هدیه دادن، صدا زدن همسران با نام ها والقاب زیبا، بوسیدن و نگاه محبت آمیز به همسر، برخی از این جلوه های ابراز محبت هستند.

محبت هایی که در عکس خلاصه شده اند

محبت هایی که در عکس خلاصه شده اند


زن و مرد، بی آنکه همدیگر را دیده و حرفی زده باشند، به تصمیم بزرگ ترها پای سفره ی عقد می نشستند. هیچ یک اجازه ی اعتراض نداشتند و تسلیم انتخاب و تصمیم بزرگ ترها بودند. آسیب ها و نقایصش جای بحث نیست و آنچه در اینجا توجه را جلب می کند، این است که مرد و زن، به امید خدا زندگی مشترک را آغاز می کردند و خداوند هم طبق وعده ی قبلی، محبت را به دل های شان هدیه می کرد.

به تدریج الگوهای همسرگزینی تغییر کرد و آشنایی ها و ارتباط های قبل از ازدواج، میان جوان ها شکل گرفت. دخترها و پسرها با روی‌گردانی از ازدواج های سنتی، خواستار این شدند که خود شریک زندگی شان را انتخاب کنند و گاهی برای رسیدن به این هدف، با پدرها و مادرها بجنگند تا نامی که خودشان می خواهند، وارد شناسنامه ی شان شود. باز هم قرار نیست آسیب های این نوع ازدواج های مدرن را بررسی کنیم و بایدها و نبایدهایش را بشماریم؛ نکته اینجاست محبت هایی که پیش از ازدواج در اوج خود قرار داشت و همانند آتش فشانی در حال طغیان بود، به ناگاه فروکش می کند و برخی روابط عاطفی، شدت و التهاب سال های قبل از ازدواج را از دست می دهد.

حالا خیلی ها حسرت نگاه های عاشقانه ی پدربزرگ ها و مادربزرگ های شان به هم و روابط عاطفی و محبت های ساده و دلنشین آن ها را دارند. شاید هرگز در حضور دیگران قربان صدقه ی هم نمی رفتند؛ اما نگاه های شان هزاران فدایت شوم را در خود جمع کرده بود. شاید هرگز در خیابان دست همدیگر را نمی گرفتند و اداهای امروزی را نشان نمی دادند؛ اما وقتی ساعت قرص همدیگر را یادآوری می کردند، از صدها دوستت دارم واقعی تر و دلنشین تر بود. قدیم ترها، پدرها و مادرها به یکدیگر محبت می کردند و فرزندان را هم به محبت دعوت می کردند.

امروز سبک زندگی ها عوض شده و گویی، چراغ محبت در خانه ها کم نورتر شده است. همین کمبود محبت، سایه ی طلاق را بر برخی ازدواج ها گسترده است و حتی اتاق های مشاوره و روان شناسان کاربلد هم، در برخی موارد از علاج واقعه درمانده اند و کاری از دست هیچ کس ساخته نیست. زوج های جوان، اشتراک عکس های عاشقانه ی شان در فضای مجازی و قربان صدقه های نمایشی و فرمالیته را تکرار می کنند. آنان در حضور دیگران، همدیگر را در آغوش می گیرند و گاهی می بوسند؛ اما از محبت های واقعی و مؤثر غافل اند. نه اینکه این ها محبت نیست؛ بلکه اشکال اینجاست که گاهی فقط محبت ظاهری اند و فقط برای نمایش به دیگران انجام می شوند. محبت واقعی را می شود مخفیانه و ساده به همسر نشان داد؛ با شاخه ای گل، با لیوانی نوشیدنی خنک، با استقبال از همسری که خسته از کار برگشته است و گاهی فقط با یک لبخند.

محبت واقعی را می شود مخفیانه و ساده به همسر نشان داد؛ با شاخه ای گل، با لیوانی نوشیدنی خنک، با استقبال از همسری که خسته از کار برگشته است و گاهی فقط با یک لبخند

با وجود این، دلایل و عوامل متعددی سبب غیرواقعی بودن محبت های همسران، یا حتی فقدان محبت میان آن ها شده اند؛ گاهی غرور و گاهی شرم از محبت، گاهی توهم بی نیازی روابط به محبت و گاهی فاصله ها و دل خوری هایی که همسران را از هم دور کرده است. در زوج های جوانی که عمدتاً متدین و مذهبی هستند، بیش از هرچیز شرم و حیای دو طرف مانع ابراز محبت می شود؛ به ویژه در روزها و سال های نخست زندگی مشترک، آن ها از محبت به یکدیگر شرم می کنند و با این شرم نابجا، آسیب های جدی به زندگی مشترک شان وارد می کنند.

