرمودند: «کسی که به حرام، مال مؤمنی را بخورد، هرگز دوستدار من نیست.»[2]

منبع: ماهنامه راه قرآن (42)، زهرا رضاییان



پی نوشت ها:

[1]. تمیمی، نعمان بن محمد، دعائم الاسلام، ج2، ص35.

[2]. تنبیه الخواطر، ج1، ص16.


مطالب مرتبط