وظیفه والدین در انتخاب همبازی برای کودک

وظیفه والدین در انتخاب همبازی برای کودکان

وظیفه والدین در انتخاب همبازی برای کودکان

والدین می توانند برای بیشتر شدن تجربیات کودکشان آن ها را برای بازی کردن به بیرون از خانه ببرند تا با طبیعت و کودکان دیگر آشنا شوند .

کودکانی که همراه مادران خود بیرون می روند و سرگرم بازی می شوند ، به مادران این فرصت را می دهند تا با والدین دیگر آشنا شده و با یکدیگر به گفت و گو بپردازند و غیرمستقیم فرزندان خود را زیر نظر بگیرند . این کار هم به نفع کودک است ، هم به نفع مادر کودک . کودک در عین حال که از مادر خود دور نشده است تا حدی استقلال را تجربه می کند او با خوشحالی بازی می کند و از بودن در کنار کودکان دیگر لذت می برد . کودکان معمولا از راه های عجیب و غریبی مانند گاز گزفتن و هل دادن و گرفتن اسباب بازی های دیگران خوشحالی خود را نشان می دهند . کودک در بازی گروهی چند بازی ساده و آموزنده یاد می گیرد . از سویی لازم نیست مادر خانه نشینی اختیار کند و از ارتباط با دیگران محروم باشد . او مشکلات مادران دیگر را می شنود و با تجربیات آنان آشنا می شود و بازی های تازه و راه های مراقبت از کودک را یاد می گیرد . [1]

وجود همبازی به خصوص از میان همسالان برای طفل ضروری است و پدر و مادر باید فرزند را در انتخاب دوست و همبازی یاری کنند . کودکان به هنگام بازی با همسالان خود از حالت خود محوری خارج شده و واقع گرا می شوند ، به امیال و خواسته های دیگران توجه کرده و در نتیجه این ارتباط متقابل چیزهای زیادی به همدیگر یاد می دهند .

این مهم است که رفتار همبازی کودک تاثیر بد بر روی اونداشته باشد و رفتار و اخلاق همبازی ها ، مخالف روش و رفتار مورد نظر والدین نباشد ، چه بسیار همبازی هایی که حاصل زحمات چند ساله والدین را در تربیت به هدر می دهند . بنابراین بازی کودک با همسالان نیز حتما باید با نظارت بزرگ ترها همراه باشد .

در انتخاب همبازی برای طفل ، والدین باید نقش راهنما داشته باشند و مخصوصا مراقب باشند که تفاوت سن کودک و همبازی هایش بسیار نباشد درست نیست کودک ، اوقات بازی خود را با کسانی سر کند که در سنین بلوغ و نوجوانی هستند .

با ورود کودک به مدرسه ، پدر و مادرها با والدین دیگر آشنا می شوند . طرح و برنامه ای که والدین بتوانند یکدیگر را ملاقات کنند اقدامی اساسی برای ایجاد یک دوستی جدید است . برای کودکی که در دوست یابی مشکل دارد ، اطمینان از حمایت پدر و مادر مهم ترین عامل ایمنی بخشی است که کودک نیاز دارد . اگر بعد از ایجاد زمینه برای کسب تجارب مثبت و شناسایی و تصحیح رفتارهای نامطلوب باز هم کودکی در دوست یابی مشکل داشته باشد ، برای آموزش مهارت های اجتماعی و ارتباط با دیگران به او می توان از مشاوره کمک گرفت .

بعضی از کودکان استعدادهای ذاتی در دوست یابی دارند . این ویژگی صفت بدی نیست . اما کودکی که بیش از حد متمایل به دوستانش باشد والدین را نگران خواهد کرد چرا که کنترل چنین شرایطی برای کودکی که نمی داند چگونه با این ویژگی خود کنار آید دشوار است . در این حالت باید به کودک تفهیم کرد که هر چند محبوب بودن و قدر شناسی از دوستان، صفت خوبی است اما انسان مجبور نیست با همه بازی کند یا همه دعوت های دوستی را بپذیرند . بعضی از کودکان برای رد یا قبول دعوت های دوستی از جانب همسالان نیاز به کمک بیشتری از سوی بزرگسالان دارند . [2]


[1] .ر.ک : رام کردن کودکان نوپا ، کریستوفر گربن ، مترجم : نفیسه معتکف ، ص377 .

[2] . ر. ک : کلیدهای رفتار با کودک پنج ساله ، مارتی وایت ، ص90-91


مطالب مرتبط