مبارزه بدون شمشیر

حضرت امام هادى علیه السلام در سامره محبوب مردم شده بود. همه ایشان را احترام می کردند و اهانتى در کار نبود. بعد هم، در وفات آن حضرت و همچنین امام عسکرى علیه السلام، شهر غوغا شد...

مبارزه بدون شمشیر

حضرت امام هادى علیه السلام در سامره محبوب مردم شده بود. همه ایشان را احترام می کردند و اهانتى در کار نبود. بعد هم، در وفات آن حضرت و همچنین امام عسکرى علیه السلام، شهر غوغا شد. اینجا بود که حکام فهمیدند رازى وجود دارد، آن را باید بشناسند و علاج کنند. آنها به مسألة "قُدسیّت" پى بردند. متوکل، حضرت را به مجلس شراب کشاند، تا خبر همه جا بپیچد که، على بن محمد (علیهما السلام)، میهمان متوکل بوده؛ بساط شراب و عیّاشى هم در مجلس چیده شده بود! شما ببینید این خبر چه تأثیرى بر جا مى گذاشت. حضرت، با دیدِ یک انسان مبارز به قضیه نگاه کرد و مقابل این توطئه ایستاد. حضرت به دربارِ متوکل رفت، و مجلسِ شراب او را به مجلس معنویت تبدیل کرد؛ یعنى با گفتن حقایق و خواندن شعرهاى شماتت بار، متوکل را مغلوب کرد؛ به طورى که در آخرِ حرفهایش، متوکل بلند شد، براى حضرت غالیه آورد و او را با احترام بدرقه کرد. حضرت به او گفت: «تو خیال می کنی اینجا نشسته اى و دیگر پنجة مرگ تو را فرا نخواهد گرفت؟ و همین طور مراتبِ عمل موت را تا کرمهایى که به جان متوکل خواهد افتاد، بیان فرمود. حضرت، مجلس را به کل متحول کرد و از دربار بیرون رفت. در مبارزه اى که شروع کنندة آن، خلیفه اى تندخو و قدرتمند بود و طرف دیگر، یک جوان بى دفاع، طرفِ به ظاهر ضعیفتر، دست به یک جنگ روانى زد؛ مبارزه اى که در آن نیزه و شمشیر کاربُرد ندارد.

باید به این نکته در زندگى ائمه (علیهم السلام) توجه داشته باشید که این بزرگواران، دائم در حال مبارزه بودند؛ مبارزه اى که روحش سیاسى بود. زیرا کسى هم که در مَسند حکومت نشسته بود، مدعىِ دین بود. او هم ظواهر دین را ملاحظه می کرد.

چیزى که موجب مى شد این مبارزه و معارضه با اهل بیت (علیهم السلام) وجود داشته باشد، این بود که اهل بیت (علیهم السلام)، خودشان را «امام» مى دانستند. مى گفتند: ما امامیم. «اصلاً بزرگ ترین مبارزه علیه حکام همین بود. چون کسى که حاکم شده بود و خود را امام و پیشوا مى دانست، مى دید شواهد و قراینى که در امام لازم است، در حضرت هست و در او نیست و این موجود را براى حکومت، خطرناک مى شمرد؛ چون مدعى است. حکام، با این روحِ مبارزه مى جنگیدند و ائمه علیهم السلام هم مثلِ کوه ایستاده بودند. بدیهى است که در این مبارزه، معارف، احکام فقهى و خُلقیات و اخلاقیاتى که ائمه ترویج می کردند، جاى خود را دارد. تربیت شاگردِ بیشتر و ارتباطات شیعى، روز به روز گسترده تر می شد. شیعه را اینها نگه داشت. شما مرامى را در نظر بگیرید که 250 سال علیه آن حکومت شده است، اصلاً باید هیچ چیزیش نماند، باید به کل از بین برود؛ ولى شما ببینید الان دنیا چه خبر است و شیعه به کجا رسیده است.

منبع: کتاب انسان 250 ساله مقام معظم رهبری

مطالب مرتبط
دیدگاه خود را ارسال کنید
تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ویژه ها
عید در حرم امام رئوف

عید در حرم امام رئوف

9224

عید در حرم امام رئوف


عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

8634

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز حرم مطهرامام رضا علیه السلام


زائر حرم امام رضا علیه السلام

زائر حرم امام رضا علیه السلام

7963

دولت دراین سرا و گشایش دراین در است ... السلام علیک یا انیس النفوس یا علی بن موسی الرضا(ع) #امام_رضا_علیه_السلام #حرم_امام_رضا_علیه_السلام #حرم_مطهر_رضوی


ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

8911

قلب مرا به پای ضریح ات گره بزن بیمارم و دخیل شفای تو می شوم


دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

9693

از رهگذر خاک سر کوی شما بود؛ هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد


بیشتر