زندگی حضرت فاطمه زهرا علیهاالسلام نمونه و الگویی است که می ‌تواند جامعه زنان تاریخ را به سوی سعادت و موفقیت در تمام مراحل زندگی بویژه در زندگی مشترکشان با همسر راهنمایی کند.

فاطمه علیهاالسلام الگوی همسرداری

فاطمه علیهاالسلام الگوی همسرداری

زندگانی حضرت فاطمۀ زهرا علیهاالسلام با اینکه چندان طولانی نبود اما جلوه های زیبایی از زندگی یک انسان به تمام معنا کامل را بر تابلوی تاریخ زندگی بشر به تصویر کشید، حضرت فاطمه(س)‏‎ در همان چند ساله عمرشان به شکلی زندگی کردند که در تمام زوایای زندگی می توان الگوی مناسبی را برای دیگران ترسیم کرد یکی از این زوایا، زندگی مشترک با همسرشان علی بن ابیطالب علیه السلام است که بهترین درس زندگی و مشق همسرداری را به رخ جهانیان می کشد.

در این مجال کوتاه، قسمتی از زوایای اخلاقی زندگی حضرت فاطمه (س) ‎ارائه می گردد بدان امید که هر بانوی مسلمانی از این زوایا، در زندگی الهام بگیرد ‏و به فضائل اخلاقی و شیرینی محیط زندگی با همسر و خانواده اش بیفزاید.

‏‏‏ چشم پوشی از توقعات بیجا در زندگی

امام باقر‏‎ ‎علیه السلام می فرمایند: «فاطمه به علی تعهد داد تا امور مربوط به ‏‏خانه، خمیر کردن، پخت نان و نظافت خانه بپردازد. علی نیز به فاطمه تعهد داد ‏‏که آنچه از بیرون خانه لازم است، تهیه نماید. روزی به حضرت زهرا‏‎ ‎فرمود: ‏‏‏«ای فاطمه، غذایی در خانه داریم؟» حضرت فاطمه‏‎ ‎فرمود: «قسم به آن که منزلت و مقام تو را بالا بُرد، سه ‏‏روز است که در خانه چیزی یافت نمی شود، تا برایت بیاورم.» امیرمؤمنان‏‎ ‎فرمود: «چرا مرا خبر نکردید؟» ‏‏حضرت فاطمه‏‎ ‎در پاسخ فرمود: «پیامبر مرا نهی کرد که چیزی از تو بخواهم و فرمود که از پسرعمویت چیزی ‏‏درخواست نکن؛ اگر چیزی آورد که بهتر و اِلّا چیزی از او درخواست نکن».[1]

دفاع از شوهر و فداکاری در حق او

حضرت زهرا (س) بی اندازه فداکار شوهرش و امامش بود و هنگامی که مخالفان می خواستند حضرت علی علیه السلام را به طرف مسجد ببرند، فرمود: ‏‏«سوگند به خدا، نمی گذارم پسر عموی مرا ظالمانه به سوی مسجد، کشان کشان ببرید»‎ و هنگامی که همسرش را به زور به مسجد بردند حضرت زهرا علیهاالسلام وارد مسجد شد و ‏صدا داد: «پسر عمویم را رها کنید» آن بانوی بزرگوار که دید به سخنانش ترتیب اثر نمی دهند به سلمان فرمود «ای سلمان! آن ها قصد جان علی را دارند و من در شهادت او نمی توانم صبر کنم، بگذار تا کنار ‏قبر پدرم بروم و موهایم را پریشان نمایم، گریبان چاک زده و به درگاه خدا ناله سردهم» و سپس فرمود: «وای بر آنان ای سلمان! آن ها می خواهند فرزندانم حسن و ‏حسین را یتیم نمایند به خدا سوگند ای سلمان! از درب مسجد پا بیرون نمی ‏گذارم تا آن که پسر عموی خود را با چشم خود سالم ببینم» پس از لحظاتی چند که مهاجمین دست از امام کشیدند و ‏حضرت تنها و مظلومانه از مسجد بیرون آمد و راه خانه را در پیش گرفت، حضرت زهرا (س) به ‏شوهرش نگریسته و عرض کرد: «جانم فدای جان تو، و روحم سپر بلاهای جان ‏تو ای ابوالحسن! همواره با تو خواهم بود و اگر در سختی باشی باز هم با تو خواهم بود»‎ .[2]

احترام به شوهر

حضرت زهرا (س) ‏‎ ‎بسیار به امیرمؤمنان احترام می گذاشتند. هنگامی که حضرت زهرا (س) ‏‎ ‎یقین به مرگ پیدا ‏کردند، به دنبال علی ‏‎علیه السلام ‎فرستادند و ایشان آمدند به حضرت گفتند: ‏‏«ای پسرعمو، مرگم فرا رسیده است و ساعت به ساعت به پدرم نزدیک تر می شوم. ازاین ‏رو، می خواهم مطالبی را که در قلبم هست، وصیت کنم.» حضرت ‎گفتند: «ای دختر رسول ‏خدا، آنچه دوست داری، وصیت کن.» پس از بیرون رفتن دیگران، حضرت زهرا (س) ‏‎ ‎گفتند: «پسرعمو... آیا در این ‏مدتی که با من معاشرت داشته ‏ای، دروغ و خیانت یا مخالفتی از من دیده ای؟» امیرمؤمنان‏‎ ‎پاسخ دادند: ‏‏«هرگز! پناه به خدا. تو نیکوکارتر، پرهیزکارتر، کریم تر و در مقابل خداوند، ‏ترسان تر از آنی که بخواهی به سبب ‏مخالفت با خود، سرزنشست کنم...»[3]

علی‏‎ ‎علیه السلام پس از ارتحال فاطمه‏‎(س) می فرمودند: «تا زمانی که فاطمه از دنیا رفت، من او را به خشم نیاوردم و بر کاری ‏‏مجبورش نکردم. او نیز مرا به خشم نیاورد و در هیچ مسئله ای از من نافرمانی نکرد».[4]

نمونه هایی که ذکر شد تنها قطره ای از دریای بیکران زوایای اخلاقی زندگی حضرت فاطمه‏‎ ‎(س) بود خداوند بانوان مسلمان و همه ما را به پیروی از معصومین (ع) و گام نهادن در مسیر آنان مستدام بدارد.

#حضرت_زهرا #همسرداری #الگو #سیره #فاطمیه

پی نوشت ها:

‏[1] تفسیر العیاشی، محمد بن مسعود عياشى، به تصحیح سيد هاشم رسولى محلاتى، المطبعة العلمية، تهران‏، 1380ق،‏ ج ‏1، ص 171‏.

[2] الإحتجاج على أهل اللجاج، طبرسى، احمد بن على‏، به تصحیح محمد باقر خرسان، نشر مرتضى‏، مشهد، ‏‏‏1403ق،‏ ج‏ ‏1، ص 86.

‏[3] روضة الواعظين و بصيرة المتعظين،‏ فتال نيشابورى، انتشارات رضى‏، قم‏، 1375ش،‏ ج ‏1، ص 151‏.

‏[4] كشف الغمة في معرفة الأئمة، على بن عيسى اربلى، تبريز، 1381 ق، ج ‏1، ص 363‏.


مطالب مرتبط