نامه ای به امام غریب (1)

خداوند بزرگ! تو را به یگانگی می ستایم. پروردگارا! زیارت حجتت را روزی ‌ام کردی و آن را توفیقی می‌ دانم که برای شکر آن، نیازمند یاری و توفیق تو هستم...

نامه ای به امام غریب (1)

خداوند بزرگ! تو را به یگانگی می ستایم.

پروردگارا! زیارت حجتت را روزی ‌ام کردی و آن را توفیقی می‌ دانم که برای شکر آن، نیازمند یاری و توفیق تو هستم.

ای مهربان ‌ترین مهربانان! به ‌لطف تو بود که در این سفر زیارتی، بیش از گذشته با سخنان و سیرۀ حکمت ‌آموز امام خود آشنا شدم.

ای امام رئوف! اکنون که پس از زیارتی جان ‌افزا، خود را ناگزیر از بازگشت می‌ بینم، دل در گروِ محبت شما دارم و خود را نیازمند دعای خیرتان در دنیا و شفاعتتان در سرای جاودانگی می ‌دانم و به ‌پاس این عنایت، وظیفۀ خود می ‌بینم تا با شما پیمان ببندم. پیمانی که تا جان در بدن دارم بدان متعهد باشم و خوب می ‌دانم: «وَ ما تَوْفِیقِی إِلّا بِاللهِ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إِلَیْهِ أُنیبُ»[1] و توفیق من تنها از جانب خداست: به او توکل می ‌کنم و به ‌سوی او باز می‌ گردم.

ای امام رئوف! با تو میثاق می ‌بندم؛ میثاقی نا گسستنی و فراموش ‌نشدنی و ماندگار. ای مهربان! ای پیشوا و ای گنجینۀ همۀ فضیلت‌ ها و کمالات! می ‌کوشم زینت شما باشم و کاری نکنم که شما را در نزد بد خواهان و دشمنانتان شرمسار کنم. می کوشم کاری کنم که مردم شما را دوست بدارند. خوب می ‌دانم که فرموده ‌اید: «وَ کُونُوا زَیْناً وَ لا تَکُونُوا شَیْنًا حَبِّبُونا إلَى النّاسِ.»[2] زینت باشید و مایۀ عار [ما] نباشید. ما را نزد مردم محبوب کنید.

ای امام رئوف! می ‌کوشم زینت شما باشم و کاری نکنم که شما را در نزد بدخواهان و دشمنانتان شرمسار کنم.

می کوشم همۀ نصیحت ‌های مشفقانۀ شما را فرا گیرم و به آن پایبند باشم؛ زیرا به گوشِ جان شنیده‌ ام که فرمودید: «أَلْإمامُ الْأَمِینُ الرَّفِیقُ وَ الْوالِدُ الشَّفِیقُ.»[3] امام، امانت ‌داری همراه و پدری مهربان است.

مولایم! می‌کوشم زبانی را که با آن عبارت‌ های زیارت‌نامه ‌تان را خوانده‌ام به گناهِ دروغ آلوده نکنم که فرمودید: «وَ مُرهُمْ بِالصِّدْقِ فِی الْحَدِیثِ.»[4] و دوستانم را به راستی در گفتار فرمان ده.

می‌ کوشم با چشمانی که به حَرمت دوخته ام، گناه نکنم و دستی را که با آن، ضریح نوارنی ‌ات را لمس کرده‌ ام، به ‌سوی حرام دراز نکنم و با پایی که به شوق تو در حریمت گام نهاده ‌ام، در راه خدا قدم بر دارم و پی معصیت نروم. به ‌یاد دارم که فرمودید: «مَن کانَ مِنّا لَم یُطِعِ اللهَ عزّ وَ جَلَّ فَلَیْسَ مِنّا وَ أَنْتَ إِذا أَطَعْتَ اللهَ عزَّ وَ جَلَّ فَأَنْتَ مِنّا أهْلَ الْبَیْتِ.»[5]خداوند عزیز و جلیل را اطاعت نکند، از ما نیست؛ پس آنگاه که از خداوند عزیز و جلیل اطاعت کنی، از ما اهل‌ بیت خواهی بود. هر‌ که از ما باشد و

ای آفتاب حقیقت! پیمانم را بپذیر و یاورم باش تا باورم را از دست ندهم و در دام دنیا گرفتار نیایم. دوست دارم چون شما باشم؛ همان‌ گونه که انسانیت را پاس داشتید و به انسان کرامت بخشیدید و او را به بلندای درک توحید رساندید که در نزد شما، هر انسان مؤمنی شایستۀ تکریم است. به‌ یاد دارم که فرمودید: «إِنَّ الرَّبَّ تَبارَکَ وَ تَعالَى واحِدٌ وَ الأُمَّ وَاحِدَةٌ وَ الأَبَ واحِدٌ وَ الْجَزاءَ بِالْأَعْمالِ.»[6] پروردگار بلند مرتبه یکی و مادر، یکی و پدر، یکی است و پاداش در برابر کارهاست.

