بهترین منبع صمیمیت برای کودکان، پدر و مادر و مخصوصاً مادر است

مؤثرترین راه انتقال آرامش به کودکان!

مؤثرترین راه انتقال آرامش به کودکان!

افراد در برابر محرک های خوشایند واکنش ها و رفتارهای متفاوتی نشان می دهند، برخی سعی می کنند با آن محرک مواجه نشوند؛ مثلاً دانش آموزی که می ترسد در امتحان نمره پایینی کسب کند از حضور در جلسه امتحان اجتناب می کند، بسیاری دیگر با آن محرک ناخوشایند درگیر می شوند و با خشم و عصبانیت برخورد می کنند؛ به عنوان مثال اگر کسی به آن ها توهین کند می خواهند با او مقابله به مثل کنند و یا می خواهند محرک را محو کنند و با او درگیر شوند. در مواجهه با پدیده ها و حوادثی که مطلوب فرد نیستند روش دیگری نیز وجود دارد که معمولاً افراد کمتر به آن توجه می کنند و آن برخورد کردن همراه با آرامش و طمأنینه است.

آرامش موضوعی است که همواره مورد توجه بشر بوده است و برای دست یابی به آن تلاش بسیاری کرده است، ولی در بسیاری از مواقع به جای آرامش به آسایش دست یافته است. آسایش در نتیجه امکانات و رفاه مادی حاصل می شود در حالی که مادیات لزوماً منجر به آرامش نمی شوند.

آرامش یکی از نیازهای روانی انسان و به ویژه کودکان است. پدر و مادر باید سعی کنند زمینه ساز آرامش فرزندان خود باشند و با روش ها و تکنیک هایی که منجر به آرامش می شود این نیاز کودکان را تأمین کنند.

آرامش یکی از نیازهای روانی انسان و به ویژه کودکان است.

راه های انتقال آرامش به کودک

قرآن یکی از بهترین راه های کسب آرامش را یاد خدا معرفی می کند: «أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ؛[1] تنها با یاد خدا دل ها آرامش می یابد». بنابراین اگر والدین با تربیت دینی خود فرزندی با ایمان بپرورند که همواره به یاد خداست و در کارهایش توکل و توسل دارد، می توانند زمینه ساز آرامش در او باشند.

یکی دیگر از راه های کسب آرامش این است که فرد کسانی را در زندگی داشته باشد که بتواند با آن ها رابطه صمیمی برقرار کند و به راحتی و بدون ترس از اینکه مورد قضاوت، سرزنش و یا تمسخر قرار گیرد با آن ها درد دل کند و احساسات منفی و یا مثبت را با آن ها در میان گذارد و به این ترتیب تخلیه هیجانی و احساسی شود.

بهترین منبع صمیمیت برای کودکان، پدر و مادر و مخصوصاً مادر است. کودک برای آرامش داشتن نیازمند رابطه صمیمی با والدین خویش می باشد. البته بعضی از والدین به رابطه صمیمی با فرزند خود توجه ندارند و به محض اینکه فرزندشان موضوعی را با آن ها در میان گذاشت او را مورد سؤال و سرزنش و تحقیر قرار می دهند.

بهترین منبع صمیمیت برای کودکان، پدر و مادر و مخصوصاً مادر است.

وقتی کودکی در حضور مادر گریه می کند و یا بهانه می گیرد در واقع می خواهد در حضور مادر احساسات منفی اش را تخلیه کند. حال اگر مادر، کودک را بپذیرد می تواند به او آرامش دهد. در غیر این صورت مادر با رفتارها و گفتارهای نادرستی نظیر ترساندن کودک و گفتن عبارتی نظیر «وقتی بابات آمد به او می گویم چقدر گریه کردی و اذیتم کردی» باعث به هم خوردن این صمیمیت می شود و کودک یاد می گیرد که این صمیمیت مشکلات دیگری در پی دارد بنابراین بهتر است صمیمی نشود.

پس شایسته است والدین برای ایجاد آرامش در کودکان آن ها را بپذیرند و صمیمانه با آن ها رفتار کنند تا آن ها بتوانند به راحتی و بدون ترس، مشکلات و مسائل شان را با آنان مطرح کنند.

