مدار و معیار امر و طریقه ما بر سه چیز است؛ شب زنده داری، لقمه حلال و توجه به نماز، به ویژه نماز اول وقت و حضور قلب در آن

هرچه توجه است، به نماز معطوف دارید

هرچه توجه است، به نماز معطوف دارید

حسنعلی در خانواده ای متقی و زاهد پرورش یافت. پدر وی، مرحوم ملا علی اکبر، مردی متقی و پرهیزگار و معاشر و دوستدار اهل علم و ملازم مردان حق و عارفان بزرگی چون حاج محمد صادق تخت پولادی بود. او بر اثر مشاهده کراماتی از حاج محمد صادق در مورد همسرش و افزایش شیر در سینه او، تا آخر عمر از ارادتمندان ویژه مرحوم حاجی محمد صادق گردید و مدت 22 سال در خدمت او بود و شب های دوشنبه و جمعه نزد او می رفت و در تخت پولاد با او به عبادت و ریاضت می پرداخت.

این پدر ارزنده، نیمی از آن چه از راه کسب و کار به دست می آورد، در اختیار حاج محمد صادق می گذاشت و به همراه او به فقرا و مستمندان کمک می رساند. از دیگر افتخارات ملا علی اکبر- پدر مرحوم شیخ حسنعلی- که بعدها آن فرزند خلف و صالح با عشق و علاقه آن را دنبال کرد، خدمت به سادات و فرزندان حضرت زهرا (ع) بود.

مرحوم ملا علی اکبر، در تربیت و پرورش فرزندش، نهایت دقت و تلاش را به عمل آورد. وی فرزند دلبندش را از همان کودکی در هر سحرگاه که خود برای عبادت و شب زنده داری بر می خاست، بیدار می کرد تا او لذت مناجات، نماز، دعا و راز و نیاز را از همان سال های کودکی بچشد و ذکر و یاد خدا، شیره جانش شود.

این پدر شایسته، فرزندش را از هفت سالگی نزد حاج محمد صادق تخت پولادی که دارای نفسی گرم بود، برد و تربیت و تهذیب وی را به او واگذار کرد. مرحوم حاج شیخ حسنعلی تا یازده سالگی که استادش وفات یافت، در خدمت او بود.

ایشان، پس از عمری خدمت به مردم و کسب مراحل عالی کمال، سرانجام در هفدهم شعبان سال 1361 ق. جهان فانی را وداع گفت و به دیار باقی شتافت. ایشان در صحن عتیق، کنار ایوان عباسی به خاک سپرده شد.

5dc6b0edabc04.jpg

شیخ حسنعلی اصفهانی از عارفانی است که شیوه او همان روش امامان معصوم (علیهم السلام) بوده است. وجود او سرشار از عشق به ولایت بود و هیچ گاه از مسیر آن ها جدا نشد. او بیشتر عمر خویش را در نجف اشرف و بعد از آن در کنار حرم شریف رضوی گذراند و تا آخرین لحظات عمر خود، ذکر علی بر لب داشت؛ چنانکه در هنگام مرگ، زبانش به نام مقدس مولی گویا بود. وی شرط ورود به مباحث عرفانی و مکاشفات را آشنایی با اخبار ائمه (علیهم السلام) می دانست و سیر در این مسیر را بدون این مقدمه ضروری، غیر ممکن می دانست.

شیخ حسنعلی اصفهانی از عارفانی است که شیوه او همان روش امامان معصوم (علیهم السلام) بوده است.

زندگی شیخ نخودکی شناخته می شود به زهد و کناره گیری از دنیا و مواظبت و مراقبه تام بر تهذیب نفس و ریاضت های مشروع و انواع عبادات و طاعت هایی که در احادیث اهل بیت (علیهم السلام) وارد شده است. او شب های جمعه از هفت سالگی تا هنگام وفاتش به انجام نوافل و نماز، احیا برپا می کرد.

شیخ حسنعلی درباره راه و روش عرفانی خود در جواب نامه یکی از سادات دزفول می نویسد: «عرض می شود به تمام احباء اظهار فرمایید که طریقه فلانی غیر از طریقی است که شنیده اید، همه بدانید که طریقه حقیر، طریقی است که تمام مطالب شرع را نهایت اهتمام است؛ خلاف باقی طرق که به مطالب شرعیه خیلی بی اعتنا هستند. در طریق حقیر، خصوصاً نماز خیلی مورد توجه است که هرچه زحمت و توجه است، به نماز معطوف دارید. بدانید که مدار و معیار امر و طریقه ما بر سه چیز است؛ شب زنده داری، لقمه حلال و توجه به نماز، به ویژه نماز اول وقت و حضور قلب در آن.»

«روح طریقه حقیر، توجه به نماز و معانی و نکات آن درجه به درجه است؛ یعنی اشخاصی که مایل به طریق حقیر هستند، اول باید معانی صوری نماز را بفهمند؛ بعد تأویلاتی (که در مباحث قبل) عرض شد و بعد نکاتی دیگر، به همان نحو که مولاناالصادق (ع) در کلمه ایاک نعبد کررها حتی غشی علی؛ یعنی آن قدر تکرار فرمودند که حال بیهوشی به آن حضرت دست داد؛ نه این که بی اعتنایی به احکام شرع باشد و تمام توجه به اذکار معطوف گردد. حقیقیت را باید از شریعت تحصیل نمود. حقیر طالب این مقام و سالک این راه بوده و بستگان این حقیر را نیز اعلام کنید که حقیقت را که ما در طلب آنیم، باید از شریعت تحصیل کنیم؛ به همان نحو که ائمه اطهار (ع) رفتار نمودند.»

معیار طریقه ما بر سه چیز است؛ شب زنده داری، لقمه حلال و توجه به نماز اول وقت

برخی از کرامات حاج شیخ حسنعلی نخودکی آگاهی از افکار افراد بود. مرحوم ابوالقاسم اولیائی، دبیر شیمی دبیرستان های مشهد می گفت: هر روز جمعه به خدمت حاج شیخ که در خارج شهر سکونت داشتند، می رفتم، یک روز در میان راه، به عبارتی از ابو علی سینا می اندیشیدیم و آن عبارت را خطا و اشتباه می دیدم. چون به حضور حضرت شیخ رسیدم: بدون آن که مطلبی را طرح کنم، ایشان عبارت ابن سینا را قرائت فرمودند و مشکل آن را برای من حل کردند. سپس فرمودند: دانش، همچون ابو علی سینا، غلط و اشتباه دهد.[1]

منبع: ماهنامه راه قرآن (60)، طاهره سهیلیان


پی نوشت ها:

[1] . کتاب نشان از بی نشان ها، ج1، علی مقدادی اصفهانی


مطالب مرتبط