اگر آدمی از آرامش لازم برخوردار نباشد، اعمال او چگونه خواهد بود؟

چگونه به آرامش برسیم؟!

چگونه به آرامش برسیم؟!

چاره همه دردها را باید در آیات نورانی قرآن پیدا کرد، چرا که قرآن بشارتی است برای زندگی در همه دوران ها و اعصار. «وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ»[1] و ما آنچه را برای مؤمنان مایه درمان و رحمت است از قرآن نازل می کنیم.

پس به این روایت قرآنی توجه کنیم و هرگز آرامش خود را از دست ندهیم؛ روزی امام صادق (ع) خطاب به شاگردانش فرمود: تاکنون چه چیزی از من آموخته اید؟ یکی از شاگردان جواب داد: هشت مسئله آموخته ام. امام صادق (ع) فرمود آن ها را برایم بیان کن تا بدانم. شاگرد گفت:

ما آنچه را برای مؤمنان مایه درمان و رحمت است از قرآن نازل می کنیم.

1- دیدم هر محبوبی حبیب خود را هنگام مرگ رها می کند و از او جدا می شود، پس همت و سعی خود را مصروف داشتم به چیزی که از من جدا نگردد و مرا تنها نگذارد، بلکه در تنهایی انیس و مونس من باشد و آن عمل خیر است که پس از مرگ نیز با من است. امام (ع) فرمود: احسنت، آفرین.

2- گروهی را دیدم که به حسب و نسب خود افتخار می کنند، و گروهی دیگر به مال و فرزند خود، و حال این که این ها فخر ندارد، من فخر عظیم را در کلام خدا دیدم که فرمود: «إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ»[2]؛ پس تلاش کردم نزد خدا کریم باشم. امام (ع) فرمود: احسنت، آفرین.

3- دیدم مردم به لهو و لعب، و طرب و شادی سرگرم هستند و شنیدم که خداوند فرمود: «وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى»[3]؛ هرکس از خدای خویش بر انجام گناه بترسد و نفس خویش را از هوی و هوس باز دارد جایگاه او بهشت است. بنابراین سعی کردم هوا و هوس را از خودم دور کنم و بر طاعت و عبادت الهی مداومت ورزم. امام (ع) فرمود: احسنت، آفرین.

4- دیدم هر کس که چیزی به دست می آورد، در حفظ آن می کوشد در حالی که خداوند می فرماید: «مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ وَلَهُ أَجْرٌ كَرِيمٌ»[4]؛ هرکس به خداوند و در راه او قرض الحسنه بدهد، پس خدا آن را چند برابر به او برگرداند و ثواب بسیاری به او خواهد داد. پس من این گونه معامله را دوست دارم و چیزی را محفوظ تر از آن چه نزد خدا باشد نمی بینم. به همین جهت هرگاه چیزی عزیز و بزرگ به دست آورم، به وسیله آن به خدا رو می آورم و در راه خدا به مصرف می رسانم تا ذخیره ای برای آخرت باشد که به آن نیاز پیدا خواهم کرد. امام (ع) فرمود: احسنت، آفرین.

5ed258d577dcf.jpg

5- دیدم بعضی از مردم به بعضی دیگر حسادت می ورزند. خداوند می فرماید: «أَهُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ ۚ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۚ وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا ۗ وَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ»[5]؛ ما روزی مردم را در زندگانی دنیا میان ایشان تقسیم نمودیم و بعضی را بر بعضی دیگر برتری بخشیدیم تا برای رفع نیازمندی های خود دیگران را به کار گیرند. و با تعاون و همکاری نیازهای یکدیگر را برطرف سازند، و رحمت پروردگار تو بهتر است از آن چه مردم در دنیا انباشته می کنند. پس وقتی دانستم رحمت وسیع خدا از آن چه مردم جمع می کنند بهتر است، به هیچ کس حسادت نورزیدم و بر آن چه از دنیا از دست دادم افسوس نخوردم. امام (ع) فرمود: احسنت، آفرین.

6- دیدم بعضی از مردم با بعضی دیگر در مسائل دنیوی و لذات نفسانی با هم کینه و دشمنی می ورزند و شنیدم کلام خدا را که فرمود: «إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا»[6]؛ پس به دشمنی با شیطان روی آوردم و از دشمنی با غیر او اعراض کردم. امام (ع) فرمود: احسنت، آفرین.

7- دیدم مردم در طلب رزق و جمع مال بسیار تلاش می کنند و خود را به زحمت می اندازند در حالی که شنیدم خداوند فرمود: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ، مَا أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ، إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ»[7]؛ هدف از خلقت جن و انس، معرفت و پرستش خداوند است. من از مردم روزی و اطعام نمی خواهم، همانا خدا روزی رسان توانا و نیرومند است. پس دانستم وعده خدا حق و سخن او راست است. آن گاه به وعده او آرام گرفتم و به سخن او راضی شدم، پس از توجه به غیر خدا در روزی خود، روی گردان شدم. امام (ع) فرمود: احسنت، آفرین.

وعده خدا حق و سخن او راست است

8- دیدم گروهی از مردم به سلامتی و نیروی بدنی، بعضی نیز به کثرت اموال و جمعی هم به کثرت اولاد اعتماد نموده، و به آینده خویش دل خوش کرده اند، در حالی که شنیدم خداوند فرمود: «وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ ۚ وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ ۚ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ ۚ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا»[8]؛ کسی که تقوای الهی پیشه سازد، خداوند او را از شبهات و مشکلات و فتنه های دنیا، و سختی ها و خطرات آخرت به سلامت بیرون خواهد آورد، و از راهی که تصور نمی کند و به حساب نمی آید روزی او را خواهد رساند. هرکس بر خدا توکل کند خدا او را کفایت نماید و به هدف و مرادش می رساند، و خداوند برای هرچیزی اندازه ای قرار داده است. بنابراین بر خدا توکل و اعتماد کردم و اعتمادم از غیر او زایل گشت.

امام صادق (ع) پس از شنیدن این هشت مطلب فرمود: به خدا سوگند، تورات، انجیل، زبور، فرقان و سایر کتب آسمانی به این مطالب هشت گانه بر می گردد.

منبع: ماهنامه بشارت (122-121)، صادق زینی لشکاجانی


پی نوشت ها:

[1] . اسراء، 82.

[2] . حجرات، 13.

[3] . نازعات، 40.

[4] . حدید، 11.

[5] . زخرف، 32.

[6] . فاطر، 60.

[7] . ذاریات، 58-56.

[8] . طلاق، 3.


مطالب مرتبط