افرادی که با خود مهربان اند، از نظر روانی سالم ترند و انسان هایی موفق ترند.

چقدر در حق خود نامهربان بوده اید؟!

چقدر در حق خود نامهربان بوده اید؟!

تاکنون پیش آمده که با خودتان دعوا کنید؟ سر خودتان فریاد بکشید و حتی به خود فحش بدهید؟ شده وقتی نمی توانید کاری را درست انجام دهید، به خودتان بگویید «بی عرضه» یا «دست و پا چلفتی»! یا این که وقتی شکست می خورید، از خود متنفر شوید و بگویید «خاک بر سرت»؟! اگر تجربیاتی از این دست دارید، باید به شما بگوییم که بسیار در حق خود نامهربان بوده اید!

روان شناسان در پژوهش هایشان دریافتند افرادی که با خود مهربان اند، از نظر روانی سالم ترند و راحت تر می توانند شکست را تحمل کنند و انسان هایی موفق ترند. اگر بخواهیم این مفهوم را به زبان ساده بیان کنیم، باید بگوییم شفقت به خود، یعنی با خودمان مانند یک دوست رفتار کنیم. همان گونه که در مشکلات و شکست ها با یک دوست صمیمی صحبت می کنیم، او را دلداری می دهیم و می کوشیم حرف هایی بزنیم که از ناراحتی او بکاهیم، با خودمان هم چنین باشیم.

5d99c0bba1bd2.jpg

شفقت به خود، یعنی با خودمان مانند یک دوست رفتار کنیم

شاید شما هم دیده باشید افرادی را که اگر در امتحان به جای نمره بیست، هجده بگیرند، خود را به خنگ بودن محکوم می کنند یا وقتی در زندگی به یک مشکل یا بیماری دچار می شوند، خود را بدشانس ترین و بدبخت ترین موجودات روی کره زمین می دانند. برخی افراد هم به خاطر کوچک ترین اشتباه ناخواسته، به شدت در برابر دیگران شرمگین می شوند و خود را بی عرضه خطاب می کنند. این افراد در واقع از نامهربانی به خود رنج می برند.

هنگامی که ما به یک روان شناس مراجعه می کنیم، جدا از نوع درمانی که به کار می گیرد، یکی از مهم ترین مسائلی که حال ما را خوب می کند، این است که روان شناس با ما با مهربانی سخن می گوید. او ما را می پذیرد؛ بدون این که قضاوت یا محکوم مان کند. اگر شما بیاموزید با خود مهربان باشید، در واقع خودتان درمانگر می شوید.

پژوهش ها نشان می دهد بزرگ ترین مانع شفقت به خود این است که فرد می پندارد اگر با خودش مهربان باشد، انگیزه هایش تحلیل می رود؛ یعنی برای موفقیت نمی کوشد و به هدفش نمی رسد؛ در حالی که عکس این مطلب درست است.

هنگامی که فرد با روش رایج خود انتقادگری خشن به خود انگیزه می دهد، اگر شکست بخورد یا اشتباهی کند، به خوبی قبل کار نمی کند و حتی ممکن است از ترس شکست دوباره، کار را رها کند. به این ترتیب اعتماد به نفس خود را در انجام کارها از دست می دهد؛ اما شفقت به خود به فرد کمک می کند تا هنگام شکست، از خودش حمایت کند و احساس نکند شکست از ارزش او کاسته است. مثلاً با خود بگوید: این هم یک تجربه است و شکست که آخر دنیا نیست.

کسانی که بیشتر با خودشان مهربان اند، هنگام شکست، زودتر خود را بازیابی می کنند. این افراد، به انسانیت مشترک معتقدند؛ یعنی این مسئله را پذیرفته اند که درد و رنج و شکست، بخشی از تجربه مشترک انسانی است. این «انسان» است که آزار می بیند، درد می کشد، شکست می خورد، آرزوی عشق ورزی دارد و می تواند شاد باشد و از رنج ها رها شود.

درد و رنج و شکست، بخشی از تجربه مشترک انسانی است

انسانیت مشترک یعنی من هم مانند هر انسان دیگری شکست خوردم، شاید به این دلیل که در آن زمان، دانش کافی نداشتم یا خسته بودم. واقعیت این است که همه ما گاهی شکست می خوریم و شکست، دردناک است. شاید اگر بیشتر می کوشیدیم، می توانستیم موفق شویم؛ اما خب نکردیم، انسان همین است! همه مردم کامل نیستند و زندگی های ناکاملی دارند و در این مسئله، ما تنها نیستیم؛ بلکه با همه انسان های روی زمین مشترکیم! اجازه ندهید در این چاله بیفتید که بگویید فقط من این گونه هستم یا فقط من در زندگی چنین مشکلاتی دارم!

منبع: نشریه خانه خوبان (120)، زهرا وافر


مطالب مرتبط