دختران جوان عموماً در آغاز ازدواج، با حیا در بیان عبارت های محبت آمیز مواجه هستند و در مقابل، مردان نیز علاوه بر شرم، ممکن است به‌خاطر غرور بی جا، از ابراز عواطف بازبمانند. عدم مهارت هم، دلیل دیگری ست که آن ها را از محبت دور می کند.

5e4a93de58336.jpg

نیاز همسران به محبت

جالب این‌جاست که همسران، هر دو از یکدیگر توقع محبت دارند و در عین حال، خود از ابراز محبت دوری می کنند. البته روان شناسان معتقدند، زن ها بیشتر انتظار دارند که شوهران، عشق شان را به صورت محسوس و ملموس نشان دهند و این، انتظار همیشگی و دائمی آن هاست. تحقیقات علمی نیز، نیاز بیشتر و قوی تر زنان به محبت را اثبات کرده اند؛ اما فطرت همه ی انسان ها بر مدار محبت است و اساساً از روزهای نخست تولد، با محبت بی نظیر مادر انس می گیرند و سال ها با محبت خانواده و دوستان مأنوس است. پس از ازدواج، بدون شک این حس محبت کردن و محبت دیدن، در روابط با همسر بیشتر جلوه می کند و در سال های بعد با تولد فرزندان، باز هم این سلسله محبت ادامه می یابد.

راه های ابراز محبت همسران

راه های متعددی برای ابراز محبت همسران وجود دارد. هدیه دادن، صدا زدن همسران با نام ها والقاب زیبا، بوسیدن و نگاه محبت آمیز به همسر، برخی از این جلوه ها هستند که پرداختن به آن ها موجب اطاله ی کلام و بازماندن از مباحث دیگر می شود؛ اما هریک از این مصادیق در جایگاه خود، مهم و نیازمند توجه هستند. گاهی محبت های ساده و پیش پاافتاده برای همسر، موجب ارضای نیازهای عاطفی وی می شوند. «لارا شلسینگر (مشاور خانواده)»، در کتاب خود نامه ای هشداردهنده از زنی را نقل می کند که از شانزده سالگی به روسپی گری اشتغال داشته است:

«اکثر مراجعینم، مردانی متأهل بودند و بیش از نوددرصد آن ها، حتی به من دست هم نزدند. آن ها به من پول می دادند تا کارهایی را برای شان انجام دهم که همسران شان از انجام آن ها سرباز می زدند. اشتباه نکنید، هرگز درباره ی روابط جنسی صحبت نمی کنم؛ بلکه منظورم کارهایی نظیر گوش دادن به حرف های شان، درست کردن نوشیدنی، روشن کردن سیگار، محبت و توجه کردن به آنان است.[1]

جالب این‌جاست که همسران، هر دو از یکدیگر توقع محبت دارند و در عین حال، خود از ابراز محبت دوری می کنند.

محبت به همسر در روایات

دین اسلام که بر پایه ی محبت بنا شده است، تأکید زیادی بر محبت و ابراز آن، به ویژه میان همسران دارد. این مکتب آسمانی، ابراز محبت را از وظایف اخلاقی همسران نسبت به هم می داند.

پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله، محبت و دوستی زنان را از اخلاق پیامبران و اظهار آن را از نشانه های ایمان می داند و می فرماید: «هرچه ایمان انسان کامل تر باشد، بیشتر به همسرش اظهار محبت می نماید.[2] شاید این نکته را بسیار شنیده اید که آن حضرت به مردان تأکید می فرمودند: «کسی که به همسرش بگوید تو را دوست دارم، این جمله هرگز از دل او خارج نخواهد شد.[3] از سوی دیگر در روایات متعدد، ایشان و حضرات معصومین دیگر، بر عشق و علاقه ی زن به مرد نیز تأکید داشتند و زنان را به رفتارهای محبت آمیز دعوت می نمودند.

