ولایت، مهمترین شرط پذیرش توبه و استغفار

از هیچ توبه کننده ای توبه اش پذیرفته نمی شود مگر بخاطر محبت (و ولایت) علی بن ابیطالب (علیه السلام.)

ولایت، مهمترین شرط پذیرش توبه و استغفار

مهمترین شرطی که برای پذیرفته شدن توبه و استغفار از آن یاد شده است و بلکه شرط پذیرش و تأثیر سایر شرایط نیز به شمار می رود، اعتقاد به مقام ولایت و خلافت امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (علیه السلام) به عنوان اوّلین خلیفه پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم)و امامت فرزندان معصومش تا امام زمان (علیهم السلام) است.

این مطلب، در آیات و روایات فراوانی که سُنّی و شیعه نقل کرده اند مورد تأکید قرار گرفته است و فراتر از حدّ تواتر است که بیان تفصیلی آن، کتاب های مستقّلی را می طلبد، و ما در این جا فقط به بعضی از آیات و روایاتی که در ارتباط با نقش بنیادی ولایت اهل بیت (علیهم السلام) در پذیرفته شدن توبه و استغفار آمده است اشاره می کنیم.

حفص بن غیاث گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمودند:

لا خَیْرَ فِی الدُّنْیا إِلاّ لِرَجُلَیْنِ: رَجُلٌ یَزْدادُ فی کُلِّ یَوْم إِحْساناً ، وَ رَجُلٌ یَتَدارَکَ ذَنْبَهُ بِالتَّوْبَهِ . وَ أَنّی لَهُ بِالتَّوْبَهِ وَ اللهِ لَوْ سَجَدَ حَتّی یَنْقَطِعَ عُنُقُه ما قَبِلَ اللهُ مِنْه إِلاّ بِوَلایَتِنا؛(1) در دنیا جز برای دو نفر خیری نیست: مردی که هر روز نیکوکاریش را افزایش می دهد. مردی که گناهش را با توبه اش جبران می کند و کجا می تواند توبه واقعی کند ، به خدا سوگند اگر آن قدر سجده کند که گردنش قطع شود ، خدا از او نمی پذیرد مگر آن که ولایت ما اهل بیت ( (علیهم السلام) ) را بپذیرد و معتقد به امامت ما گردد.

عبدالله بن عباس نیز، سخنی زیبا از پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) در مورد شخصیت امیرالمؤمنین (علیه السلام) نقل می کند که به همین معنا اشاره دارد. او می گوید:

در منی حسّان شاعر را دیدم که در محضر پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم)ایستاده بود و مردم هم جمع بودند، پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) رو به مردم کردند و فرمودند:

مَعاشِرَ النّاسِ هذا عَلِیُّ بْنُ أَبی طالب سَیِّدُ الْعَرَبِ وَالْوَصِیُّ الأکْبَرِ مَنْزِلَتُه مِنّی مَنْزِلَهُ هارُونَ مِنْ مُوسی إِلاّ أَنَّه لا نَبِیَّ بَعْدی لاتُقْبَلُ التَّوْبَهُ مِنْ تائِب إِلاّ بِحُبِّهِ؛ ای مردم! این علی بن ابی طالب است که آقای عرب و بزرگترین وصیّ (من) است، جایگاه او نسبت به من همان جایگاه هارون نسبت به موسی (علیه السلام) (خلافت و جانشینی بعد از او) است، توبه هیچ توبه کننده ای پذیرفته نمی شود مگر به خاطر محبّت او (که همراه با عقیده به مقام خلافتش باشد.)

سپس پیامبر (صلی الله علیه وآله) به حسّان رو کردند و فرمودند : درباره ما شعری بگو.

