انفاق مال در راه خدا که وقف یکی از مهم ترین مصادیق آن به حساب می آید، مرگ را بر انسان آسان می کند

وقف، مرگ را آسان می کند!

وقف، مرگ را آسان می کند!

انسان برای گذران زندگی و تأمین نیازمندی های خود و خانواده اش نیازمند مال و سایر اشیاء است و در اثر تعامل و ارتباطی که با مال دارد، نوعی دلبستگی به مال پیدا می کند. هرچه این ارتباط بیشتر و بیشتر می شود، علاقه و وابستگی انسان نیز به اموالش بیشتر می شود. خطر این علاقه شدید هنگام مرگ آشکار می شود. با فرارسیدن مرگ انسان، انسان از اموال مورد علاقه اش جدا می شود ولی علاقه و دلبستگی به اموال همراهش هست، به همین خاطر این گونه افراد مرگ بسیار دشواری را تجربه می کنند؛ مانند کسی که معتاد به مواد مخدر بوده است که اگر مواد را از او بگیرند، چون وابستگی به مواد در او وجود دارد، این جدایی برای او بسیار دردناک و طاقت فرسا می باشد.

انفاق مال در راه خدا که وقف یکی از مهم ترین مصادیق آن به حساب می آید از دو جهت مرگ را بر انسان آسان می کند:

یک؛ از جهت کم شدن علاقه انسان به مال. هرچه انسان مال بیشتری در راه خدا انفاق کند، وابستگی کمتری نسبت به مال برای او ایجاد می شود در نتیجه هنگام مرگ وابستگی کمتری نسبت به مال دارد و جدا شدن او از مال و ثروت راحت تر صورت می گیرد.

دو؛ کسی که مالی را در راه خدا هزینه می کند بر اساس قانون تجسم عمل که متن عملش را بعد از مرگ می بیند، اموالی را که در راه خدا انفاق کرده است به شکل مناسب آن جا مشاهده می کند. لذا هم علاقه به مال هنگام مرگش وجود دارد و هم اموال مورد علاقه اش.

آیت الله جوادی آملی در این باره می فرمایند: مال و سایر اشیای جهان میراث خداست. آن چه چند روز در اختیار انسان قرار داده است، برای بهره برداری صحیح از آن است. تعلق مذموم به چیزی که از انسان جدا می شود عذاب آور است؛ زیرا علاقه می ماند و محبوب جدا می شود و فراق حسرت بار آن تحمل ناپذیر است، ولی اگر بخل نباشد و مال در راه خدا انفاق شود، بر اساس آیه «وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّه»؛[1] هر چه از اطاعت حق و کار نیکو برای خود پیش می‌فرستید، آن را در نزد خدا خواهید یافت همان را به بهترین وجه می یابد؛ یعنی همان گونه که تعلق موجود است، مورد علاقه هم به بهترین وضع موجود است و این وصال نشاط آور، لذت بخش است.

منبع: کتاب وقف از منظر آیات و روایات، علی اکبر تقی زاده


پی نوشت ها:

[1] . بقره، 110.


مطالب مرتبط