نگاهی نو به محرم و عاشورا

هدف امام حسین (علیه السلام) از قیام، امر به معروف و نهی از منکر و جاودانه ساختن دین اسلام و سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، و هدف یزید ریشه کن کردن اسلام ...

نگاهی نو به محرم و عاشورا

سکینه بیک خورمیزی، مدرس حوزه و دانشگاه

السلام علیک یا اباعبدالله الحسین

آیا تاکنون فکر کرده ایم چرا محرم هر سال متولد می شود و تکرار نمی شود!؟ چرا برای عزیزترین فرد نسبت به خود، پس از مدتی عزاداری دیگر از حال و هوای عزاداری مان کاسته می شود و سوز دل و جزع و فزع روزهای اول عزاداری کم کم تمام می شود، ولی محرم و عزاداری برای اباعبدالله هرگز تمام نمی شود و داغ غم جان سوز حسین (علیه السلام) و یارانش هرگز فراموش نمی شود.
چنان که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «کشته شدن حسین (علیه السلام) آتشی به دل مؤمنین برافروخته که تا قیامت سرد نمی شود.» [1]
در این اثر و آثار بعدی بنا داریم با نگاهی به وقایع محرم 61 هجری پرده از این راز برداریم و پاسخ سؤال خود را با مرور به متن واقعه جویا شویم.



1. اصل واقعه
در دهم محرم سال 61 هجری بین لشکر امام حسین (علیه السلام) و لشکر یزید بن معاویه در سرزمین کربلا، جنگی نابرابر رخ می دهد که نتیجه ی ظاهری آن به شهادت امام حسین (علیه السلام) و اسارت خاندانش و پیروزی سپاه یزید منجر می شود، ولی نتیجه ی حقیقی آن پیروزی امام حسین (علیه السلام) و سربلندی و سرافرازی مکتب حسینی و جاودانگی اهداف امام حسین (علیه السلام) و ذلت و خواری و سرافکندگی و گرفتاری در عذاب دنیا و آخرت برای یزید و یزیدیان است که این نه تنها یک ادعا نیست، بلکه ادله ی کافی در اثبات این نظریه موجود است که در جای خود ارائه خواهد شد.

در دهم محرم سال 61 هجری بین لشکر امام حسین (علیه السلام) و لشکر یزید بن معاویه در سرزمین کربلا جنگی نابرابر رخ می دهد ...

2. آشنایی با رهبران دو جبهه
در جبهه نور یعنی لشکر امام حسین (علیه السلام)، رهبر حسین بن علی (علیهما السلام) است و در طرف مقابل یعنی جبهه ی نار، رهبر یزید بن معاویه است که به اختصار این دو رهبرِ نور و نار را معرفی می کنیم.
جدّ حسین (علیه السلام)، پیامبر خاتم (صلی الله علیه و آله و سلم)، اشرف مخلوقات عالم، و جدّ یزید ابوسفیان که مشرک و بت پرست بود و در فتح مکه، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) او را طُلَقا نامید و از خونش گذشت. [2]
جده حسین (علیه السلام) خدیجه کبری (سلام الله علیها) اولین زن ایمان آورنده به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، همو که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «خدیجه نیمی از نبوت است.» و خداوند بر او سلام می فرستد؛ [3] و جده ی دیگرش فاطمه بنت اسد که خدا برایش دیوار کعبه را شکافت و سه روز مهمان خصوصی خدا شد. [4] ولی جده ی یزید زنی پلید یعنی هند جگرخوار است که در جنگ احد، جگر حمزه سیدالشهدا (علیه السلام) را به دندان کشید تا بخورد.
مادر حسین (علیه السلام) فاطمه زهرا (سلام الله علیها) محور همه ی هستی است که در حدیث کساء خدا فرمود: «همه ی هستی را برای فاطمه (سلام الله علیها) و پدر و شوهر و فرزندانش آفریدم.» [5] و مادر یزید میسون است، زنى ناشایست که طبق گواهى بسیارى از منابع تاریخى از راه نامشروع یزید را به دنیا آورد.
خاندان حسین (علیه السلام) شریف ترین و نجیب ترین خاندان و خاندان یزید ... کسی مثل زیاد بن ابیه را در خود دارد که به روایت عام و خاص فاسق بود.
هدف امام حسین (علیه السلام) از قیام، امر به معروف و نهی از منکر و جاودانه ساختن دین اسلام و سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، و هدف یزید ریشه کن کردن اسلام و تبدیل اسلام به حکومت پادشاهی بود؛ حسین (علیه السلام) مظهر اسماء و صفات الهی، یزید مظهر شیطان و دیو نفس و مظهر ظلم و جنایت و بی رحمی و ... .