از دیگر روش هایی که منجر به آرامش می شود، مراقبت است. کودک از همان بدو تولد به مراقبت و نگه داری نیاز دارد و این نیاز تا اواخر عمر با او خواهد بود. معمولاً تمام والدین از فرزندان خود مراقبت می کنند ولی در برخی این مراقبت قوی تر است و در برخی دیگر ضعیف تر.

در مراقبت باید به تمام نیازهای اساسی کودک (جسمانی و روانی) توجه شود، وقتی مادر به کودک با عشق و علاقه غذا می دهد، کودکی که با اشتیاق موضوعی را تعریف می کند و مادر به دقت به او گوش می دهد، مادری که وقتی فرزندش از مدرسه برمی گردد و با آغوش باز و چهره ای گشاده به استقبال او می رود، وقتی کودکی از موضوعی ناراحت است و مادر با او همدلی می کند و... همه این ها به گونه ای مراقبت از کودک است که آرامش روحی و جسمی او را در پی خواهد داشت.

نوازش کودک از موارد دیگری است که باعث آرامش او می شود. پدر و مادر می توانند با نوازش جسمانی نظیر بوسیدن، دست روی سر او کشیدن و در آغوش گرفتن او یا با نوازش کلامی نظیر استفاده از جملات محبت آمیز او را مورد تفقّد قرار دهند و بدین ترتیب آرامش او را تأمین کنند.

نوازش کودک از موارد دیگری است که باعث آرامش او می شود.

البته باید توجه داشت مراقبت های بیش از حد از کودکان باعث می شود آن ها افرادی لوس و پرتوقع تربیت شوند.

5df61a189ba83.jpg

از دیگر راه های انتقال آرامش به کودکان، بازی است. بازی دارای کارکردها و تأثیرات متفاوت است که هر یک در تمام مراحل عمر (البته با شدت کمتری) ادامه می یابد. بازی دارای کارکردها و تأثیرات متفاوت است که هر یک از این کارکردها به جنبه ای از زندگی کودک مربوط می شود. برای به دست آوردن نتیجه بهتر از بازی، باید به مسائلی از جمله شرایط بازی، آزادی کودک در بازی، اسباب بازی های مورد استفاده کودک و مدت زمانی که به بازی با کودک اختصاص داده می شود، اهمیت داد.

می توان گفت مهم ترین کارکرد بازی های غیر رایانه ای، ایجاد آرامش در کودکان است. ورزش، تفریح و بازی (مخصوصاً آب بازی و گِل بازی) بهترین و مؤثرترین راه انتقال آرامش است.

از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله است که: «خاک بهار کودکان است».[2]

یکی از عواملی که به شدت آرامش کودک را به هم می زند رقابت منفی است. متأسفانه رقابت های منفی در بین افراد روز به روز در حال افزایش است و افراد برای رسیدن به مواردی همچون مدارج تحصیلی بالاتر و یا جایگاه اجتماعی برتر با هم به رقابت می پردازند. کودکان نیز از این امر مستثنی نیستند؛ به عنوان مثال تعداد روز افزون مدارسی که برای ثبت نام دانش آموزان امتحان ورودی می گیرند نمونه بارز این مطلب است.

یکی از عواملی که به شدت آرامش کودک را به هم می زند رقابت منفی است.

پدر و مادران نیز معمولاً کودکان خود را خواسته یا ناخواسته وارد این رقابت ها می کنند. در حالی که بسیاری از کودکان تحمل چنین رقابت هایی را ندارند و دچار تشویش و نگرانی می شوند. به طور کلی در هر امری که مسأله رقابت و برد و باخت مطرح باشد، نگرانی نیز وجود دارد. بنابراین حتی آرامشی که می تواند در سایه لذت بازی حاصل شود، در صورتی که بازی به میدان رقابت تبدیل شود مختل می گردد.

پدر و مادر باید برای ایجاد آرامش در کودکان حتی الامکان آن ها را از میدان های این گونه رقابت ها خارج کنند. آنچه می تواند جایگزین رقابت شود رفاقت، همکاری، همدلی و مشارکت و مشورت است. اگر کودکان روحیه تعاون و همکاری و همدلی پیدا کنند از ناآرامی ناشی از این رقابت ها رهایی یابند.

منبع: کتاب فرزندانی برای آینده: آشنایی با شیوه های تربیت کودک، ص83-86.


پی نوشت ها:

[1]. رعد: 28.

[2]. شرح فارسی شهاب الأخبار، ص89.


مطالب مرتبط