مولایم! می ‌کوشم زبانی را که با آن عبارت‌ های زیارت‌ نامه ‌تان را خوانده‌ ام به گناه دروغ آلوده نکنم.

ای آسمانِ هشتم! سلام بر تو که هُمای مهربانی ات بر من سایه افکنده است و من را به خود می ‌خواند. می ‌کوشم تا با بندگان مؤمن، مهربان باشم و آنان را دوست بدارم؛ زیرا از شما آموخته‌ ام: «لَیْسَ شَىْءٌ مِنَ الاْعْمالِ عِنْدَاللهِ عَزَّ وَجَلَّ بَعْدَ الْفَرائِضِ أَفْضَلَ مِنْ إِدْخالِ السُّرُورِ عَلَى الْمُؤْمِنِ.»[7].می‌کوشم اخلاقی نیکو داشته باشم تا آن‌ گونه که مرا بدان فرمان دادی، جامعه را با رفتار و اخلاق نیکو، سرشار از مهربانی کنم؛ زیرا مهربانی میراث شماست و هم از پدر بزرگوارتان نقل فرمودید که:«عَلَیْکُم بِحُسْنِ الْخُلُقِ فَإِنَّ حُسْنَ الخُلُقِ فِی الْجَنَّةِ لا مُحالَةَ.»[8] بر شما باد به اخلاقی نیکو؛ زیرا بی‌ هیچ گریز، اخلاق نیک در بهشت است.نزد خداوند بزرگ، پس از [انجام] واجبات، کارى بهتر از ایجاد خوشحالى در [دل] مؤمن نیست

عهد مرا در یاری بیچارگان و برآوردن آرزوی آرزومندان و بی نیاز ساختن نیازمندان بپذیر. دور است که مؤمنی را خوار و کوچک بدانم و به‌ سبب تنگ ‌دستی تحقیرش کنم که فرمودید: «مَنْ لَقِیَ فَقِیراً مُسْلِماً فَسَلَّمَ عَلَیْهِ خِلافَ سَلامِهِ عَلَی الغَنِیِّ لَقِیَ اللهَ عَزَّ و جَلَّ یَوْمَ القِیامَةِ و هُوَ عَلَیْهِ غَضْبانُ.»[9]کسیکه مسلمانی تهی‌ دست را ببیند و بر او به‌ گونه‌ ای متفاوت از سلامش بر ثروتمند، سلام کند، در قیامت خدا را در حالی‌ که بر او خشم گرفته است، ملاقات خواهد کرد.

پیمان می بندم که هم‌ زمان با بر آوردن نیاز خویش به یاری حاجتمندان بشتابم؛ پس یاری‌ ام کن تا با دوستان فروتن و با مردم گشاده ‌رو باشم؛ زیرا به ‌یاد دارم که فرمودید: «أَلتَّواضُعُ أَنْ تُعْطِیَ النَّاسَ ما تُحِبُّ أنْ تُعْطاهُ.»[10] فروتنی آن است که چیزی را به مردم بدهی که دوست داری به تو داده شود.

ای امام مهربانی! می‌کوشم اخلاقی نیکو داشته باشم تا آن‌ گونه که مرا بدان فرمان دادی، جامعه را با رفتار و اخلاق نیکو، سرشار از مهربانی کنم.

با تو عهد می ‌بندم غبار اندوه را میهمان هیچ دیده‌ ای نسازم تا چه رسد که چشمی را به اشک بنشانم. دور است که به مؤمنی آزار رسانم و او را اندوهگین کنم. می ‌کوشم تا قفل اندوه از دل ‌ها باز کنم و از خاطر نبرم که فرمودید: «مَنْ فَرَّجَ عَنْ مُؤْمِن فَرَّجَ اللهُ عَنْ قَلْبِهِ یَوْمَ القِیامَةِ.»[11] هر که اندوه مؤمنی را بر طرف کند، خداوند در روز رستاخیز اندوه از دل او بزداید.

