رفتار پیامبر (ص) با کودکان

محبت به کودکان

محبت به کودکان

همانگونه که کودک به غذا و آب وهوا نیاز دارد،به محبت و نوازش نیز نیازمند است؛زیرا محبت بهترین غذای روحی کودک می باشد ازاین جهت کودک از بوسیدن، بوییدن ودرآغوش گرفتن خشنود می شود ولذت می برد. بنابراین کسی که از آغاز کودکی به اندازه ی کافی از مهرومحبت پدرو مادر بهره مند و از چشمه ی گوارای محبت سیراب شده است روحی شاد و روانی بانشاط دارد.

در روایات پیشوایان دینی محبت به کودک به صورتهای گوناگونی بیان وسفارش شده است که برخی را یادآور می شویم.

رسول خدا(ص) در خطبه ی شعبانیه در ضمن بیان وظایف مردم فرمود : به بزرگسالان خود احترام کنید و نسبت به کودکان خود ترحم و عطوفت نشان دهید.

درحدیثی دیگر فرمود:کسی که به کودکان مسلمان رحمت و محبت نکند و بزرگسالان را احترام ننماید از ما نیست.

در روایت دیگر فرمود:کودکان را دوست بدارید و نسبت به آنان رئوف ومهربان باشید.

علی(ع) هنگام شهادت چنین سفارش کرد . درخانواده خود با کودکان مهربان باش و به بزرگترها احترام نما.

در روایت دیگر به پیروانش چنین فرمود:کودک باید در رفتار خود پیرو بزرگسالان باشد وبزرگان هم حتما با کودکان مهربان باشند،مبادا مانند جفاکاران و ستمگران دوران جاهلیت رفتار کنید.

محبت پیامبر به کودکان

علی (ع) می فرماید :کودک کوچکی بودم، پیامبر(ع) مرا در دامان خود می نشاند و درآغوش می گرفت و به سینه ی خود می چسبانید وگاهی مرا در بستر خواب خود می خوابانید و از مهربانی صورت بر صورت من می نهاد و مرا به استشمام بوی لطیف خود موفق می داشت.

آری،کودک احتیاج به نوازش دارد باید دست محبت برسراوکشید وبا نظرمحبت به او نگریست و بانگاه گرم و مهربان او را شاد و مسرور کرد.

رسول خدا(ص) به اندازه ای نسبت به کودکان مهربان بود که نقل گردیده، در ماجرای رفتن پیامبر(ص) به طائف، کودکان طائف آن حضرت را با سنگ می زدند و رسول خدا (ص) معترض آنان نمی گردید ، بلکه علی (ع) کودکان را از آن حضرت دور می ساخت.

رسول خدا(ص) کودکان انصار را می دید برسر آنان دست می کشید و به آنان سلام می کرد و دعا می فرمود.

انس بن مالک گوید : من هیچ کس را ندیدم که نسبت به خانواده خود از رسول خدا(ص)مهربان تر باشد.

اوهر روز صبح بر سر فرزندان و نوادگان خود دست نوازش می کشید و مهربانی و محبت و عطوفت نسبت به کودکان از ویژگی های رسول خدا(ص) به شمار می رفت.

روزی پیامبر(ص) همراه یارانش از راهی عبور می کردند، درآن مسیر کودکانی مشغول بازی بودند نزدیکی از آنان نشست و پیشانی او را بوسید و با وی مهربانی کرد. علت آن را از وی پرسیدند. حضرت پاسخ داد : من روزی دیدم این کودک با فرزندم حسین(ع) بازی می کرد و خاکهای زیر پای حسین را برمی داشت و به صورت خود می مالید . بنا براین چون او از دوستان حسین است من هم اورا دوست دارم . جبرئیل مرا خبر داد این کودک از یاران حسین(ع) در کربلا خواهد بود.

امام صادق(ع) فرمود : موسی بن عمران در مناجات خود پرسید : پروردگارا ! چه اعمالی نزد تو برتر است ؟ وحی شد : دوستی کودکان نزد من برتر ازهمه اعمال است ! زیرا کودک در ذات خداپرست و دوستدار؛ من است . اگر کودکی درگذشت من با رحمت خود اورا داخل بهشت خود می نمایم.

اما نباید در محبت به کودکان زیاده روی کرد ، زیرا زیان آور خواهد بود و بدین جهت در روایات اسلامی از این کار منع شده است.

علاقه ی رسول خدا (ص) به امام حسن و امام حسین(ع)

پیامبر(ص) نسبت به فرزندانش امام حسن وامام حسین(ع) علاقه ی بسیاری داشت . در مدارک گوناگون این واقعیت بیان شده است که چند نمونه آن را در زیر یادآور می شویم.

در روایتی سعیدبن راشد می گوید : امام حسن و امام حسین(ع) به سوی رسول خدا(ص) دویدند . آن حضرت آنان را در آغوش گرفت و فرمود : این دو گلهای خوشبوی من در دنیا هستند.

امام حسن(ع)می گوید : رسول خدا(ص)به من فرمود ای فرزندم ، به راستی که تو جگرگوشه ی من هستی ، خوشا به حال کسی که تو وفرزندانت را دوست بدارد و وای به حال کسی که تو را به قتل برساند.

علاقه ی رسول خدا(ص) به حسین(ع) بدان اندازه زیاد بود که نمی توانست صدای گریه ی آن حضرت را تحمل کند . یزیدبن ابی زیاد می گوید : رسول خدا (ص) از خانه عایشه بیرون آمد،گذرش به خانه فاطمه افتاد . صدای گریه ی حسین (ع)را شنید ان حضرت به فاطمه(س) فرمود : مگر نمی دانی که گریه ی حسین(ع) مرا آزار می دهد؟!


مطالب مرتبط