حسّان فوری این اشعار را سرود:

لا تُقْبَلُ التَّوْبَهُ مِنْ تائِب إِلاّ بِحُبِّ إِبْنِ أَبی طالِب

أَخُو رَسُولِ اللهِ بَلْ صِهْرُه وَالصِّهْرُ لاَیَعْدِلُ بالصّاحِبِ

وَ مَنْ یَکُنْ مِثْلُ عَلِیّ وَ قَدْ رُدَّتْ لَهُ الشَّمْسُ مِنَ المَغْرِبِ(2)

از هیچ توبه کننده ای توبه اش پذیرفته نمی شود مگر بخاطر محبت (و ولایت) علی بن ابیطالب (علیه السلام.)

همان که برادر رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم)، بلکه داماد اوست و داماد هیچ گاه برابر صحابی نیست (بلکه به مراتب از او برتر است.)

چه کسی مثل علی (علیه السلام) است، در حالی که او شخصیّتی است که خورشید برایش از مغرب برگردانده شده است.

امام صادق (علیه السلام) در تفسیر آیه ای به همین مطلب اشاره می کنند و جایگاه ولایت اهل بیت (علیهم السلام) را در ارتباط با پذیرش توبه شخص گنهکار بیان می فرمایند.

یعقوب بن شعیب گوید: از امام صادق (علیه السلام) سؤال کردم معنای فرمایش خداوند در این آیه چیست که می فرماید: وَ إِنّی لَغَفّارٌ لِمَنْ تاب وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدی؛(3) من بسیار آمرزنده ام برای کسی که توبه کند و ایمان آورد و عمل صالح انجام دهد و سپس هدایت یابد.

امام (علیه السلام) فرمودند: «وَ مَنْ تابَ مِنْ ظُلْم وَ آمَنْ مِنْ کُفْر وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدی إِلی ولایَتِنا.»(4)

مقصود آن است: هر کس از ظلمی (که به نفس خویش کرده) توبه کند و از کفری که در وجودش بوده دست بکشد و به ایمان رو آورد و عمل شایسته و نیکو انجام دهد و سپس به ولایت و معرفت ما هدایت یابد (به مغفرت خداوند دست خواهد یافت.)

این جمله را در حالی فرمودند که، به سینه خود اشاره می کردند.

گویا مقصود حضرت از این بیان این است:

اگر کسی بخواهد از توبه و استغفارش بهره برده و به آمرزش خدای غفّار دست یابد، باید قبل از توبه اش، معرفت به مقام و شخصیّت ما اهل بیت پیدا کند، و به خلافت و امامت ما اهل بیت (علیهم السلام)، مخصوصاً امام زمان خویش معتقد گردد، تا خداوند توبه اش را بپذیرد و از گذشته اش صرف نظر فرماید.

نقش ولایت در پذیرش توبه و آمرزش انسان به قدری روشن و شفّاف است که در مورد بعضی از اعمال، مثل توقف در صحرای عرفات در روز عرفه، که آمرزش خدا حتمی است و هر کس با هر عملی در آن موقف بایستد، به آمرزش خداوند دست می یابد؛ و در روایات بسیاری آمده است: هر انسان نیکوکار و بدکاری که در صحرای عرفات حاضر گردد و دعا کند، دعایش مستجاب و گناهش آمرزیده می شود؛(5) با همه وعده های قطعی که در این باره داده شده است، عدّه ای از این نعمت پر بار محروم شمرده شده اند؛ و آنها کسانی هستند که از پذیرش ولایت اهل بیت پاک پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) سر باز زده، و معتقد به امامت آن بزرگواران بعد از پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم)نگردیده اند. آری! اگر منکرین ولایتِ امیرالمؤمنین و اولاد طاهرینش (علیهم السلام) هر سال عمرشان در روز عرفه، قدم در صحرای عرفات گذارده و دعا کنند، گناهشان بخشیده نخواهد شد و به آمرزش خداوند دست نخواهند یافت!