می‌ کوشم احترام و مهربانی به پدر و مادر را هرگز از یاد نبرم که فرمودید: «إنّ اللهَ ... أمَرَ بِالشُّکرِ لَهُ وَ لِلوالِدَینِ فَمَن لَم یَشکُر والِدَیهِ لَم یَشکُرِ اللهَ.»[12]خداوند را به ‌جا نیاورده است. خداوند به قدر دانی از پدر و مادر فرمان داده است؛ پس هر‌ که از پدر و مادرش سپاسگزاری نکند، شکر

می‌ کوشم به پدر و مادرم ستمی روا ندارم تا مبادا توفیق بندگی خدا را از دست دهم؛ زیرا شنیده ‌ام که فرموده ‌ای: «حَرَّمَ اللهُ عُقوقَ الوالِدَینِ لِما فیهِ مِنَ الخُروجِ مِنَ التَّوفیقِ لِطاعَةِ اللهِ.»[13] خداوند ستم بر پدر و مادر را حرام کرد؛ زیرا در آن خارج ‌شدن از توفیق فرمانبری خداست.

می کوشم گشاده‌ رویی را به خانواده‌ ام هدیه دهم تا تو را خشنود سازم و با همسر و فرزندانم مهربان باشم؛ زیرا از تو آموخته‌ ام: «أحسنُ الناسِ إیمانًا أحسَنُهُم خُلقًا وَ ألطفُهُم بِأهلِهِ.»[14] بهترین مردم در ایمانخوش‌ اخلاق ‌ترینِ ایشان و مهربان ‌ترین آنان با خانوادۀ خویش است.


منبع: عهد ماندگار؛ جستاری درباره عمق بخشی به آثار زیارت امام علی بن موسی الرضا (علیهما السلام)، معاونت تبلیغات و ارتباطات اسلامی آستان قدس رضوی

----------------------------------

پی نوشت ها:

[1]. هود: ۸۸.

[2]. علی بن موسی الرضا (علیهما السلام)، فقه الرضا (علیه السلام)، ص3۵۶.

[3]. احمد بن‌ علی طبرسی، الاحتجاج علی اهل اللجاج، ج۲، ص۲۲۸.

[4]. محمد‌ بن ‌محمد بن‌ نعمان بغدادی مفید (شیخ مفید)، الاختصاص، ص۲۴۷.

[5]. محمد ‌بن علی ‌بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا (علیه السلام)، ج۲، ص۲۵۸.

[6]. محمد‌ بن ‌یعقوب کلینی رازی، الکافی، ج۸، ص۲3۰.

[7]. علی بن موسی الرضا (علیه السلام)، فقه الرضا (علیه السلام)، ص33۹.

[8]. محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا (علیه السلام)، ج۲، ص3۴.

[9]. محمد بن حسن حرّ عاملی، وسائل الشیعه، ج۸، ص۴۴۲.

[10]. عزیز الله عطاردی، مسند الامام الرضا (علیه السلام)، ج۱، ص۲۷3.

11. محمد ‌بن ‌یعقوب کلینی رازی، الکافی، ج۲، ص۲۰۰.

[12]. محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا (علیه السلام)، ج۱، ص ۲۳۴.

[13]. محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، علل الشرائع، ج۲، ص۴۷۹.

[14]. محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا (علیه السلام)، ج۲، ص 38.


« برای مشاهده ادامه مطلب کلیک نمائید »


مطالب مرتبط
دیدگاه خود را ارسال کنید
تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ویژه ها
عید در حرم امام رئوف

عید در حرم امام رئوف

9224

عید در حرم امام رئوف


عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

8634

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز حرم مطهرامام رضا علیه السلام


زائر حرم امام رضا علیه السلام

زائر حرم امام رضا علیه السلام

7963

دولت دراین سرا و گشایش دراین در است ... السلام علیک یا انیس النفوس یا علی بن موسی الرضا(ع) #امام_رضا_علیه_السلام #حرم_امام_رضا_علیه_السلام #حرم_مطهر_رضوی


ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

8911

قلب مرا به پای ضریح ات گره بزن بیمارم و دخیل شفای تو می شوم


دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

9693

از رهگذر خاک سر کوی شما بود؛ هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد


بیشتر