خانواده ها باید فضای گفت و گو و اندیشیدن درباره زندگی حسینی را فراهم سازند

محبت حسینی را زندگی کنیم

محبت حسینی را زندگی کنیم

درختی که میوه داشته باشد، از دست دیگران در امان نیست؛ همان گونه که مهاجمان به قطار در حال حرکت سنگ می زنند نه قطاری که ایستاده است. درخت پربار زندگی حسینی به قدری ارزشمند و پربرکت است که خناسان و دین ربایان سال هاست کمر همت به قطع آن بسته اند ولی به مشیت الهی این نور هر روز پرفروغ تر و این شور هر ساله فراگیر تر می شود. آن چه هشدار است، آلوده شدن لوح زرین مهر حسینی به شبهه ها و ویروس هایی است که جان و دل محبان آقا را مکدر ساخته و تا زمان رسیدن به پاسخ آن، روزهای تلخی را سپری می کنند. از این رو توصیه می شود خانواده ها در خود آمادگی کافی برای پاسخگویی به پرسش های فرزندان در این باره را ایجاد کنند.

خانواده ها باید آمادگی کافی جهت پاسخگویی به سوالات فرزندان درباره با زندگی حسینی داشته باشند

خواندن کتاب های فاخر مانند حماسه حسینی شهید مطهری، آگاهی از تاریخ حسینی، شرکت در جلسات و محافل بصیرت افزایی مساجد، حسینیه ها و تکایا و نیز یافتن کانال ها و گروه های معتبر در فضای مجازی مانند گروه های مرتبط با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی، از جمله پیشنهادهای چیرگی بر این مشکل است. شایسته است خانواده ها فضای گفت و گو و اندیشیدن در این زمینه را فراهم سازد و از هرگونه توهین و برچسب زنی به پرسشگر خانه پرهیز نمایند.

تنبلی، تلاش

تنبلی ناشی از نشستن های طولانی به ویژه پای رسانه های نوینی چون تلفن همراه و فضای مجازی، سبب شده تا نسل نو از شرکت در برنامه های ارزشمند مانند هیئت ها باز مانند. در این شرایط، برخی از خانواده ها با سرزنش کردن قصد تغییر شرایط را دارند و برخی دیگر با رفتارهای حساب نشده مثل ممنوع کردن امکان استفاده از این ابزارها.

واقعیت ماجرا این است که روش های منفی برای رسیدن به عملکرد مثبت بی فایده است. فرزندان ما زمانی که چرایی شرکت در مراسم را درک کنند و مکان های پیشنهادی برای شرکت را نیز بپسندند، حضور پررنگ تری خواهند داشت. همچنین حضور فرزندان با گروه های همسال در مراسم، زمینه مساعدتری را فراهم خواهد کرد. می توانید از طریق هماهنگی با خانواده هایی که در طول سال با آن ها ارتباط دارید و فرزندانی هم سن و همراه با فرزند شما دارند، امکان حضور را فراهم تر نمایید. ساعت شرکت در برنامه نیز مهم است. بهتر است از همین سنین پایین بچه ها به بیرون ماندن از خانه تا نیمه های شب عادت نکنند تا بعدها برای آن ها امری عادی تلقی شود.

در خصوص شرکت کردن یا نکردن بچه های بزرگ تر خانه مانند جوان دانشجوی خود، روش را تغییر دهید و ضمن بیان عاطفی قضیه (خیلی دوست دارم با من در مجلس همراهی کنی) و یا (شب قبل در مراسم دعا کردم علاقه شما به شرکت در این مراسم بیشتر شود)، همدلی عاقلانه ای با او داشته باشید.

