می‌گوید هم بترس و هم پیش بیا. چند قدم عقب برو و چند قدم جلو بیا. مثل پریدن از یک گودال عمیق می‌ماند...

یک ترس قشنگ

یک ترس قشنگ

یک جور معادله است. یک معادله‌ی دو طرفه ...
می‌گوید هم بترس و هم پیش بیا. چند قدم عقب برو و چند قدم جلو بیا. مثل پریدن از یک گودال عمیق می‌ماند. تو چند قدم عقب می روی تا بتوانی بدوی و سرعت بگیری و جلو بروی. هر چقدر عقب‌تر رفته باشی، سرعتت بیشتر می‌شود. راحت‌ تر می‌توانی از این گودال عمیق بپری و به آن طرفش به سلامت برسی. «خوف» از خدا هم همین چند قدم عقب رفتن است. به زندگی‌ات سرعت می‌دهد. به کارهایت جهت می‌دهد. به نگاهت معنا می‌دهد.

ترس از خدا به همین قشنگی است. ترس از خدا یعنی تو می‌ دانی که خدا چقدر بزرگ است. چقدر . همه‌ی اتفاقات زندگی‌ات را و همه ی تفکرات کوچولویی را که از ذهنت می‌گذرد، می‌داند . ترس از خدا یعنی تو ادب و تواضع کردن مقابل این بزرگ بی‌همتا را بلدی.
وقتی بزرگ منشی یک نفر را بدانی، وقتی حد کرامتش را بدانی، خب به قدر همین حد و اندازه‌ی مهربانی و عطوفتش، تو می‌توانی ازش تقاضا داشته باشی .

اندازه‌ی همه غصه ها و دغدغه‌ هایت می‌توانی شانه‌ای بیابی برای گریستن یا سینه‌ای که به آغوشت بکشد، نوازشت بکند و دردهایت را از درون وجودت بیرون کند. این یعنی «توسل» جستن به اوی بی نهایت.
حالا که گرمای مهربانی ‌اش را تجربه کردی، دیگر همه چیز پنهان می‌شود. همه چیز غیر از «او»
آن وقت تو به خاطر این«او» زیبا هر کاری می‌کنی. شده حتی جانت را می‌دهی . 1

منبع: نامه های یواشکی - سیده زهرا برقعی



--------------------------------------------------
پی نوشت ها :
1- سوره مبارکه مائده، آیه 35


مطالب مرتبط