وظیفه والدین در انتخاب همبازی برای فرزند

وظیفه والدین در انتخاب همبازی برای فرزند

وظیفه والدین در انتخاب همبازی برای فرزند

والدین می توانند برای بیشتر شدن تجربیات کودک شان آنها را برای بازی کردن به بیرون ببرند تا با طبیعت و کودکان دیگر آشنا شوند .

کودکانی که همراه مادران خود بیرون می روند و سرگرم بازی می شوند ، به مادران این فرصت را می دهند تا با والدین اطفال دیگر آشنا شده و با یکدیگر به گفت و گو بپردازند و غیرمستقیم فرزندان خود را زیر نظر بگیرند . این کار هم به نفع کودک است ، هم به نفع مادر ، کودک نوپا در عین حال که از مادر خود دور نشده است تا حدی استقلال را تجربه می کند . او با خوشحالی بازی می کند و از بودن در کنار کودکان دیگر لذت می برد . کودکان معمولا از راه های عجیب و غریبی مانند گاز گرفتن و لگدزدن و هل دادن و گرفتن اسباب بازی های دیگران خوشحالی خود را نشان می دهند . کودک در بازی های گروهی چند بازی

ساده و آموزنده یاد می گیرد . از سویی ، لازم نیست مادر ، خانه نشینی اختیار کند و از ملاقات مردم محروم بماند . او مشکلات مادران دیگر را می شند و با تجربیات آنان آشنا می شود و بازی های تازه و راه های مختلف مراقبت از کودک را یاد می گیرد . [1]

وجود همبازی به خصوص از میان همسالان برای طفل ضروری است و پدر و مادر باید فرزند را در انتخاب دوست و همبازی یاری کنند . کودکان به هنگام بازی با همسالان از حالت خودمحوری خارج شده و واقع گرا می شوند . به امیال و خواسته های دیگران توجه کرده و در نتیجه این ارتباط متقابل چیزهای زیادی به همدیگر می دهند .

این مهم است که رفتار همبازی های کودک تاثیر بد بر روی او نداشته باشد و رفتار و اخلاق همبازی ها ، مخالف روش و رفتار مورد نظر والدین نباشد . چه بسیار همبازی هایی که حاصل زحمات چند ساله والدین را در تربیت به هدر می دهند . بنابراین بازی کودک با همسالان نیز حتما باید با نظارت بزرگ ترها همراه باشد .

در انتخاب همبازی برای طفل ، والدین باید نقش راهنما و جهت دهنده داشته باشند و مخصوصا مراقب باشند که تفاوت سن کودک و همبازی هایش بسیار نباشد . شایسته نیست کودک ، اوقات بازی خود را با کسانی سرکند که در سنین بلوغ و نوجوانی هستند .

با ورود فرزندان به مدرسه ، پدر و مادرها با والدین دیگر آشنا خواهند شد . طرح برنامه ای که همه بتوانند یکدیگر را ملاقات کنند ، اقدامی اساسی برای ایجاد یک دوستی جدید است . برای کودکی که در دوست یابی مشکل دارد ، اطمینان از حمایت پدر و مادر مهم ترین عامل ایمنی بخشی است که کودک نیاز دارد . اگر بعد از ایجاد زمینه برای کسب تجارب مثبت و شناسایی و تصحیح رفتارهای نا مطلوب باز هم کودکی در دوست یابی مشکل داشته باشد ، برای آموزش مهارت های اجتماعی و ارتباط با دیگران به او می توان از مشاور کمک گرفت .

بعضی از کودکان استعداد ذاتی در دوست یابی دارند . این ویژگی صفت بدی نیست . کودکی که بیش از حد متمایل به دوستانش باشد والدین را نگران خواهد کرد . چرا که کنترل چنین شرایطی برای کودکی که نمی داند چگونه با این ویژگی خود کنار آید ، دشوار است . در این حالت باید به کودک تفهیم کرد که هرچند

محبوب بودن و قدرشناسی از دوستان ، صفت خوبی است اما انسان مجبور نیست با همه بازی کند یا همه دعوت های دوستی را بپذیرد . بعضی از کودکان برای رد یا قبول دعوت های دوستی از جانب همسالان نیاز به کمک بیشتری از سوی بزرگسالان دارند .[2]


[1] . ر. ک: رام کردن کودکان نوپا ، کریستوفر گربن ، مرجم : نفیسه معتکف ، ص 377 .

[2] ر. ک : کلیدهای رفتار با کودک پنج ساله ، مارتی وایت ، ص 90-91


مطالب مرتبط