زمان های استراحت که بخشی از بازی کودکان هستند قسمت مهمی از رشد وقار و متانت ، پرورش تصورات و تفکرهای خلاقانه و کاهش تنش های او محسوب می شوند.

وظیفه والدین نسبت به بازی کردن کودکان در انزوا

وظیفه والدین نسبت به بازی کردن کودکان در انزوا

تمایل کودک به بازی با بچه های دیگر یکسان نیست . بعضی از بچه ها بیشتر از بچه های دیگر معاشرتی و اهل بازی با کودکان هم سن خود هستند و بعضی از بچه ها ذاتا آرام هستند . این اختلاف طبیعی است اما تمایل به بازی با همسالان و داشتن همبازی ، در وجود هیچ کودکی به صفر نمی رسد .

علل بی میلی ممکن است مربوط به وضعیت جسمی ، روحی و روانی کودک یا وضعیت اجتماعی ، اقتصادی خانواده اش باشد که او را به انزوا می کشاند و از بازی با بچه های دیگر فراری می دهد . علل عمده بی میلی کودکان عبارت اند از :

- ممکن است کودکی دچار ضعف در سلامت جسمانی خود باشد مثلا خیلی زود از جست و خیز خسته شود یا نفس تنگی پیدا کند یا بیماری هایی داشته باشد که اجازه ندهد او فعالانه بازی کند . در این صورت بهتر است والدین ترتیبی بدهند که معاشرت کودک شان با دیگران بیشتر همراه با بازی های فکری مناسب و جنب و جوش کمتر باشد .

- گاهی کودک به دلیل تفاوت هایی که با سایرین دارد با آنها نمی جوشد . این تفاوت ها می تواند استفاده از عینک ، لکنت زبان و یا حتی هوش فوق العاده او باشد که میل به گوشه گیری را در کودک تقویت می کند یا گاهی او را چنان حساس و آسیب پذیر می سازد که با کوچک ترین تمسخر و یا سرزنش سایر کودکان می رنجد و از معاشرت با آنها زده می شود .

- گاهی یک کودک خجالتی است و برایش مشکل است که در دوستی با بچه های دیگر پیش قدم شود . در چنین مواردی مشکل او خیلی ساده است و با تشویق به صورت آرام و تدریجی حل می شود . نصیحت و پند و اندرز دادن و تاکید بر این که " اینقدر یک گوشه ننشین ، دیگر بزرگ شده ای " یا " چرا تو هم نمی روی با بچه های دیگر بازی کنی " بر ترس کودکان می افزاید . بهتر است به تدریج دایره دوستی ها را وسیع تر کرد . دعوت از یک یا دو کودک همسن و سال او به خانه یا رفتن به تماشای بچه هایی که مشغول بازی هستند به درک لذت از بودن با همسالان کمک می کند .

- گاهی لوس و پر توقع بودن کودک موجب می شود که از سوی همسالان طرد شود ؛ بنابراین به والدین توصیه می شود که ضمن ابراز محبت و مهربانی نسبت به کودک اصول اخلاقی و انسانی و احترام به حقوق دیگران را هم به کودک خود بیاموزند که بهترین روش در این مورد این است که والدین خود الگوی قابل تقلید برای آنان باشند .

- گاهی چون والدین سر و صدا و شلوغی بچه ها را ندارند یا از این می ترسند که کودکشان به علت معاشرت با بچه های شرور و بی ادب بار آید ، یا حوصله و وقت سرزدن به بچه های مشغول بازی را ندارند ، در مقابل خواسته کودک شان برای بازی با سایر کودکان واکنش نشان می دهند و طوری با کودک رفتار می کنند که او از بازی محروم می سازند و به سوی انزوا سوق می دهند .

اگر هیچ یک از این دلایل وجودندارد و کودک فقط دوست دارد گاهی به تنهایی بازی کند ، باید او را به حال خود گذاشت و آزادی داد تا به طور مستقل به بازی خودش ادامه دهد .

والدین توجه داشته باشند که هر اندازه کودک در سنین خردسالی آزاد باشد تا به تنهایی بازی کند به همان اندازه در آینده اجتماعی تر خواهد شد .

میل طبیعی و تشخیص کودک بهترین راهنمای ما است ، آنان کم کم یاد می گیرند با دوستان و همسالان خود بازی کنند بنابراین نیازی به تاکید و تشویق های بیرونی نیست تا زودتر از موعد با بچه های دیگر همبازی شوند .

اغلب وقتی کودکی در حال بازی است ناگهان در خود فرو می رود و آرام در کناری می نشیند جایی که هیچ کس نتواند او را پیدا کند ، در میان شاخه های درخت لم می دهد یا با دوستانش در سکوت می نشیند و استراحت می کند چرت می زند یا به آسمان نگاه می کند .

برای درک اهمیت زمان های استراحت و تنهایی ، بزرگ ترهای کودک می توانند در مورد خود فکر کنند که وقتی اندیشه های خلاقانه ، تخیلات جالب ، راه حل هایی برای مشارکت و به یاد آوردن ناگهانی نام چیزی ، برای شان پیش می آید ، از نظر جسمانی در چه وضعیتی هستند ؟ بیشترین پاسخ ها :

در حمام ، در حال قدم زدن ، در حال دویدن ، و ..وجه مشترک همه این جواب ها چیست ؟ حقیقت این است که در چنین شرایطی مغز معمولا در آرامش به سر می برد . اغلب در این شرایط است که که فکرهای بزرگ و خلاقیت ها بوجود می آید .

به همین دلیل ، این زمان های استراحت که بخشی از بازی کودکان هستند قسمت مهمی از رشد وقار و متانت ، پرورش تصورات و تفکرهای خلاقانه و کاهش تنش های او محسوب می شوند .[1]


[1] ر . ک : کودک سالم ، تونی بوزان ، ترجمه : یلدا قبادی ، ص 160 .

مطالب مرتبط