هدف امام حسین (علیه السلام) از قیام، امر به معروف و نهی از منکر و جاودانه ساختن دین اسلام و سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، و هدف یزید ریشه کن کردن اسلام و تبدیل اسلام به حکومت پادشاهی بود.

3. دلیل تقابل و رویارویی حسین (علیه السلام) با سپاه یزید
پس از مرگ معاویه در 15 رجبِ سال 60 هجری و خلیفه شدن یزید، یزید توسط فرمانداران و والیانش شروع به اخذ بیعت کرد، لذا نامه ای به ولید بن عتبه، والی مدینه نوشت و از او خواست تا از امام حسین (علیه السلام) و عبدالله عمر و عبدالله زبیر برایش بیعت بگیرد؛ امام حسین (علیه السلام) ضمن ملاقاتی که با والی مدینه یعنی ولید بن عتبه داشت، هنگامی که دید ولید به فرمان یزید مصمم است که حتماً از وی بیعت بگیرد، ایشان که بیعت با یزید را به دلایلی که مکرر فرموده بود، جایز نمی دانست، در 28 رجب سال 60 هجری شبانه همراه با اهل بیت خویش مدینه را به قصد مکه ترک کرد و از بیعت با یزید خودداری کرد. [6]

4. دلیل خوددداری از بیعت با یزد
امام حسین (علیه السلام) از اولین لحظه ی برخورد با والی مدینه تا آخرین لحظه ی عمر شریفش یعنی روز عاشورا که حدود شش ماه به طول انجامید، بارها و بارها از هدفش و دلیل عدم بیعت با یزید سخن گفت و در خطبه هایی که ایراد فرمود یا در برابر سؤال کسانی که از روی بی بصیرتی از ایشان می خواستند که با یزید بیعت کند، خواسته ی آنان را با اقامه ی دلیل رد می کرد. به عنوان نمونه فرمود: «با اسلام باید وداع کرد چون امت به فرمانروایی چون یزید گرفتار شده است.» [7]
امام حسین (علیه السلام) به دلیل ویژگی های اخلاقی و رفتاری یزید بن معاویه و دستگاه حکومتی اش با یزید بیعت نکرد، زیرا بیعت با یزید به معنای پذیرفتن خلافت او و قول همکاری و سکوت در برابر فساد و ظلم تلقی می شد.
ایشان در مورد دلیل رد بیعت با یزید فرمودند: «آیا نمی بینید که به حق عمل نمی شود و از باطل نهی نمی شود ... من مرگ را (در این وضعیت) جز سعادت، و زندگی با ستمگران را جز بدبختی نمی بینم.» [8]

امام حسین (علیه السلام) به دلیل ویژگی های اخلاقی و رفتاری یزید بن معاویه و دستگاه حکومتی اش با یزید بیعت نکرد، زیرا بیعت با یزید به معنای پذیرفتن خلافت او و قول همکاری و سکوت در برابر فساد و ظلم تلقی می شد.

