بعضی هایشان چشم که باز کرده اند نگاه های متفاوت دیده اند و برچسب های مختلف خورده‌اند.بعضی های دیگر هم تا همین چندسال پیش عادی بودند و حالا...

پدرِ بهشت کوچک
۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۷ 134 11 KB 30 0

پدرِ بهشت کوچک

بعضی هایشان چشم که باز کرده اند نگاه های متفاوت دیده اند و برچسب های مختلف خورده‌اند.بعضی های دیگر هم تا همین چندسال پیش عادی بودند و حالا دست سرنوشت برایشان چیز دیگری رقم زده.بالا و پایین های زندگی آنها را تبدیل کرده به "انسان معلول" بعضی هایشان چشم دیدن ندارند و بعضی های دیگر پای راه رفتن.بعضی ها با همه صوت ها غریبه اند و بعضی های دیگر از حرف زدن عاجز.خودشان می گویند هیچکس توانایی هایشان را باور نداشت.خودشان می گویند که از زندگی خسته شده بودند.از بیکاری.از بی پولی.از اینکه نان آور و سرپرست خانوار باشی و هیچ جا برایت کاری نباشد.اما مگر خدا بندگانش را فراموش می کند؟خدا این بار نورش را، مهر بی کرانش را توسط آقای موسوی به بندگان خاصش هدیه داده.حالا آقای موسوی باغبان بهشت کوچکیست.بهشتی که تمام افرادش را "انسان های معلول" تشکل می دهند.آقای موسوی درد فرزندانش را خوب می فهمد هم امید دادن برای زندگی بهتر را آموخته.آخر بین آقای موسوی و کارمندانش تفاوتی نیست.آقای موسوی از جنس آنهاست.آقای موسوی خود نیز یک معلول است.اما او در کنار این مشکل یکی از برترین کارآفرینان ایران است.او این کارخانه را تاسیس کرده تا باری از تن رنجور هم وطنانش بردارد.کارخانه ی او با تمام کارخانه های دنیا فرق دارد، در خیلی از قسمت های تولید خبری از ماشین آلات پیشرفته نیست و کارها به شکل دستی انجام می شود و 85 درصد کارکنانش را معلولین تشکیل داده اند. در کارخانه ی آقای موسوی غم و احساس خجالت بی معناست چون همه جدا از همکار، هم دل و رفیق هستند.آقای موسوی می گوید: 210 تن از نیروی کار ما را معلولین از نابینایان و ناشنوایان گرفته تا معلولین جسمی و حرکتی و بیماران ام اسی تشکیل می دهند.
این بهشت کوچک نان خانواده های زیادی را تامین می کند.این بهشت کوچک چرخ زندگی های زیادی را می چرخاند. این بهشت کوچک کارخانه ی بهداشتی "فیروز" است.


فاطمه دولتی




مطالب مرتبط