مرحوم علاّمه مجلسی در این زمینه، روایتی را از فقه الرّضا (علیه السلام) نقل می کند که شایسته دقت و تأمّل است. حضرتش از پدر بزرگوار خویش حضرت موسی بن جعفر (علیه السلام) چنین روایت می کنند:

إِنَّه لایَقِفَ أَحَدٌ مِنْ مُوافِق اَوْ مُخالِف فِی الْمَوْقِفِ إِلاّ غُفِرَ لَهُ. فَقیلَ: إِنَّهِ یَقِفُه الشّاری وَ النّاصِبُ وَ غَیرُهُما؟! فقالَ: یُغْفَرُ لِلْجَمیعِ حَتّی إِنَّ أَحَدَهُمْ لَوْ لَمْ یُعاوِدْ إِلی ما کانَ عَلَیْه ما وُجِدَ شَیْءٌ مِمّا تَقَدَّمَ وَکُلُّهُمْ مُعاوَدٌ قَبْلَ الْخُرُوجِ مِنَ المَوْقِفِ؛(6) هیچکس، چه موافق (ما اهل بیت (علیهم السلام)) یا مخالف (ما)، در موقف عرفات نمی ایستد، مگر آنکه آمرزیده می شود.

به امام (علیه السلام) عرض شد: در موقف عرفات برخی از فرقه های خوارج که بر امام خود خروج کردند و ناصبی ها که دشمنان اهل بیت اند و غیر این دو گروه (از سایر فرقه های گمراه و مخالف با شما اهل بیت (علیهم السلام) ) می ایستند؟!

امام (علیه السلام) فرمودند: گناه همه آنها آمرزیده می شود، بگونه ای که هیچ گناهی از گناهانشان (در نامه عملشان) یافت نمی شود؛ بشرط آنکه به عقیده باطل خویش باز نگردند. ولی همه اینان قبل از بیرون رفتن از صحرای عرفات به عقیده و عمل خویش باز می گردند.

بنابراین، کسانی که تاج افتخار ولایت و دوستی امیرمؤمنان و اولاد معصومش (علیهم السلام) را به سر دارند، باید قدر تشیّع خویش را دانسته، به هیچ قیمتی از آن دست برندارند و با استغفار و آمرزش خواهی از خداوند، گذشته خود را جبران کنند؛ و با عذرخواهی از امام زمان (علیه السلام)، دل رنجیده آن بزرگوار را بدست آورند. دلی که با گناه شیعیان بدرد می آید و با توبه و استغفارشان مرهم می پذیرد.

منبع: کتاب تجربه شیرین ندامت رمز آشتی با خدا و امام زمان علیه السلام و برکات استغفار، محمدحسین یوسفی.

---

پی نوشت ها:

1. وسائل الشّیعه، ج 16، ص 76؛ خصال صدوق، ج 1، ص 41.

2. بشاره المصطفی، ص 147.

3. سوره طه، آیه 84 .

4. بحارالأنوار، ج 27، ص 176؛ بصائر الدرجات، ص 23.

5. وسائل الشیعه، ج 13، ص 546، باب 18 و ص 544 باب 17.

6. بحارالأنوار، ج 96، ص 11.

مطالب مرتبط
دیدگاه خود را ارسال کنید
تاکنون نظری برای این مطلب ثبت نشده است.
ویژه ها
عید در حرم امام رئوف

عید در حرم امام رئوف

9224

عید در حرم امام رئوف


عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

عکس حرم مطهرامام رضا علیه السلام

8634

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز حرم مطهرامام رضا علیه السلام


زائر حرم امام رضا علیه السلام

زائر حرم امام رضا علیه السلام

7963

دولت دراین سرا و گشایش دراین در است ... السلام علیک یا انیس النفوس یا علی بن موسی الرضا(ع) #امام_رضا_علیه_السلام #حرم_امام_رضا_علیه_السلام #حرم_مطهر_رضوی


ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

ضریح حرم مطهر امام رضا علیه السلام

8911

قلب مرا به پای ضریح ات گره بزن بیمارم و دخیل شفای تو می شوم


دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

دربانان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

9693

از رهگذر خاک سر کوی شما بود؛ هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد


بیشتر