ابراز محبت به همسر در سیره ی اهل بیت علیهم السلام

تأمل در سیره ی اهل بیت و بزرگان دین، به عنوان الگوهای سبک زندگی اسلامی، این حقیقت را تأیید می کند که آن بزرگواران، محبت قلبی خویش را به همسران شان ابراز می کردند و همسران نیز، باید با الگوگیری از ایشان، عواطف خود را درباره ی یکدیگر علنی سازند و خجالت، شرمساری و حیا نباید مانعی در این مسیر باشد. زندگی حضرت علی علیه السلام و حضرت زهرا سلام الله علیها، به عنوان زوجی نمونه و بی نظیر، سرشار از لحظه های عاشقانه و مملو از روابط عاطفی بی بدیل است. رفتار حضرت زهرا سلام الله علیها با همسر، در عالی ترین مرتبه ی مهربانی و عطوفت قرار داشت. آن حضرت، با تعبیر «روحی لروحک الفداء و نفسی لنفسک الوقاء؛ جانم فدایت و سپر بلایت» همسر خود را خطاب می کرد. حضرت علی علیه السلام نیز، عشق و علاقه به همسرشان را این‌گونه بیان می نمودند: «هرگاه به فاطمه سلام الله علیها می نگریستم، همه ی ناراحتی ها و غم هایم برطرف می شد.[4]

ابراز محبت آن دو بزرگوار، در تمام سال های زندگی مشترک ادامه داشت. در آخرین روز‌های عمر مبارک حضرت زهرا سلام الله علیها، علی علیه السلام سر آن حضرت را به سینه می چسبانید و برای از دست دادن یار و حامی خود می گریست. عشق و علاقه ی فوق العاده ی حاکم میان آن دو همسر نمونه، چنان بود که در فراق فاطمه سلام الله علیها، حضرت علی علیه السلام به حالت غش می افتادند.

نمونه ی دیگر از ابراز عشق و محبت به همسر در میان اهل بیت علیهم السلام، سیره ی امام حسین علیه السلام است. آن حضرت، رباب را بسیار دوست می داشتند و آنچه در منابع از شعر امام حسین علیه السلام در اظهار این دوستی نقل شده است، بسیار مشهور و نشان دهنده ی عدم حیا از این اظهار است: «لعمرک إنّنی لأحبّ داراً تکون بها سکینة و الرّباب/ اُحبّهما و أبذل جلّ مالی و لیس للائمی فیهم عتاب؛ به جان تو سوگند، من خانه ای را دوست دارم که سکینه و رباب در آن باشند/ آن دو را دوست دارم و تمامی اموالم را در این راه می بخشم و برای ملامت گرم حاضر به پذیرش عتاب نیستم».[5]

ابراز محبت به همسر، در سیره ی بزرگان دین

در احوال اولیای دین نیز، مواردی از اظهار عشق و علاقه به همسر، حتی در حضور فرزندان به چشم می خورد؛ برای نمونه، دختر امام خمینی (ره) درباره ی رفتار پدرشان نقل می کنند: «... خیلی به مادرم اظهار محبّت و علاقه می کردند. مقید بودند این اظهار محبّت و علاقه را جلوی ما فرزندان هم علنی کنند. امام احترام فوق العاده برای خانم قائل بودند... در طول شصت سال زندگی، هیچ وقت یک لیوان آب از خانم نخواستند...».

نامه ی معروف امام به همسرشان، شاهدی دیگر بر ابراز عشق آن بزرگوار به همسرشان با تعابیر زیبا و دلنشین است؛ چراکه ایشان را با الفاظی از قبیل تصدّقت شوم، الهی قربانت بروم، نور چشم عزیز، قوت قلبم، عزیزم و محبوب عزیز مورد خطاب قرار می دادند.

محبت را جدی بگیریم

این ها و هزاران هزار دلیل شرعی، عقلی و علمی دیگر، می توانند بیانگر اهمیت ابراز محبت در میان همسران باشند؛ چیزی که در زندگی های صنعتی امروز، در لابه لای خستگی ها و تلاش های طاقت فرسا گم شده است و هر از چند گاهی، با انتشار چند عکس عاشقانه با همسر، می خواهد خود را نشان دهد. در واقع محبت با عکس هایی که زبان بیان ندارند، قابل اثبات و قابل نشان دادن نیست و باید در فیلم های زندگی مان، محبت جاری باشد و دل های همسران، به این محبت ها قرص و گرم بماند.

منبع: نشریه پیام زن، مقاله 17، خرداد 1398، محبوبه ابراهیمی، صفحه62-63


پی نوشت ها:

[1]. قاسمی، آسیب شناسی روابط زوجین: لایه های زیرین ناسازگاری، ماه نامه ی حورا، ش۲۹.

[2]. مجلسی، بحارالانوار، ج۱۰۳، ص۲۲۸.

[3]. عاملی، وسائل الشیعه، ج۲۰، ص۲۳.

[4]. مجلسی، بحارالانوار، ج14، ص45.

[5]. مجلسی، بحارالانوار، ج45، ص47.


مطالب مرتبط