اين اشتباه است كه گمان كنيم با حرص و ولع و كارهاى بى رويه روزى انسان زیاد مى ‏شود...

  روزی رسانی خدا به بندگان

روزی رسانی خدا به بندگان

از جمله امورى كه نظام دقيقى بر آن حاكم است مساله روزى است. درست است كه تلاش و كوشش شرط بهره‏گيرى از مواهب زندگى است، و تنبلى و سستى مايه محروميت و درماندگى مى‏ باشد، ولى اين هم اشتباه است كه گمان كنيم با حرص و ولع و كارهاى بى رويه روزى انسان زیاد مى ‏شود، و با عفت و متانت و خويشتن ‏دارى روزى كم خواهد شد.
از این رو در آيه 22 و 23 سوره ذاریات به بخش دیگری از نشانه ‏هاى عظمت پروردگار و قدرت او بر معاد اشاره كرده مى ‏فرمايد: «روزى شما در آسمان است، و آنچه به شما وعده داده مى ‏شود»(وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ). چيزى كه مانع بصيرت آدمى مى‏شود، همان حرص براى روزى است خداوند در اين آيه به انسان اطمينان مى‏دهد كه روزى او تضمين شده است، تا بتواند با خيال راحت به شگفتيهاى جهان هستى بنگرد. و براى تاكيد اين مطلب مى‏ گويد: «به خداى آسمان و زمين سوگند كه اين مطلب حق است، درست همانگونه كه شما سخن مى‏ گوئيد»(فَوَ رَبِّ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ ما أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ).
كار بجايى رسيده است كه خداوند با آن عظمت و قدرتش براى اطمينان دادن به بندگان شكاك و دير باور و ضعيف النفس و حريص سوگند ياد مى ‏كند كه آنچه به شما در زمينه رزق و روزى و وعده ‏هاى ثواب و عقاب قيامت وعده داده شده همه حق است، و هيچ شك و ترديدى در آن نيست.(1)
از «اصمعى» نقل شده است که می گوید: «از مسجد بصره بيرون آمدم، ناگاه چشمم به يك عرب بيابانى افتاد كه بر مركبش سوار بود، با من روبرو شد و گفت: از كدام قبيله ‏اى؟ گفتم از «بنى اصمع» گفت: از كجا مى ‏آيى؟ گفتم از آن جا كه كلام خداوند رحمان را مى‏ خوانند، گفت براى من هم بخوان! من آياتى از سوره و الذاريات را براى او خواندم، تا به آيه «روزى شما در آسمان است و آنچه به شما وعده داده مى ‏شود» رسيدم، گفت كافى است، برخاست و شترى را كه با خود داشت نحر كرد، و گوشت آن را در ميان نيازمندانى كه مى ‏آمدند و مى‏رفتند تقسيم نمود، شمشير و كمانش را نيز شكست و كنار انداخت و پشت كرد و رفت. اين داستان گذشت.
هنگامى كه با «هارون الرشيد» به زيارت خانه خدا رفتم مشغول طواف بودم ناگهان ديدم كسى با صداى آهسته مرا صدا مى ‏زند نگاه كردم ديدم همان مرد عرب است، لاغر شده، و رنگ صورتش زرد گشته است (پيدا بود كه عشقى آتشين بر او چيره گشته و او را بي قرار ساخته است) به من سلام كرد و خواهش نمود بار ديگر همان سوره «ذاريات» را براى او بخوانم، وقتى به همان آيه رسيدم فريادى كشيد و گفت ما وعده خداوند خود را به خوبى يافتيم، سپس افزود آيا بعد از اين هم آيه ‏اى هست من آيه بعد را خواندم: «به خداى آسمان و زمين سوگند كه اين مطلب حق است، درست همانگونه كه شما سخن مى‏ گوئيد» بار ديگر صيحه زد و گفت: «به راستى عجيب است، چه كسى خداوند جليل را به خشم آورده كه اين چنين سوگند ياد مى‏ كند آيا سخن او را باور نكرده‏ اند كه ناچار از سوگند شده»؟! اين جمله را سه بار تكرار كرد و بر زمين افتاد و مرغ روحش به آسمان پرواز كرد».(2)

#قرآن #رزق #روزی

علی کفشگر فرزقی
منبع:
1. تفسير نمونه، ناصر مکارم شیرازی، ج‏22، ص: 335
2. تفسير كشاف، زمخشرى، محمود بن عمر، جلد 4 صفحه 400.(نقل از تفسیر نمونه)


مطالب مرتبط