خوشبخت کسی است که مادرش صاحب عفت و طهارت نفسانی باشد

ماجرای ولادت حضرت فاطمه علیها السلام

ماجرای ولادت حضرت فاطمه علیها السلام

نقش مادر در سعادت و شقاوت فرزند به خصوص در دوران بارداری بسیار حساس و حیاتی است. مادران اگر تعالیم اسلامی را مورد توجه قرار دهند و همانند حضرت خدیجه مادر بزرگوار حضرت فاطمه علیها السلام حتی قبل از انعقاد نطفه به تهذیب و پاکیزه کردن خویش برآیند، شکی نیست که خود در درجه ی اول عفت و تقوی قرار گرفته و ثمره ی آنها نیز پاکیزه خواهد بود و برعکس اگر بخواهند پیروی از تمدن افسار گسیخته غرب و شرق کنند دامان خود را آلوده به هرزگیها و رسوائیهای بیگانگان نمایند ، در نتیجه کودکان و نونهالان خویش را به تباهی و نابودی خواهند کشاند. برای مادران ارجمند باید این مسئله روشن باشد که فرزندانی که در شکم دارند خلاصه ای از مجموعه ی حالات نفسانی آنها است، هر نوع حرکت مادی و معنوی که داشته باشند دقیقاً روی بچه تاثیر می گذارد. در دوران حمل نهایت دقت را در انتخاب غذا از جهت طهارت و نجاست و حلال و حرام بنمایند، چه بسا در اثر بی احتیاطی مادران در خوردن غذاهای آلوده و شرکت در مجالس و محافل گناه در همان روزهای نخستین شکل گیری فرزند بدبختی و شقاوت او نیز شکل خواهد گرفت!

رسول مکرّم اسلام صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: «اَلشَّقِيُّ مَنْ شَقِيَ فِي بَطْنِ أُمِّهِ وَ اَلسَّعِيدُ مَنْ سَعِدَ فِي بَطْنِ أُمِّهِ».(1) بدبخت کسی است که در رحم مادر گرفتار شقاوت شود و خوشبخت کسی است که در شکم مادر سعادتمند باشد.

رهبری مادر در تأمین سعادت و شقاوت فرزند یک اصل مسلم و بدون مخالف است. مادر نقش اول را در ساختن پایه های معنوی فرزند بعهده دارد. آری مادری که فریب الگوهای غربی را نمی خورد حتماً خوشبختی فرزندان خویش را در پرتو عفاف و پاکدامنی خود تامین خواهد کرد. رسول گرامی اسلام می فرمود: «طُوبي لِمَنْ كانَتْ اُمُّهُ عَفِيفَةً».(2)

خوشبخت کسی است که مادرش صاحب عفت و طهارت نفسانی باشد.

روزی رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در ابطح نشسته بود جبرئیل نازل شد و عرض کرد:

«يَا مُحَمَّدُ الْعَلِيُّ الْأَعْلَى يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَ هُوَ يَأْمُرُكَ أَنْ تَعْتَزِلَ عَنْ خَدِيجَةَ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً»؛

یا محمد صلی الله علیه و آله و سلم خداوند بزرگ بر تو سلام می رساند و می فرماید:

چهل شبانه روز از خدیجه کناره گیری کن و به عبادت و تهجّد مشغول باش، پیغمبر اکرم بر اساس دستور خداوند تبارک و تعالی چهل روز به خانه ی خدیجه نرفت و در آن مدت شبها به نماز و عبادت می پرداخت و روزها روزه دار بود.

«فَلَمَّا كَانَ فِي كَمَالِ الْأَرْبَعِينَ هَبَطَ جَبْرَئِيلُ ع فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ الْعَلِيُّ الْأَعْلَى يُقْرِئُكَ السَّلَامَ وَ هُوَ يَأْمُرُكَ أَنْ تَتَأَهَّبَ لِتَحِيَّتِهِ وَ تُحْفَتِهِ»؛

چون چهل روز بدین منوال سپری شد جبرئیل فرود آمد و غذائی از بهشت آورد و عرض کرد: یا محمد صلی الله علیه و آله و سلم خداوند بزرگ بر تو سلام می رساند و فرمان می دهد که از این غذاهای بهشتی تناول کن.

رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم با آن غذاهای روحانی و هدایای بهشتی افطار کرد، هنگامی که برخاست تا آماده ی نماز و عبادت شود جبرئیل نازل شد و عرض کرد:

«الصَّلَاةُ مُحَرَّمَةٌ عَلَيْكَ فِي وَقْتِكَ حَتَّى تَأْتِيَ إِلَى مَنْزِلِ خَدِيجَةَ فَتُوَاقِعَهَا فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ آلَى عَلَى نَفْسِهِ أَنْ يَخْلُقَ مِنْ صُلْبِكَ فِي هَذِهِ اللَّيْلَةِ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً».(3)

ای رسول خدا امشب از نماز مستحبی بگذر و به سوی خانه ی خدیجه حرکت کن زیرا خداوند اراده نموده که از صلب تو فرزند پاکیزه ای بیافریند.

از آن شب که نور فاطمه علیهاالسلام از صلب پدر به رحم مادر منتقل شد کم کم آثار بارداری را در خویش احساس می کرد و آن بانوی گرامی و فداکار تا حدی از غم و غصه ی تنهایی بیرون آمد.

مفضل بن عمر می گوید به امام صادق علیه السلام عرض کردم کیفیت ولادت فاطمه علیهاالسلام چگونه بوده، فرمود:

«نَعَمْ إِنَّ خَدِيجَةَ عَلَيْهَا رِضْوَانُ اللَّهِ لَمَّا تَزَوَّجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ ص هَجَرَتْهَا نِسْوَةُ مَكَّةَ فَكُنَّ لَا يَدْخُلْنَ عَلَيْهَا وَ لَا يُسَلِّمْنَ عَلَيْهَا وَ لَا يَتْرُكْنَ امْرَأَةً تَدْخُلُ عَلَيْهَا فَاسْتَوْحَشَتْ خَدِيجَةُ مِنْ ذَلِكَ فَلَمَّا حَمَلَتْ بِفَاطِمَةَ ع صَارَتْ تُحَدِّثُهَا فِي بَطْنِهَا وَ تُصَبِّرُهَا».(4)

به هنگامیکه رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم با خدیجه علیها رضوان الله ازدواج کرد. زنان مکه از وی کناره گیری کرده و رفت و آمد خود را با او قطع نمودند، خدیجه از این جهت غمگین گردید تا اینکه به فاطمه حامله شد و این نوزاد در شکم با خدیجه سخن می گفت و خدیجه را دلداری می داد.

منبع: کتاب فاطمه علیها السلام: اسوه زنان، کاظم ارفع، ص 14-12.

-----

پی نوشت ها:

1. بحارالانوار، ج 3، ص 44.

2. بحارالانوار، ج 23، ص 79.

3. بحارالانوار، ج 16، ص 78.

4.بحارالانوار، ج 16، ص 80.


مطالب مرتبط