شادی مؤمن در چهره او، و اندوه وی در دلش پنهان است.

چطور روابط دوستی مناسب برقرار کنیم؟!

چطور روابط دوستی مناسب برقرار کنیم؟!

طرح این سؤال در عین کوتاه بودن جنبه های متفاوتی دارد. علت مشکل در برقراری دوستی درست، گاهی عدم مهارت ارتباط درست و مؤثر است؛ گاهی علت، عدم مهارت حفظ و نگه داری است؛ گاهی هم علت توقعات بیش از حد از دیگران است. آن چه در این موضوع مهم است این نکته است که یکی از عوامل مؤثر در انتخاب و حفظ ارتباط با دیگران، داشتن هدف از این ارتباط و دوستی و تنظیم روابط بر این اساس می باشد. انتخاب افراد بر مبنای عواطف و احساسات و نه بر اساس منطق و عقل و هدف می تواند انتهای زود هنگامی داشته باشد، زیرا جذابیت یک فرد از نظر ظاهری یا شخصیتی یا پاره ای از صفات اخلاقی و متناسب با احساسات و هیجانات ما می تواند به طور مقطعی در روح و روان تأثیر بگذارد و خلأ عاطفی را پر کند.گرچه در ابتدا این گونه دوستی ها سریع به مرحله صمیمیت می رسند اما با تغییر روحیه و موقعیت، جاذبه خود را از دست می دهند. برای کامل شدن بحث، به برخی از مهارت های ارتباطی مورد نیاز جهت برقراری روابط مستحکم دوستی اشاره می کنیم:

1) برخورد شاد: سلام، احوال پرسی توأم با تبسم، صمیمیت و احترام، اولین فن مؤثر ارتباطی، به منظور جلب محبت دیگران است. لحظه اول ملاقات از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است، به نحوی که موفقیت یا شکست در امر دوست یابی به آن بستگی دارد. معمولاً افرادی که ما با آن ها ملاقات می کنیم دو دسته اند: دسته اول برخوردی شاد و صمیمی دارند. این دسته دارای محبوبیت اجتماعی و دوستان فراوان تری هستند؛ دسته دوم در برخورد اولیه خشک و بی روح می نمایند. کسانی که لبخند زدن به چهره دیگران برایشان دشوار است. افراد این گروه یا تنها هستند و یا دوستان کمی دارند.

لحظه اول ملاقات در موفقیت یا شکست در مر دوست یابی، اهمیت فوق العاده ای دارد

در فرهنگ دینی ما، نسبت به سلام کردن، مصافحه و دیده بوسی، تبسم، احترام و محبت و ابراز علاقه قلبی سفارش و اهتمام فراوان شده است.

شخصی از امام صادق سؤال نمود: حسن خلق چیست؟ حضرت (ع) فرمود: «این که نرم برخورد نمایی، پاکیزه سخن بگویی و با چهره نیکو و شاد با برادرت روبرو شوی.»[1] حتی وقتی که انسان عمیقاً غمگین و ناراحت است، باید در برخورد با دیگران، خود را شاد نشان دهند و تبسم نماید. چنان که امام علی (ع) در توصیف مؤمن می فرماید: «شادی مؤمن در چهره او، و اندوه وی در دلش پنهان است.»[2]

5d788ead6ad48.jpg

2- گوش دادن فعال: تمام مردم دوست دارند سکوت را شکسته، صحبت کنند. آن ها مایلند احساسات و افکارشان را به دیگران منتقل سازند و به طور کلی به کسی نیاز دارند که حرف هایشان را خوب بشنود. اگر کسی احساس کند شنونده خوبی برای حرف های خود یافته، به خوبی قادر است افکار و احساسات خود را به او منتقل نماید، حتماً با او دوست خواهد شد. ملاقات توأم با تفاهم و همدلی، سرآغاز بسیار خوبی برای شروع یک رابطه دوستانه است.

ملاقات توأم با تفاهم و همدلی، سرآغاز بسیار خوبی برای شروع یک رابطه دوستانه است.

پیامبر بلند مرتبه اسلام (ص)، شنونده بسیار خوبی بود. همین اخلاق نیک، او را مقبول و محبوب امت مسلمان و حتی غیرمسلمانان ساخت.

3) ابراز احساسات: هر شخص از صحبت کردن به دنبال این است که تأثیر سخنان خود را در مخاطب یا مخاطبان احساس کند. اگر این بازخورد در جهت تأیید و موافقت او باشد، با دلگرمی و نشاط بیشتری به ارتباط کلامی، ادامه خواهد داد. در واقع یکی از عوامل مؤثر در برقراری ارتباط، تشخیص دقیق احساسات طرف مقابل و برجسته کردن آن هاست. ما با بازگردانی احساسات، به گوینده القا می کنیم که سخنان او را فهمیده ایم و برای او ارج و احترام ویژه ای قائلیم.

4) اهتمام به امر وداع و خداحافظی در پایان صحبت و ابراز علاقه نسبت به ادامه ارتباط و شنیدن بیشتر سخنان طرف مقابل.

به طور کلی برقرار کردن رابطه، یک مهارت است که همیشه نیاز به اصلاح و تقویت دارد و حتی در مورد آن باید آموزش دید و آن را در موقعیت های مختلف تمرین کرد، تا این که به شکل نوعی تخصص و رفتار پایا درآید.

منبع: ماهنامه راه قرآن (48)، حامده محقق زاده


پی نوشت ها:

[1] . بحار الانوار، ج71، ص398.

[2] . نهج البلاغه، حکمت 333.


مطالب مرتبط