عوامل موثر در بازی های کودکان

عوامل موثر در بازی های کودکان

عوامل موثر در بازی های کودکان

سن کودک

کودک در هر سنی بازی خاصی را می پسندد . نوزاد ، بیشتر دست و پا زدن را دوست دارد و وقتی بزرگ تر شد از اینکه چشمانش را بگیرند و با او " دالی بازی " کنند لذت می برد . از تولد تا سه ماهگی ، بازی های کودکان بیشتر انفرادی و با هدف شناسایی اندام ها و اشیاء و چگونگی کاربرد آنها صورت می گیرد .

بازی کودک 6 ماهه را می توان در تولید صدا و هجاهای ظاهرا بی معنی ، چرخانیدن صدا در دهان ، خندیدن و به کار انداختن دست ها برای گرفتن اسباب بازی مشاهده کرد . کودک در این سن پاهایش را با دست می گیرد و رها می کند و برای به دست آوردن اشیای دور تلاش می کند .

کودک 8 ماهه ، اشیاء و اسباب بازی ها را پیوسته به زمین می اندازد و بر می دارد و از این کار لذت می برد .

کودک 10 ماهه با گذاشتن اشیاء درون جعبه و بیرون آوردن مجدد آنها بازی می کند .

کودک 14 ماهه با پر کردن و خالی کردن یک ظرف مایعات و بسته بندی کردن ، به بازی مشغول می شود .

کودک 18 ماهه به تقلیدی از رفتار والدین و بزرگ ها در قالب بازی علاقه دارد .

در 2 سالگی فعالیت های کودکان بیشتر جنبه تمرین و ورزیدگی جسمی دارد و بیشتر به صورت انفرادی انجام می شود ، تا آن حد که همه کودکان در کنار هم ، ولی هر یک برای خود بازی می کنند .

از سه تا هفت سالگی ، کودکان علاوه بر بازی های فردی قادر به فعالیت های گروهی نیز می شوند . کودکان چهار الی هفت ساله در یک محل جمع می شوند ، ولی هر کدام برای خود بازی می کنند و اگر یکی از آنها را از جمع خارج می کنیم مخالفت و گریه می کنند ، ولی هیچ کدام حاضر به انجام بازی گروهی و مشترک نیستند .

در این مرحله از کودکی ، بازی ها به تدریج به نسبت جنسیت یا سن یکدیگر متمایز می شوند و دختران رفته رفته با دختران و پسران به بازی های دو سه نفری می پردازند . در اواخر این مرحله ، بازی ها به مرور از حالت انفرادی خارج می شوند و به صورت بازی های قراردادی که انجام آنها مستلزم رعایت اصول و مقرراتی است در می آیند .

مطالعات نشان داده است که در حدود 12 سالگی نه تنها تعداد فعالیت هایی که کودک در آن شرکت می کند کمتر می شود ، بلکه در نوع فعالیت هایی که کودک از آنها لذت می برد نیز تغییراتی به وجود می آید . در این سن فعالیت های مورد علاقه کودک بازی ها و ورزش هایی اند که دقیقا سازمان داده شده اند و نیز مشغولیت انفرادی از قبیل سینما رفتن ، تلویزیون تماشا کردن و مطالعه براتی آنان لذت بخش می شود .

معمولا ، کودکان بزرگ تر و وقت کمتری برای بازی دارند . آنان برخی فعالیت ها را می سازند چون احساس می کنند که این فعالیت ها کودکانه و کسل کننده است . مثلا بچه های کودکستان بازی با مکعب چوبی را رها می کنند ، زیرا اشیایی از قبیل رنگ ، گل رس ، مدادرنگی ، گچ، فعالیت های جالب تر و متنوع تری را به آنها عرضه می کنند . زمانی که کودک نمی تواند خود را به جای شخصیت های گوناگون بگذارد ، بازی های هیجانان انگیز جذابیت خود را از دست می دهند . وقتی کودک نمی تواند اسباب بازی ها و عروسک های خود را جاندار فرض کند و این کار به نظر هم سالان او نیز " کودکانه" می آید ، اسباب بازی ها و عروسک ها جذابیت خود را از دست می دهند . کودکانی که در جمع هم سالان خود پذیرفته نمی شوند ناچارند به تعداد محدودی بازی های انفرادی اکتفا کنند . این به خصوص در مورد پسرها صدق می کند زیرا بیشتر بازی های پسرانه به صورت دسته جمعی است . با افزایش سن و کاسته شدن از اوقات فراغت ، فعالیت هایی انتخاب می شوند که لذت بیشتری برای کودک فراهم می سازندو هر چه کودک بزرگ تر می شود این انتخاب دقیق تر می شود .


مطالب مرتبط