می‌خواهم بیان کنم تغییر رژیم [در ایران] باید خط مشی ما باشد. می‌خواهم از گروه‌های طرفدار دموکراسی در جامعه ایرانی، حمایت کنم. می‌خواهم از آن‌ها حمایت سیاسی و مالی کنم....

چشم طمع آمریکایی‌ها برای انتخابات ۹۴

چشم طمع آمریکایی‌ها برای انتخابات ۹۴

می‌خواهم بیان کنم تغییر رژیم [در ایران] باید خط مشی ما باشد. می‌خواهم از گروه‌های طرفدار دموکراسی در جامعه ایرانی، حمایت کنم. می‌خواهم از آن‌ها حمایت سیاسی و مالی کنم. می‌خواهم اخبار و تبلیغات آن‌ها پخش شود. همان‌طور که ما در زمان جنگ سرد با شوروی انجام دادیم.


دام موریانه
سرمقاله‌ی نشریه‌ی خط حزب‌الله (شماره‌ی پانزدهم)
ده سال پیش، در بحبوحه‌ی نهمین انتخابات ریاست‌جمهوری، "مایکل لدین" نومحافظه‌کار ارشد آمریکایی و مسئول پرونده‌ی سیاست‌داخلی ایران در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها، در مقاله‌ای با عنوان "سریع‌تر لطفا" به‌صراحت به ایجاد " انقلاب رنگی" در ایران اشاره و گفته بود: "غرب متحد می‌تواند کاری را با ایران انجام دهد که قبلا برای اوکراین انجام داد. همان انقلاب گل سرخ که در گرجستان راه انداختیم، همان رفراندومی که در این تابستان علیه چاوز در ونزوئلا انجام دادیم و قبل‌تر در هاییتی و باز هم قبل‌تر از آن در نیکاراگوئه و شیلی انجام داده بودیم" لدین تأکید کرده بود: "می‌خواهم بیان کنم تغییر رژیم [در ایران] باید خط مشی ما باشد. می‌خواهم از گروه‌های طرفدار دموکراسی در جامعه ایرانی، حمایت کنم. می‌خواهم از آن‌ها حمایت سیاسی و مالی کنم. می‌خواهم اخبار و تبلیغات آن‌ها پخش شود. همان‌طور که ما در زمان جنگ سرد با شوروی انجام دادیم."

راهبرد دائمی آمریکا در قبال ایران
انتخابات ۸۴ که با مشارکت بالای مردم برگزار شد، نقشه‌های مایکل لدین و سایر مقامات آمریکایی برای "تغییر رژیم" در ایران با شکست مواجه شد. اما گویا از همان زمان برای انتخابات چهار سال بعد نقشه کشیدند. در کتاب "سایه‌ی عقاب‌ها" (طرح سری حمله‌ی امریکا به ایران) با استناد به منابع اطلاعاتی مختلف، برآوردی جامع از احتمال حمله آمریکا به ایران مورد بررسی قرار گرفته است. در فصل بیست‌وپنجم این کتاب، سناتور جان مک‌کین به‌وضوح حتی به رنگ انقلاب مخملی بعدی ایران، یعنی "رنگ سبز" نیز اشاره کرده بود. فتنه‌ی ۸۸ محصول چنین طراحی بود که گرچه خسارت‌های زیادی به بار آورد، اما با درایت و تدبیر رهبر انقلاب و هوشیاری و بصیرت مردم، راه به جایی نبرد. در عوض، دشمن حالا دیگر فهمیده بود که انقلاب اسلامی را به‌دلیل برخورداری از پایگاه گسترده‌ی مردمی نمی‌تواند از طریق "انقلاب رنگی" از پای در بیاورد. پس تاکتیک خود را می‌بایست تغییر می‌داد اگرچه هدف همان هدف بود: تغییر نظام.

توافق هسته‌ای و فضای بعد از برجام، این تصور را در مقامات آمریکایی به‌وجود آورد که می‌توانند پروژه‌ی تغییر نظام را از طریق دیگری پیش ببرند. آن‌چنان‌که توماس فریدمن، تحلیلگر مطرح روزنامه‌ی نیویورک تایمز، اسفندماه سال گذشته (یعنی پیش از توافق میان ایران و غرب) اذعان کرده بود: "به نظر من با توافقی که اوباما با ایران بر سر مسئله‌ی هسته‌ای انجام می‌دهد امکان این تغییر در داخل ایران فراهم می‌شود. " نشانه این تغییر تاکتیک آمریکایی‌ها نیز، همان است که رهبر انقلاب در ماه‌های اخیر از آن به "پروژه‌ی نفوذ" تعبیر کرده‌اند. هدف از پروژه‌ی نفوذ، «استحاله‌ی جمهوری اسلامی» و «تغییر باطن و سیرت، با حفظ صورت و ظاهر» آن است. اما آن‌چنان‌که آدام ارلی، سفیر آمریکا در بحرین، در جلسه‌ای که با برخی مسئولان کشورهای عربی در منامه در سال ۲۰۰۹ گفته است، هیچ فشاری به دولت ایران بدون تقویت "جریان‌های طرفدار غرب" کارساز نیست.


مطالب مرتبط