آخرین خطبه را امام حسین (علیه السلام) در روز عاشورا ایراد فرمودند، در هنگامه ای که سپاه یزید عزم بر قتل ایشان داشتند، ولی امام (علیه السلام) مصمم بر رد بیعت و آماده ی شهادت بود، بیعت با یزید را ذلت و پستی و خواری نامید و با تمام وجود بانگ برآورد که:
«هان! بدانید که این (عبیدالله زیاد)، زنا زاده فرزند زنا زاده، مرا بین به بند کشیدن و ذلتِ بیعت و کشته شدن مخیر کرده، پذیرفتن ذلت از ما بعید است، خدا و رسولش و همه ی مؤمنین و دامن های پاکی که ما را پرورش داده از چنین ذلتی (بیعت با یزید) ابا دارند و این بیعت را نمی پذیرند. پس من قطعاً با یزید بیعت نخواهم کرد و کشته شدن و آزادگی را بر زنده ماندن و پذیرفتن ذلت و خواری ترجیح می دهم.» [9]
امام حسین (علیه السلام) که با برنامه و هدف استراتژیک، یقین دارد شهادت او نتیجه اش بیداری امت و حفظ دین جدش است، فریاد بر می آورد که: «اگر دین محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) جز با کشته شدن من پایدار نمی ماند پس ای شمشیرها مرا در بر گیرید.» [10]

---------------------------------------------------------------
پی نوشت ها:
1. «إنّ لقتلِ الحسین حرارةٌ فی قلوبِ المؤمنین لاتبردها أبداً إلی یوم القیامة.» حسین نوری طبرسی، مستدرک الوسائل، ج1، ص181.
2. «إذهبوا و أنتم الطلقاء.» عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الاسناد، ص384.
3. محمد بن مسعود عیاشی، تفسیر عیاشى، ج۲، ص ۲۷۹.
4. ر.ک: محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج 35، ص 30.
5. عباس قمی، مفاتیح الجنان، حدیث کساء.
6. ر.ک: محمدباقر مجلسی، همان، ج44، ص328.
7. «وَ عَلَی الاِسلامِ السَّلام، إذ قَد بلیت الامة براعٍ مثل یَزید.» همان، ص366.
8. «ألا ترون أنّ الحق لا یُعمَلِ بِهِ وَ أنّ الباطلَ لا یتناهی عنه ... إنّی لا أری الموت إلّا سعادةً و الحیوة مع الظالمین إلّا برماً.» محمدرضا حکیمی و دیگران، الحیاة، ترجمه احمد آرام، ج5، ص259.
9. «أَلَا إِنَ‏ الدَّعِیَ‏ ابْنَ‏ الدَّعِیَ‏ قَدْ رَکَزَ بَیْنَ‏ اثْنَتَیْنِ‏ بَیْنَ القلة [السَّلَّةِ] وَ الذِّلَّةِ وَ هَیْهَاتَ مَا آخُذُ الدَّنِیَّةَ أَبَى اللَّهُ ذَلِکَ وَ رَسُولُهُ وَ جُدُودٌ طَابَتْ وَ حُجُورٌ طَهُرَتْ ... » محمدباقر مجلسی، همان، ج45، ص9.‏
10. «إن کان دین محمدٍ لایستقم إلّا بقتلی فیا سیوف خُذینی.» مصطفى موسوی، الروائع المختارة، ص5.

مطالب مرتبط
دیدگاه خود را ارسال کنید
تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ویژه ها
عید در حرم امام رئوف

عید در حرم امام رئوف

9224

عید در حرم امام رئوف


عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

8634

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز حرم مطهرامام رضا علیه السلام


زائر حرم امام رضا علیه السلام

زائر حرم امام رضا علیه السلام

7963

دولت دراین سرا و گشایش دراین در است ... السلام علیک یا انیس النفوس یا علی بن موسی الرضا(ع) #امام_رضا_علیه_السلام #حرم_امام_رضا_علیه_السلام #حرم_مطهر_رضوی


ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

8911

قلب مرا به پای ضریح ات گره بزن بیمارم و دخیل شفای تو می شوم


دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

9693

از رهگذر خاک سر کوی شما بود؛ هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد


بیشتر