ممکن است جوان شما با اصل شرکت مشکلی نداشته باشد ولی از برنامه مسجد محل، مداح و سخنران آن استقبال نکند. در این شرایط سعی نکنید نظر خودتان را به هر طریقی تحمیل کنید بلکه با گفتن این جمله همراهی بهتری داشته باشید: «من به سلیقه شما احترام می گذارم ولی همین که در فضای محبان سیدالشهدا نفس بکشیم و به احترام آقا در مراسم ایشان شرکت کنیم، بسیار ارزشمند است.» همچنین می توانید از جوان خود بخواهید شما را به مراسم برده و برای برگشتن شما را همراهی کند. خود این گامی در بهره برداری و نزدیک شدن به محافل حسینی است.

فرزندان ما زمانی که چرایی شرکت در محافل حسینی را درک کنند، حضور پررنگ تری خواهند داشت

5d6ce60d49b25.jpg

زیاده روی های زیان بار

برخی از خانواده ها به قدری در برنامه های معنوی مرتبط با محرم زیاده روی می کنند که فرصت همراهی دیگر اعضای خانواده را می گیرند. مثل مادری که تمام کارهای یک حسینیه را به تنهایی به دوش می کشد و مجالی برای ورود دیگر اعضای خانواده به ویژه نوجوانان و جوانان را فراهم نمی کند. همچنین برخی از خانواده ها بدون توجه به ظرفیت و محدودیت حضور فرزندان خود، اصرار دارند در تمام برنامه های خانگی و محلی ایام محرم و صفر شرکت کنند و هیچ کدام را از قلم نمی اندازند.

این مشارکت های افراطی، برای فرزندان پیام های مناسبی ندارد. آن ها چنین زیاده روی را به پای عشق نمی نویسند بلکه نوعی سلیقه فردی تعریف می کنند که سبب شده والدین قابلیت اولویت گذاری را از خود نشان ندهند. از این رو، هماهنگ با فرهنگ اهل بیت (ع) اعتدال در شرکت و نیز توجه به سایر نیازهای فرزندان را از یاد نبریم تا شاهد همراهی و فرهنگ پذیری اطرافیان خود باشیم.

ناهماهنگی شیدایی و پیدایی

پدری را تصور کنید که بسیار از محبت حسینی سخن می گوید و خود را وقف برگزاری و فعالیت در محافل کرده است. این شیدایی ستودنی است ولی زمانی که همین پدر، بدترین رفتارها را در ارتباط با همسر، وظایف خانگی محول شده به وی و نیز فرزندان خود داشته باشد و رفتارهایی پیدا و پنهان همراه با اذیت و دردسر از خود بروز دهد، فرزندان بین شیدایی و پیدایی پدر دچار تعارض می شوند و نمی توانند راهی روشن برای چیرگی بر چندگانه بودن چنین رفتارهایی در خود ببینند. این تردیدهای فکری و عاطفی به مرور سبب کاهش شیدایی در آنان شده و چه بسا مسیری متفاوت را در آن ها رقم می زند.

بدگویی های ناهمگون

شب قبل بچه ها همراه شما به یک مجلس حسینی پا گذاشته اند و از سخنرانی، مداحی، برخورد خوب برگزارکنندگان مراسم و نیز پذیرایی محفل لذت برده اند. این خوشایندی سرمایه ای است که آن ها را برای تکرار آن تشویق می کند. اگر در چنین شرایطی، یکی از والدین لب به بدگویی از رفتارهای خرد عوامل برنامه داشته باشد یا به راحتی از اسرار شخصی آن ها صحبت کند، پیداست که شوقی برای تکرار باقی نخواهد ماند. تنها ذهنیتی که فراهم می شود، متهم شدن اهالی مراسم حسینی به شخصیتی ریاکارانه است که فرزندان شما به ویژه اگر نوجوان و جوان باشند، به شدت از آن بیزار می شوند. مراقب اظهار نظرهای خود درباره مراسم و دست اندرکاران آن باشیم و خوبی های دیگران را بازگو کنیم و دنیای ذهنی امنی را برای اهل خانه به وجود آوریم.

منبع: نشریه خانه خوبان (47)، ابراهیم اخوی


مطالب مرتبط